Κυριακή, 3 Ιουνίου 2012

Άκου το όνειρο

Όλο το οπλοστάσιο των δύο μεγάλων κομμάτων, ο φόβος.Η καταστροφή της επόμενης μέρας, εάν εκείνοι βγουν από το πλάνο. Πάνω κάτω οι ίδιοι που είχαν την Κύπρο τελειωμένη αν δεν ψηφιζόταν το σχέδιο Ανάν. Όλα εκείνα που προέβλεπαν, αν οι Κύπριοι δεν έλεγαν ΝΑΙ στο σχέδιο, συνιστούσαν την επί γης κόλαση για την Κυπριακή Δημοκρατία. Τίποτα δεν έγινε. Μάλλον τα αντίθετα. Για να είμαι δίκαιος, με την Ιστορία συμβαίνει ό,τι και με την ζωή μας. Ποτέ δεν θα μάθουμε ακριβώς τις συνέπειες ενός δρόμου που δεν ακολουθήσαμε. Μπορούμε να εικάζουμε, να φιλολογούμε, να φανατιζόμαστε, αλλά δεν γίνεται να αποδείξεις τίποτα. Αν παντρευόσουν την πρώτη σου αγάπη μπορεί να έκανες γιο, αλλά τώρα έχεις κόρη. Ο μόνος δρόμος είναι αυτός που τελικά πήρες. Η μόνη επιλογή σου εκείνη που τελικά έκανες.Αυτές οι εκλογές φαντάζουν σαν τις σημαντικότερες των τελευταίων τριάντα χρόνων. Δεν είμαι σίγουρος γι αυτό, αλλά παραδέχομαι πως ως φράση και μόνο ακούγεται γοητευτική. Και είναι γοητευτική γιατί εμπεριέχει κάτι το ηρωϊκό. Από την ψήφο της επόμενης Κυριακής, δεν μπορεί να ξεφύγει κανείς.
 Δεν θα μπορέσει κανείς εύκολα να υποδυθεί τον περαστικό από την κάλπη, τον υπεράνω που έκανε μία φιλική συμμετοχή σε μία θεσμική διαδικασία. Αυτήν την ψήφο θα την φοράμε όλοι μας σαν εφαρμοστό ρούχο που θα αφήνει να διαγράφεται καθαρά από μέσα το σχήμα μας.Θα την φοράμε σαν χτυπημένο μόνιμο τατουάζ. Θα μας μαρκάρει για πολύ καιρό.
Μοιάζει σαν να “ευλογήθηκε” η δική μας φουρνιά να τεθεί στα αλήθεια μπροστά στην επιλογή του Καβαφικού μεγάλου Ναι ή Όχι. Και αυτές οι οριακές στιγμές είναι ευλογία και κατάρα. Αν δεν σου τύχουν, λες “γαμώτο, μου έτυχε να γεννηθώ σε μία εποχή-σούπα, που τίποτα ιδιαίτερο δεν συνέβη πέρα από μία άνοστη διαδοχή χρόνων”. Αν πάλι σου τύχει, λες “γαμώτο, σε εμένα έκατσε η μπίλια να φτιάξω κόσμο; να κινδυνέψω; εγώ μία ήσυχη ζωή ήθελα”.
Στο τέλος, μένει πάντα η ιστορία που θα έχεις να αφηγηθείς. Ήμουν εκεί και έκανα αυτό. Κοίτα να είναι ενδιαφέρουσα η ιστορία σου, υπερασπίσου την, πλήρωσε το τίμημα, και ανεξάρτητα αν στο φινάλε αθροιστείς στους κερδισμένους ή στους χαμένους – δύο απόλυτα σχετικές έννοιες έτσι κι αλλιώς - φρόντισε να είσαι περήφανος πως άκουσες το όνειρό σου και όχι τον φόβο σου.