ΔΝΤ: Ελλάδα όπως ...Ρουμανία του Τσαουσέσκου!

Σύμφωνα με την τελευταία έκθεση του ΔΝΤ για την ελληνική οικονομία,  πλεόνασμα 4,5% αναμένεται να δημιουργηθεί το 2014, το οποίο θα διατηρηθεί μέχρι το 2020. Επειδή από πολλούς θεωρείται ανέφικτη μια τέτοιου τύπου δημοσιονομική προσαρμογή, το ΔΝΤ αναγνωρίζει μεν στην ανάλυσή του το «αισιόδοξο» της πρόβλεψης, συγχρόνως όμως παραθέτει και στοιχεία χωρών που διατήρησαν σημαντικά πρωτογενή πλεονάσματα για μεγάλο χρονικό διάστημα, αντλώντας από τη σχετική διεθνή εμπειρία.

Και εδώ προκύπτει μια πραγματικά τρομακτική παραδοχή εκ μέρους του ΔΝΤ: στη σελίδα 87 της έκθεσής του, θέλοντας να τεκμηριώσει ότι η διατήρηση τέτοιων πρωτογενών πλεονασμάτων για 8 χρόνια (2013-2020) είναι μια ρεαλιστική παραδοχή, το ΔΝΤ αναφέρεται σε δύο χώρες οι οποίες, για ίσο χρονικό διάστημα, κατάφεραν να έχουν σημαντικά πρωτογενή πλεονάσματα: τη Ρουμανία της περιόδου 1982-1989 και την Αίγυπτο της περιόδου 1993-2000! Δηλαδή τη Ρουμανία του Τσαουσέσκου και την Αίγυπτο του Μουμπάρακ!

Νόαμ Τσόμσκι: «Η Ελλάδα καταστρέφεται βάσει σχεδίου»

Τον έχουν χαρακτηρίσει «Αϊνστάιν της γλωσσολογίας», «Δαρβίνο της εποχής μας» και «κορυφαίο διανοούμενο του κόσμου». Είναι ένας από τους σημαντικότερους ακτιβιστές των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, κάτι που του έδωσε και τον χαρακτηρισμό «ο αντιαμερικανός εξτρεμιστής», τον οποίο χρησιμοποιούν κυρίως οι Αμερικανοί. Η θεμελιώδης πλέον «Ιεραρχία Τσόμσκι», την οποία περιέγραψε το 1956, τον έχει καθιερώσει και ως έναν από τους σημαντικότερους γλωσσολόγους όλων των εποχών. Και όμως, παρ’ ότι έχεις όλα αυτά στο μυαλό σου όταν πηγαίνεις να τον συναντήσεις, ο 83χρονος Νόαμ Τσόμσκι είναι τελικά ακόμη πιο επιβλητικός και εντυπωσιακός από τη φήμη του.

...ΑΛΛΑ ΤΕΛΙΚΑ Ο ΣΤΡΟΣ ΚΑΝ ΤΟ ΔΙΕΨΕΥΣΕ - ΤΟ ΕΙΠΑΝ ΚΑΙ ΣΤΟ ΔΕΛΤΙΟ ΤΩΝ 8

Ο ΕΧΘΡΟΣ ΕΙΝΑΙ ΕΝΤΟΣ...

 

Το χρονικό της υποταγής: Ποιοι, πώς και γιατί κάλεσαν το ΔΝΤ

Οι προφάσεις της κυβέρνησης ότι αναγκάστηκε να αποδεχτεί το Μνημόνιο κάτω από την πίεση των πραγμάτων, ότι ήταν αναγκαίο προκειμένου να εξασφαλίσει η χώρα τα δανεικά που χρειαζόταν και ότι για όλα φταίνε οι άλλοι πάσχει ολοένα και πιο σοβαρά. Η τελευταία Έκθεση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής επισημαίνει ξεκάθαρα τις ευθύνες του σημερινού οικονομικού επιτελείου και δικαιώνει απόλυτα τις επισημάνσεις ότι η κυβέρνηση παρέλαβε ένα πρόβλημα ελλείμματος κοινό σε όλη την Ευρώπη και το μετέτρεψε σε κρίση δανεισμού, μοναδική, την ώρα εκείνη, σε ολόκληρη την Ευρώπη.

Η αλήθεια –και η κυβέρνηση την ξέρει πολύ καλά– είναι πως μπορούσε να δανειστεί –και μάλιστα με χαμηλά επιτόκια– και τον Οκτώβριο και το Νοέμβριο και το Δεκέμβριο του 2009. Μπορούσε με άνεση να δανειστεί και στους πρώτους μήνες του 2010, όταν τα επιτόκια βρίσκονταν στην αρχή της ανηφόρας. Μπορούσε να βρει διεξόδους, αλλά είχε πάρει τις αποφάσεις της από την πρώτη στιγμή που συγκροτήθηκε. Και πάνω σε εκείνες τις αποφάσεις πορευόταν, χωρίς κανένα άλλο σχέδιο. Το ομολόγησε και αυτό, αλλά πολύ αργότερα.

Τα γεγονότα από τη συγκρότηση της κυβέρνησης μέχρι την υποταγή στο Μνημόνιο μιλούν από μόνα τους. Είναι, μάλιστα, εξόχως διδακτικά για όλα όσα συμβαίνουν την ώρα αυτή, αλλά και για όλα όσα εκκολάπτονται. Το ιστορικό του εγκλήματος δεν μπορεί πλέον ούτε να αμφισβητείται ούτε να αγνοείται ούτε να λησμονείται. 

Επιχείρηση «Ξαφνικός Θάνατος»

Τρέμουν την εξάπλωση των κοινωνι­κών αναταραχών τύπου Ιρλανδίας οι αξιωματούχοι της τρόικας, οι οποίοι καταστρώνουν σχέδια και κάνουν σεμινάρια στους Έλληνες κυβερνώντες για το πώς να περάσουν τις επώδυνες αλλαγές που έρχο­νται. Οι σχέσεις της ηγεσίας της κυβέρνησης με το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο όλο και... σφίγγουν, με τον επικεφαλής της ομάδας του Ταμείου Πολ Τόμσεν να παίζει ολοένα και πιο ενεργό ρόλο στα πολιτικά δρώμενα της χώρας.
Εκτός από τις κατευθυντήριες γραμμές που αξιωματούχοι έδιναν παρασκηνιακά στον Παπακωνσταντίνου (στο περιθώριο της συνέλευσης του ΔΝΤ στην Ουάσιγκτον), τα υψηλά κλιμάκια του Ταμείου διατηρούν ανοικτή γραμμή και με τον πρωθυπουργό. Σας υπενθυμίζουμε ότι αποτέλεσμα αυτής της συνεννόησης ήταν και η άστοχη (και όπως αποδείχθηκε επικίνδυνη) στρα­τηγική ρήξης της Ελλάδας με την Ε.Ε. και ιδιαίτερα τη Γερμανία, με τη δικαιολογία ότι «έτσι θα πιεστούν και θα χαλαρώσουν το Μνημόνιο».
Βέβαια κάτι τέτοιο όχι μόνο δεν επιτεύ­χθηκε, αλλά γύρισε μπούμερανγκ καθώς η οργή των εταίρων μας, που διαβιβάστηκε με όλους τους τόνους, όχι μόνο δεν έφερε χα­λάρωση στους όρους, αλλά επέσπευσε και τα χρονοδιαγράμματα για τις επώδυνες αλ­λαγές και τα μέτρα που μας περιμένουν. Και βεβαίως ουδέποτε η κυβέρνηση τόλμησε να θέσει επισήμως θέμα «ευνοϊκότερης αντιμε­τώπισης».