Άρθρο του "Στάθη" στην Ελευθεροτυπία που λέει τα πράγματα με τ' όνομά τους

Τα ντόμπερμαν της ενημέρωσης

Η «πόλις» έχει αρχίσει να κόβεται στα δύο. Μας μιλούν πλέον σαν να είμαστε δούλοι -θέλουν «συμβάσεις μιας ημέρας», «απολύσεις χωρίς αποζημιώσεις», θέλουν τις κόρες μας στο χαρέμι τους, τους γιους μας στη δούλεψή τους, γιουσουφάκια.

Αυτοί που λήστεψαν τη χώρα, αυτοί που έβγαλαν τα λεφτά τους στο εξωτερικό, θέλουν τώρα με εργαλείο την ακροδεξιά κατοχική κυβέρνηση Παπανδρέου να έχουν να διαθέτουν και να κατέχουν ανθρώπους των 500 Ευρώ.

Μας μιλούν με φερέφωνα (όπως άλλοτε με τα κατοχικά μεγάφωνα) τους καθεστωτικούς δημοσιογράφους.

..........................................

Η «πόλις» κόβεται στα δύο, το παρακάτω κείμενο δεν είναι επί προσωπικού. Είναι περί του επερχόμενου εκφασισμού...  

 

Διπλή κοροϊδία

Αν «όποιος ανακατεύεται με τα πίτουρα τον τρώνε οι κότες», τότε τι μπορεί να αναμένει εκείνος που οδηγείται σε περαιώσεις χρεών διαφόρων μεγαλοφοροφυγάδων, φοροκλεπτών έως και απατεώνων του κοινού ποινικού δικαίου που εκδίδουν πλαστά ή εικονικά τιμολόγια;

Οσο κι αν αντιλαμβάνεται κάποιος την πρεμούρα του υπουργείου Οικονομικών και της κυβέρνησης να γεμίσει τα άδεια ταμεία του κράτους και να αντεπεξέλθει στις οικονομικές υποχρεώσεις της πολιτείας σε συνθήκες οικονομικής κρίσης, δύσκολα μπορεί να κατανοήσει την επιβράβευση εκείνων οι οποίοι, από... πεποίθηση, εμφανίζονται ασυνεπείς απέναντι στο κράτος με τη σιγουριά ότι, αργά ή γρήγορα, οι κυβερνήσεις θα τους χαρίσουν τα πολλά.

Με μια ρύθμιση ή περαίωση που βαφτίζεται κάθε φορά τελευταία, εκείνοι θα βγουν κερδισμένοι. Ως εκ τούτου, όποιες διευκρινίσεις και αν κάνει ο υπουργός Οικονομικών Γ. Παπακωνσταντίνου για τους εκδότες ή παραλήπτες πλαστών και εικονικών τιμολογίων, όσο και αν αποφεύγει, με τις επαναδιατυπώσεις των κρίσιμων διατάξεων του νομοσχεδίου για τις ανέλεγκτες φορολογικές υποθέσεις, τη «ρετσινιά» ότι επιδιώκει να ευνοήσει συγκεκριμένα, γνωστά στους παροικούντες την Αττική, μεγαλολαμόγια, το βέβαιο είναι ότι δεν απαλλάσσεται από τη «ρετσινιά» της ασυνέπειας ως προς όσα ο ίδιος και το κόμμα του έλεγαν για τις περαιώσεις από τα έδρανα της αντιπολίτευσης.

Οι πολίτες έχουν βαρεθεί πλέον να ακούνε τις κούφιες διακηρύξεις, εν είδει απειλής, για δήθεν «τελευταία φορά» που ευνοεί τους καταχραστές του δημόσιου χρήματος. Και είναι δικαιολογημένη η αντίδραση των συνεπών φορολογουμένων, οι οποίοι δεν έτυχαν ούτε μιας επιβράβευσης από τις εκάστοτε κυβερνήσεις. Αντίθετα, παραμένουν τα μεγάλα κορόιδα. Υφίστανται διπλή κοροϊδία όταν βλέπουν καθημερινά τον επικεφαλής του ΣΔΟΕ να περιφέρεται στα κανάλια και να διαφημίζει (ή να αυτοδιαφημίζεται) ότι συνέλαβε τους μεγάλους φοροφυγάδες και την ίδια στιγμή το υπουργείο να παραδέχεται αδυναμία στην κάλυψη των φορολογικών στόχων.

(Άρθρο της Ντόρας Ναϊλιάνα, από την Ελευθεροτυπία, 30/9/10)

(ΕΛ)ΛΑΣ Βέγκας

Την ίδια μέρα (χθες) που στοιχηματική εταιρεία διαφήμιζε με πρωτοσέλιδες καταχωρίσεις τα κατορθώματά της στο Διαδίκτυο και το δόλωμα που χρησιμοποιεί για ν' αγκιστρώνει νέους πελάτες, μια εντυπωσιακή είδηση, που έχει άμεση σχέση με τον ηλεκτρονικό τζόγο, περνούσε στα ψιλά των εφημερίδων.
ΔΕΚΑΤΕΤΡΑΧΡΟΝΟΣ μαθητής εγκατέλειψε το σπίτι του και ήθελε να αυτοκτονήσει, γιατί είχε πέσει θύμα εικονικής πραγματικότητας και νόμισε ότι έχασε 17.000 ευρώ σε διαδικτυακό παιχνίδι!

ΓΙΑ όσους δεν ξέρουν, τα τζογαδόρικα του Ιντερνετ δεν προσελκύουν πελάτες μόνο με τα λεγόμενα bonus εγγραφής ή τις πληρωμένες προτροπές διακεκριμένων (τρομάρα τους...) αθλητικών δημοσιογράφων. Δίνουν τη δυνατότητα στον αναποφάσιστο παίκτη να πάρει εικονικά μέρος στα διάφορα «παιχνίδια», έτσι ώστε να εξοικειωθεί με τους κανονισμούς και (το σημαντικότερο...) να πιστέψει ότι τάχα είναι πολύ εύκολο να αποκομίσει κέρδη.

ΚΑΠΩΣ έτσι έγινε και με τον 14χρονο, με τη μόνη διαφορά ότι η εικονική πραγματικότητα αντί, ως συνήθως, να τον βγάλει κερδισμένο, τον έβγαλε χαμένο. Και ο πιτσιρικάς, που δεν είχε καταλάβει ότι έπαιζε «αέρα», σκέφθηκε μέσα στην απελπισία του να βάλει τέλος στη ζωή του...

ΠΟΣΟ απέχει, όμως, η εικονική πραγματικότητα, που έζησε ο 14χρονος, από την αμείλικτη πραγματικότητα του διαδικτυακού τζόγου; Ελάχιστα. Τη διαφορά ουσιαστικά κάνει μια πιστωτική (ή και χρεωστική) κάρτα, με την οποία ο παίκτης μπορεί να ταξιδέψει παντού: στο στοίχημα επί αθλητικών αγώνων, στο καζίνο, στο πόκερ, στον ιππόδρομο. Και φυσικά να χάσει πολλά, χωρίς πλήρη συναίσθηση της πραγματικότητας, μιας και το πλαστικό χρήμα δημιουργεί, ως γνωστόν, πλείστες όσες ψευδαισθήσεις...

ΤΟ όλο ζήτημα αποκτά ιδιαίτερο ενδιαφέρον, καθώς η σοσιαλιστική κυβέρνηση του Γ.Α. Παπανδρέου ετοιμάζεται να κάνει μεγάλες επενδύσεις στον βωμό του τζόγου, και ειδικότερα του ηλεκτρονικού. Βιντεολόττο, κουλοχέρηδες, ιντερνετικό «Πάμε Στοίχημα» και καζίνα, σε συνδυασμό με την καθιέρωση στοιχηματισμού σε ξένες ιπποδρομίες που ήδη ακμάζει, προβλέπεται ότι θα αλλάξουν προς το... καλύτερο την εικόνα της παραπαίουσας χώρας μας.

Η αυξημένη πιθανότητα να προκληθούν τεράστια προσωπικά και οικογενειακά δράματα, ελάχιστη σημασία φαίνεται να έχει μπροστά στο γενικό καλό!

Ο αρμόδιος υπουργός Π. Γερουλάνος έδειξε πρόσφατα τον δρόμο, μιλώντας με θαυμασμό για τον κοινωνικό (!!!) και οικονομικό ρόλο του Λας Βέγκας και του Ατλάντικ Σίτι. Εμπρός, λοιπόν, για το σωτήριο (Ελ)Λας Βέγκας! Αλλωστε, τα αμερικανικά πανεπιστήμια δεν τα τελειώσαμε για πλάκα...

(άρθρο του Φ.Συρίγου, αναδημοσίευση από Ελευθεροτυπία, 28/9/10)

Πομφόλυγα διαστάσεων...

«Ολοι μαζί τα φάγαμε», είπε ο κ. Πάγκαλος και θεώρησε, προφανώς, ότι έκλεισε τους λογαριασμούς του με τις ιστορικές ευθύνες του ιδίου –ως στελέχους με κεντρικό ρόλο σε όλες τις κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ– αλλά και του πολιτικού κόσμου συνολικά για την απίστευτη, εξωφρενική διαχρονική κατασπατάληση του δημοσίου χρήματος και την κατάντια στην οποία έχει φτάσει σήμερα η χώρα.
Πιστεύει, δηλαδή, ο κ. Πάγκαλος ότι αρκεί μία αθυρόστομη, κυνική μέχρι αηδίας στην ουσία του περιεχομένου της παρέμβαση, για να εκτονωθεί η οργή που υπάρχει σήμερα στην κοινωνία για την πολιτική και τους πολιτικούς; Και καλά, αυτοί που τα έφαγαν μαζί με τους άλλους, που τα μάσαγαν αδιάκοπα και βουλιμικά και που σίγουρα είναι πολλοί και εξαιρετικά δραστήριοι διαχρονικά. Να δεχθούμε ότι στο συνολικό θέατρο του παραλόγου που βιώνουμε, βρήκαν έναν πρωταγωνιστικό ρόλο. Τους αποδόθηκε, έστω με τρόπο πομπώδη και θεατρικό η συνενοχή –λεκτικά πάντα– για την ιστορική ευθύνη. Ολοι οι άλλοι όμως; Οι εκατοντάδες χιλιάδες των έντιμων πολιτών αυτής της χώρας που δεν είχαν καν την ευκαιρία να μπουν στο δίλημμα αν θα φάνε κι αυτοί ή όχι, πως υποτίθεται ότι πρέπει να νιώσουν και να αντιδράσουν μετά από αυτή τη δήλωση του κ. Πάγκαλου; Μήπως πρέπει να νιώσουν ανακούφιση που δεν ήταν ένας, δύο ή τρεις, αλλά πολλοί, από πολλά κόμματα αυτοί που πήραν μέρος στο εθνικό πάρτι; Ή μήπως θα πιστέψουν επειδή το είπε ο διαχρονικά εμφανιζόμενος ως ο αιρετικός του ΠΑΣΟΚ αντιπρόεδρος της κυβέρνησης ότι όλοι αυτοί που τα ’φαγαν μαζί με τους πολιτικούς, είχαν στο DNA τους την κλεψιά και τη λαμογιά; Ναι. Είναι σημαντικό το κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας που διαβρώθηκε την τελευταία 35ετία και πίστεψε ότι μπορεί να κλέβει με όποιο τρόπο το κράτος και να μη δίνει ποτέ λογαριασμό σε κανέναν και για τίποτα. Κάποιοι όμως πρωτοστάτησαν στον μαζικό εκμαυλισμό αυτού του τμήματος της κοινωνίας. Κάποιοι έδωσαν το «πράσινο φως» και τα εχέγγυα για να μετατραπούν ορισμένοι από πρόβατα σε αρπακτικά. Και αυτοί οι κάποιοι, όλως τυχαίως, βρέθηκαν στην πρωτοπορία του ΠΑΣΟΚ, που με τη σοσιαλιστική του αύρα βάφτισε το κρέας ψάρι, εκμαύλισε συνειδήσεις, αποθέωσε το λούμπεν, ταύτισε την έννοια του κράτους με το κόμμα, εξέθρεψε παράγοντες και παραγοντίσκους και δημιούργησε τα σημερινά «στερεότυπα επιτυχίας».
Τι ακριβώς δηλαδή θέλησε να αποδείξει ο κ. Πάγκαλος με την «πετριά» που έριξε κατά της κοινωνίας συνολικά; Αν θέλησε να αποδείξει ότι δεν έχει μείνει τίποτα όρθιο, δεν το κατάφερε. Οσοι πολλοί δεν τα έχουν φάει παρέα τα λεφτά, μόνο χλεύη και οργή μπορεί να νιώσουν για κάτι τέτοιες ισοπεδωτικές γενικότητες. Αν ήθελε να κρούσει μία καμπάνα κινδύνου και να νουθετήσει, έστω και με δραματική καθυστέρηση, το κόμμα του, ούτε αυτό κατάφερε, αφού η παρέμβασή του δεν είχε κανένα διά ταύτα που να αφορά το από ’δω και το εξής και ταυτόχρονα κυριολεκτικά αποδομεί την καρδιά της πολιτικής σύστασης του ΠΑΣΟΚ – ζωτικό στοιχείο της οποίας υπήρξε και παραμένει και ο ίδιος. Εκτός κι αν απλώς έκανε με τον δικό του ιδιαίτερο τρόπο την αυτοκριτική του για το γεγονός ότι δεν κατόρθωσε να κλείσει ούτε έξω από το σπίτι του τις αθλιότητες που σήμερα καταγγέλλει, διορίζοντας –έστω πρόσκαιρα– το δικό του παιδί στη Βουλή. Αν είναι αυτό, δεκτό. Η αυτοκριτική είναι πάντα καλοδεχούμενη από τους πολίτες και συνήθως λειτουργεί εκτονωτικά, όταν είναι γενναία και από καρδιάς. Ομως, στην περίπτωση ενός κορυφαίου στελέχους, νούμερο δύο σήμερα της κυβέρνησης του Γ. Παπανδρέου, ένα τέτοιο αυτοκριτικό ξέσπασμα θα είχε νόημα μόνο αν συνοδευόταν από επόμενο βήμα, που δύσκολα μπορώ να φανταστώ ότι είναι άλλο από μια ειλικρινή παραίτηση. Διαφορετικά, πρόκειται για μία ακόμη πομφόλυγα «παγκαλικών διαστάσεων» ή για το μετέωρο βήμα ενός πολιτικού που διχάζεται ανάμεσα στην ιδιότητα του αμπελουργού που πολιτικολογεί και του πολιτικού που αμπελοφιλοσοφεί... ΥΓ.: Παρεμπιπτόντως, υπάρχει και ένα ερώτημα το οποίο κανένα, νομίζω, σχετικό σχόλιο δεν έχει εγείρει: Καθώς η δήλωση Πάγκαλου συνιστά μια κραυγαλέα παραδοχή εγκλήματος, πώς και δεν έχει παρέμβει η εισαγγελία να του ζητήσει περαιτέρω στοιχεία;

(Αναδημοσίευση από άρθρο της Eλλης Tριανταφυλλου στην "Καθημερινή", 24/9/2010)