Το φθινόπωρο του 1940, ολόκληρη σχεδόν η ηπειρωτική Ευρώπη στέναζε ήδη κάτω από τη
μπότα του φασισμού. Η Γαλλία της γραμμής Μαζινό είχε καταρρεύσει μέσα σε λίγες μέρες,
η Σοβιετική Ένωση του πανίσχυρου Στάλιν, φοβισμένη υπέγραφε σύμφωνο μη επίθεσης
με τον Χίτλερ και η Μεγάλη Βρετανία είχε μείνει μόνη να παλεύει, βασίζοντας την
άμυνά της στο νησιωτικό της χαρακτήρα. Οι δυνάμεις του άξονα έμοιαζαν ανίκητες.
Μέσα σ' αυτό το ιστορικό
πλαίσιο όταν ακούστηκε το βροντερό “ΟΧΙ” που ξεπήδησε από τις ψυχές των Ελλήνων
και εξέφρασε σύσσωμη την ελληνική κοινωνία, τα ξημερώματα της 28ης Οκτωβρίου,
κανείς στο εξωτερικό δεν πίστευε ότι η μικρή Ελλάδα θα είχε τύχη απέναντι στην πανίσχυρη
πολεμική μηχανή του Άξονα. Στο εσωτερικό όμως, το “ΟΧΙ” αυτό σκόρπισε κύματα ενθουσιασμού
και οι Έλληνες μέσα σε μία στιγμή άφησαν τις διαφορές τους στην άκρη και βρέθηκαν
στην πρώτη γραμμή. Η ηρωική αντίσταση του ελληνικού λαού για έξι μήνες απέναντι
σε έναν, ως τότε, ανίκητο αντίπαλο, γέμισε ελπίδα όλη την Ευρώπη, πως η απαλλαγή
από τις δυνάμεις του φασισμού είναι εφικτή.
Εφτά δεκαετίες αργότερα, πολλά έχουν αλλάξει, αλλά μια νέα παγκόσμια απειλή έχει εμφανιστεί
στο προσκήνιο: ο νεοφιλελευθερισμός. Αυτή δηλαδή η ακραία μορφή καπιταλισμού,
που επιτάσσει την πλήρη απορύθμιση των αγορών, την ασυδοσία του χρηματοπιστωτικού
κεφαλαίου και την κατάργηση κάθε έννοιας κοινωνικού κράτους. Το νέο αυτό είδος ολοκληρωτισμού,
κατακτά κάθε γωνιά του πλανήτη με ένα διαφορετικό τρόπο: επιβάλλοντας μια παγκόσμια
δικτατορία των τραπεζών και των πολυεθνικών, των οίκων αξιολόγησης και των κερδοσκόπων,
οι οποίοι με τη δύναμη του χρήματος μπορούν να εξαγοράσουν τα πάντα.
Τα πρώτα αποτελέσματα της
επέλασης αυτής είναι ορατά εδώ και χρόνια: τράπεζες που δανείζουν χρήματα που δεν έχουν και τα μετατρέπουν
σε υπαρκτό πλούτο (κατασχέσεις ακίνητης περιουσίας κλπ.), ισχυρές οικονομίες των
αριθμών με πεινασμένους και καταπιεσμένους πολίτες (και δεν είναι μόνο η Κίνα),
επιχειρήσεις που αφήνουν κόσμο στο δρόμο και προτιμούν τα φτηνά μεροκάματα της Ανατολικής
Ευρώπης και της Ασίας, κυβερνήσεις που εξαγοράζονται από πολυεθνικές (Siemens κλπ.),
μαζική εισαγωγή φτηνών και κακής ποιότητας προϊόντων από τον αναπτυσσόμενο κόσμο,
που αφήνουν στα αζήτητα τη δική μας παραγωγή, επενδυτές - “αεριτζήδες”, στρατιές
άνεργων με προσόντα που παρακαλούν για μια οποιαδήποτε θέση εργασίας, πέφτοντας
θύματα εκμετάλλευσης κ.ά.

