Έως και 650 δις ευρώ «κάθονται» σε Ιόνιο και Κρήτη

Η Ελλάδα διαθέτει ενεργειακούς πόρους οι οποίοι μπορούν να αποφέρουν 20 δις ευρώ ετησίως επί 25 χρόνια, υποστήριξε ο καθηγητής στο Τμήμα Μηχανικών Ορυκτών Πόρων του Πολυτεχνείου Κρήτης Αντώνης Φώσκολος, καταλογίζοντας αδικαιολόγητη ολιγωρία στις ελληνικές κυβερνήσεις των τελευταίων ετών. Στο περιθώριο συνεδρίου του Economist στη Λευκωσία, με αντικείμενο τις έρευνες στην ανατολική Μεσόγειο, ο ίδιος εξέφρασε την εκτίμηση ότι σε τελική ανάλυση τις εξελίξεις θα δρομολογήσουν οι μεγάλες ενεργειακές ανάγκες της ΕΕ.

Ποια είναι η εικόνα της επιστημονικής κοινότητας αναφορικά με τον ενεργειακό πλούτο της Ελλάδας;

Βάσει μελετών γαλλικών (Beicip) και νορβηγικών εταιρειών, τα ευρήματα των οποίων έχουν διατεθεί στις ελληνικές αρχές, αλλά και Ελλήνων επιστημόνων, οι ενεργειακοί πόροι της χώρας είναι -σκεφτείτε- 3 φορές μεγαλύτεροι από τα αντίστοιχα της Νορβηγίας (6 τρις κ.μ. φυσικού αερίου έναντι 2 τρις κ.μ.). Τα μεγαλύτερα αποθέματα βρίσκονται νοτίως της Κρήτης και σε ένα μικρότερο ποσοστό στη δυτική Ελλάδα και το Ιόνιο. Η οργανική ουσία η οποία «γεννάει» τους υδρογονάνθρακες στο Ιόνιο περισσότερο παράγει πετρέλαιο, σε αντίθεση με την αντίστοιχη κάτω από την Κρήτη που παράγει κυρίως φυσικό αέριο. Και μην ξεχνάμε τους πόρους οι οποίοι έχουν εντοπιστεί νοτίως των Γρεβενών, όπως και το βαρύ πετρέλαιο ανατολικώς της Θάσου (εκεί λόγω της εγγύτητας με την Τουρκία αλλά και της κακής ποιότητας καθίσταται δυσκολότερη η παραγωγή).
 

ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΤΗΣ 7ΗΣ ROCK ΣΥΝΑΝΤΗΣΗΣ ΣΤΟ ekorinthos.gr

Συνέντευξη του Κώστα Καραμπέτσου και της Σίσσυς Μελή, διοργανωτών της Rock Συνάντησης στο Θύμιο Τσαρμπό, για το www.ekorinthos.gr

«Ο ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΠΡΟΤΑΣΗ ΗΘΟΥΣ, ΠΡΟΤΑΣΗ ΖΩΗΣ», Μια συνέντευξη με το Γιώργο Σταματόπουλο

Από την παλιότερη ΔΕΑΠΑΣ και την μετέπειτα Δημοτική Επιχείρηση ( ΚΟΔΕΣ), ο Καλλικράτης «πέρασε» την πολιτιστική , αθλητική και κοινωφελή δραστηριότητα του διευρυμένου νέου δήμου μας σε ένα χρηματοδοτούμενο από τον Δήμο Νομικό Πρόσωπο( επιφορτισμένο με τις δραστηριότητες του Πολιτιστικού Κέντρου και τα Σικυώνια) και σε μια Κοινωφελή Επιχείρηση (για ΚΑΠΗ, Βοήθεια στο σπίτι , Τράπεζα Αίματος κ.α.). Αυτός ο συνδυασμός των δύο φορέων, θεωρήθηκε ο βέλτιστος από την Δημοτική Αρχή για να μπορεί ο ένας από τους δύο φορείς (η Κοινωφελής Επιχείρηση) να λειτουργεί και ως ιδιώτης, με δυνατότητα ένταξης σε προγράμματα.

Και ενώ ο Καλλικρατικός νόμος «δημιούργησε» τους δημοτικούς φορείς πολιτισμού και ενώ η Δημοτική Αρχή τοποθέτησε τα πρόσωπα που θα τους διευθύνουν ( τους Δημ. Συμβούλους Γιώργο Σταματόπουλο στο Νομικό Πρόσωπο και Ελένη Παπαθανασίου στην Κοινωφελή Επιχείρηση), η μέχρι σήμερα (αδικαιολόγητη;) καθυστέρηση να δημοσιευτεί στο ΦΕΚ, δεν επιτρέπει παρά μόνο εν μέρει τη λειτουργία τους.

Εμείς ,παρ’ όλα αυτά, ζητήσαμε τις σκέψεις του για τη λειτουργία του Πολιτιστικού Κέντρου και την πολιτιστική ανάπτυξη στο δήμο Σικυωνίων-Στυμφαλίας-Φενεού, από τον Δημ. Σύμβουλο και επικεφαλής του ΔΣ του Νομικού Προσώπου για τον πολιτισμό ,κ. Γιώργο Σταματόπουλο, του οποίου οι θέσεις και απόψεις και από την επαγγελματική του ενασχόληση ως συγγραφέας και δημοσιογράφος, έχουν ιδιαίτερη βαρύτητα. Μας είπε, λοιπόν,

Για τον πολιτισμό: 

«ο άνθρωπος είναι ο χαρακτήρας του» (Ηράκλειτος)

Ο πολιτισμός δεν προωθείται με ημέρες επετείους (πχ Ημέρα Περιβάλλοντος ή Ημέρα κατά των Ναρκωτικών), για να μια μέρα το χρόνο . Κάθε μέρα πρέπει να είναι μέρα πολιτισμού και οι επετειακές ημέρες έχουν νόημα όταν γίνονται εφαλτήριο για καθημερινή δράση.

Η αναδιαπραγμάτευση του χρέους είναι μονόδρομος

O καθηγητής του Πανεπιστημίου του Λονδίνου, Κώστας Λαπαβίτσας, μιλά στην «Καθημερινή» για τον πόλεμο των νομισμάτων, τα προβλήματα της Ευρωζώνης και το ενδεχόμενο στάσης πληρωμών.

- Προτείνετε στάση πληρωμών και αναδιαπραγμάτευση του χρέους. Προς τα εκεί, όμως, δεν μας ωθούν ισχυροί κύκλοι της Ε. Ε. που μελετούν σενάρια ελεγχόμενης πτώχευσης;

- Καλό είναι να αποφεύγεται η συνωμοσιολογία στα ζητήματα αυτά. Η πραγματικότητα είναι ότι η δημοσιονομική κατάσταση της χώρας ήταν τραγική ήδη από το τέλος του 2009. Το Μνημόνιο διέθεσε δανεικά, αλλά με ακριβά επιτόκια και επιβάλλοντας ανηλεείς περικοπές εν μέσω ύφεσης. Ανοιξε δε το δρόμο για την επιβολή λιτότητας στην Ε. Ε. Δυστυχώς, η πολιτική αυτή οδηγεί σε γενικευμένο οικονομικό μαρασμό. Ηδη η ιρλανδική οικονομία παρουσίασε ξανά συρρίκνωση. Οι δανειστές αντιλαμβάνονται ότι θα υπάρξουν δυσκολίες εξυπηρέτησης του χρέους στο μέλλον, φοβούνται την αθέτηση πληρωμών, και άρα κρατούν τα σπρεντ της Ελλάδας και της λοιπής περιφέρειας εξαιρετικά υψηλά.

Η πιθανότητα αθέτησης πληρωμών προκύπτει λοιπόν από τη σκληρή πραγματικότητα. Η αναδιάρθρωση του χρέους, για την οποία γίνεται πολύς λόγος τελευταία, εκχωρεί την πρωτοβουλία στους δανειστές. Επόμενο είναι να προστατεύσουν τα συμφέροντά τους. Ας μη μας ξεγελάει ο «συναινετικός» μανδύας, η κάποια επιμήκυνση του χρέους και ίσως η μείωση επιτοκίων. Αυτό που προτείνω εγώ και άλλοι είναι η αναδιαπραγμάτευση με πρωτοβουλία του δανειζόμενου. Τότε μπορεί να υπάρξει ουσιαστικό «κούρεμα» που θα άρει το άχθος του χρέους. Θα χρειαστεί βέβαια μονομερής παύση πληρωμών, πλήρης διαφάνεια, και γενικότερη κινητοποίηση της κοινωνίας. Η επιλογή αυτή εμπεριέχει ρήξη με τους «ισχυρούς κύκλους» της Ε. Ε., αλλά και με τους Ελληνες δανειστές οι οποίοι κατέχουν περίπου το ένα τρίτο του δημόσιου χρέους.

- Αναγνωρίζετε ότι η αναδιαπραγμάτευση ενδέχεται να προκαλέσει τον αποκλεισμό μας, για ένα διάστημα, από τις διεθνείς αγορές. Δεν θα ήταν κάτι τέτοιο καταστροφικό για την οικονομία και για τον ελληνικό λαό;

- Ο αποκλεισμός από τις διεθνείς αγορές είναι σοβαρό πλήγμα, αλλά μακράν απέχει του να είναι καταστροφικός. Η διεθνής εμπειρία δείχνει ότι σπάνια κρατάει πολύ. Αν υπάρξει παραγωγική αναδιάρθρωση της οικονομίας, σύντομα θα μπορέσει η Ελλάδα να επιστρέψει στις αγορές. Θέλω όμως να πω δυο λόγια για το ζήτημα της πληρωμής των μισθών και των συντάξεων, γύρω από το οποίο ασκείται ακατάσχετη κινδυνολογία. Πρώτον, και πάλι από τη διεθνή εμπειρία, ο προϋπολογισμός γίνεται ταχέως πλεονασματικός ύστερα από τέτοιου είδους χρηματοπιστωτικά επεισόδια. Δεύτερον, οι μισθοί και οι συντάξεις του Δημοσίου είναι μέρος του εθνικού προϊόντος. Δεν τους πληρώνουν οι Γάλλοι ή οι Γερμανοί δανειστές, αλλά οι Ελληνες εργαζόμενοι. Οσο αυξάνεται το ΑΕΠ, δεν θα κινδυνεύουν οι μισθωτοί και οι συνταξιούχοι του Δημοσίου. Η πραγματική απειλή είναι η λιτότητα, η οποία φέρνει στασιμότητα και προοιωνίζεται ακόμη βαθύτερες μειώσεις.

- Ενδεχόμενη έξοδος από το ευρώ, την οποία επίσης προτείνετε, δεν ενέχει κινδύνους μαζικής φυγής κεφαλαίων και κατάρρευσης των τραπεζών;

- Το ευρώ βρίσκεται στην καρδιά του ελληνικού προβλήματος. Πρέπει να γίνει αντιληπτό ότι το πρόβλημα του χρέους της περιφέρειας είναι άμεσα συνδεδεμένο με τη λειτουργία της ΟΝΕ. Το ευρώ δημιούργησε πλεονάσματα για τη Γερμανία και ελλείμματα για την περιφέρεια. Αδυνατώντας να ανταγωνιστεί επιτυχώς, η περιφέρεια επιδόθηκε σε κατανάλωση και κερδοσκοπία ακινήτων. Το αποτέλεσμα ήταν η γιγάντωση κυρίως του ιδιωτικού και λιγότερο του δημόσιου χρέους, το οποίο τώρα τη συντρίβει. Η λύση που προκρίνει η Ευρωζώνη είναι η λιτότητα και η περαιτέρω φιλελευθεροποίηση. Πρόκειται για τραγική επιλογή που οδηγεί σε στασιμότητα και υψηλή ανεργία. Η έξοδος από το ευρώ θα κόψει τον γόρδιο δεσμό. Δεν αποτελεί λύση από μόνη της, βεβαίως. Απαιτείται ευρύτερο πρόγραμμα που θα περιλαμβάνει δημόσιο έλεγχο και ιδιοκτησία επί των τραπεζών, καθώς και έλεγχο επί των κεφαλαιακών ροών. Θα χρειαστεί επίσης βιομηχανική πολιτική και εκ βάθρων αναδιάρθρωση του κράτους.

- Είναι δυνατόν μια μικρή χώρα σαν την Ελλάδα να πραγματοποιήσει μόνη της τόσο ριζοσπαστικές αλλαγές, χωρίς ευρύτερη στήριξη από μια ομάδα ισχυρών κρατών;

- Η Ελλάδα δεν είναι τόσο αδύναμη όσο υπονοείτε. Επειδή πολλά λέγονται περί Αργεντινής, που είναι «μεγάλη χώρα», θα ήθελα να τονίσω ότι η ελληνική οικονομία είναι και μεγαλύτερη και ισχυρότερη. Η δυνατότητα ριζοσπαστικής λύσης στην Ελλάδα είναι απολύτως εφικτή. Η πραγματική δυσκολία έγκειται στις κοινωνικές δυνάμεις που καθορίζουν την αντιμετώπιση της κρίσης. Μια συμμαχία τραπεζών και άλλων δανειστών κατόρθωσε να επιβάλει την άποψη ότι το συμφέρον τους είναι ταυτόσημο με το συμφέρον της χώρας. Κατάφεραν να τρομοκρατήσουν επαγγελματίες και μισθωτούς πως θα χάσουν τις αποταμιεύσεις τους αν υπάρξει αναδιαπραγμάτευση και έξοδος από το ευρώ. Η σχέση τους με τους ξένους δανειστές είναι γενικά συνεργατική. Ως τώρα έχουν καταφέρει να μετακυλίσουν το κόστος της κρίσης στους φορολογούμενους και τους μισθωτούς του δημόσιου τομέα. Ούτε καν στοιχειώδη φορολογική αναδιάρθρωση δεν είναι διατεθειμένοι να ανεχτούν. Το ζητούμενο, λοιπόν, είναι η κοινωνική αλλαγή στο εσωτερικό και όχι οι συμμαχίες στο εξωτερικό. Αν υπάρξει αυτή, η Ελλάδα θα βρει στήριξη και στην περιφέρεια και στο κέντρο.

(Δημοσιεύθηκε στην Καθημερινή της Κυριακής στις 17/10/2010)

«Δεν βλέπουν φως οι νέοι επιστήμονες στην Ελλάδα»

Το βράδυ της 26ης Σεπτεμβρίου, ανοίγοντας την τηλεόραση στο πατρικό του στη Νέα Σμύρνη, ο Σπύρος Κιτσινέλης έπεσε πάνω στην ομιλία του Γ. Παπανδρέου, που προανήγγειλε την αναμόρφωση των ελληνικών πανεπιστημίων. Κάπου μεταξύ των αναφορών περί «αδιαφάνειας», «φυγής των νέων στο εξωτερικό» και μεγαλοστομιών για το πώς θα ανατραπούν όλα αυτά, του ήρθε η επιθυμία να σπάσει τη συσκευή απέναντί του. 

Ο Σπ. Κιτσινέλης, μεταδιδακτορικός ερευνητής εδώ και 4 χρόνια,
μάταια αναζητά εργασία στη χώρα του

 

 

Δυο εβδομάδες αργότερα, ο 34χρονος μεταδιδακτορικός ερευνητής, ειδικευμένος στην επιστήμη και την τεχνολογία πηγών φωτός και φωτισμού, βρίσκεται στην Ιταλία. Υστερα από τέσσερα χρόνια μάταιων προσπαθειών να δει φως στην Ελλάδα, ξαναστράφηκε στην αναζήτηση ευκαιριών που υπάρχουν για επιστήμονες σαν αυτόν εκτός της άγονης ελληνικής ακαδημαϊκής πραγματικότητας. Η καθοριστική επιβεβαίωση του ότι δεν υπάρχει χώρος γι' αυτόν, ήταν η απόρριψη της αίτησής του για μια ακαδημαϊκή θέση στο Ελληνικό Ανοιχτό Πανεπιστήμιο (ΕΑΠ).

«Για πρώτη φορά στην Ελλάδα προσφερόταν μια θέση κομμένη και ραμμένη στα μέτρα μου. Το ΕΑΠ διοργάνωσε μεταπτυχιακό με θέμα τις πηγές φωτός και τον φωτισμό. Εκανα την αίτηση τον Ιανουάριο και τον Σεπτέμβριο με ενημέρωσαν ότι επιλέχτηκε άλλος. Ζήτησα τα πρακτικά και διαπίστωσα ότι αυτός που πήρε τη θέση ήταν ένας 60χρονος, ήδη διορισμένος καθηγητής, και μάλιστα διευθυντής ερευνών σε εθνικό ινστιτούτο. Το πρόβλημά μου δεν είναι ο ίδιος, που προφανώς είναι αξιόλογος επιστήμονας, αλλά αυτό που αντιπροσωπεύει. Γιατί όπως έμαθα, τις θέσεις στο ΕΑΠ τις παίρνουν κατά κανόνα άνθρωποι που ήδη είναι διορισμένοι αλλού, αντί να τις παίρνουν νέοι επιστήμονες».

*Πού αλλού είχες προσπαθήσει πριν από το ΕΑΠ;

- Στα 11 χρόνια που έζησα έξω, πήρα μάστερ στις πηγές φωτός στην Αγγλία, έκανα μεταδιδακτορική έρευνα στην Ιαπωνία και δούλεψα ως διευθυντής ερευνητικής ομάδας στη Philips στην Ολλανδία. Επιστρέφοντας το 2006 στην Ελλάδα φανταζόμουν ότι θα έβρισκα κάτι σχετικό με αυτό που έκανα. Ο τρόπος που βρήκα για να γυρίσω ήταν το «Enter», ένα συγχρηματοδοτούμενο από την Ε.Ε. Μου ενέκριναν ένα 9μηνο πρόγραμμα αλλά όταν ξεκίνησα να δουλεύω, βρέθηκα αντιμέτωπος με απεργίες και καταλήψεις στα πανεπιστήμια. Στο διάστημα που απέμεινε έβγαλα μια δημοσίευση, μια πατέντα, πήγα σε δύο συνέδρια, δημιούργησα συνεργασίες του Πολυτεχνείου με το εξωτερικό και οι ελεγκτές του υπουργείου μου είπαν «πότε πρόλαβες και τα έκανες όλα αυτά;» Αλλά τελείωσε εκεί.

*Τα επόμενα χρόνια δεν βρήκες κάτι ανάλογο με τα προσόντα σου στην Ελλάδα;

- Εκανα κάποια ραντεβού με καθηγητές που ήταν το ένα πιο απογοητευτικό από το άλλο. Αλλοι μου έλεγαν «κάνε προτάσεις για να πάρεις ευρωπαϊκά κονδύλια» κι άλλοι «φύγε στο εξωτερικό». Ηταν κι ένας ανεκδιήγητος, διευθυντής τμήματος, που τη μία ώρα που ήμουν στο γραφείο του τα 50 λεπτά μου μιλούσε για την εκλογή του Τσίπρα.

*Ηταν αριστερός;

- Οχι, δεξιός που είχε ενοχληθεί, απ' ό,τι έμαθα. Ολα αυτά κράτησαν τρία χρόνια, αλλά δεν μίλαγα γιατί προσπαθούσα, και τα δικαιολογούσα όλα λόγω του μεγάλου ανταγωνισμού για τις θέσεις. Εκανα δικά μου πράγματα, συνεργαζόμουν με το εξωτερικό, ξεκίνησα μια μικροεπιχείρηση στο Ιντερνετ, έβγαλα κάποια βιβλία. Συνέχισα να προσπαθώ, αλλά αυτό που έγινε στο ΕΑΠ ήταν η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι. Δεν μπορούν να βγαίνουν όλοι στις τηλεόρασεις -πολιτικοί, ακαδημαϊκοί, πρυτάνεις- και να μιλάνε για πρόβλημα ανεργίας και για τους νέους που φεύγουν, όταν το σύστημα είναι τέτοιο που τους δυσκολεύει.

*Είναι κυρίως θέμα δυσλειτουργίας του συστήματος ή και έλλειψης ανάπτυξης;

- Και τα δύο είναι προφανώς. Εχουμε μια δυσανάλογη παραγωγή επιστημόνων σε σχέση με τη βιομηχανία που (δεν) έχουμε. Στο εξωτερικό βγαίνουν χιλιάδες επιστήμονες που μπορούν να απορροφηθούν σε φαρμακευτικές εταιρείες, στη βαριά βιομηχανία και αλλού. Εδώ πού να απορροφηθούν;

* Φαντάζεσαι ότι στο μέλλον θα βρεις τη δύναμη να ξαναδοκιμάσεις στην Ελλάδα;

- Δεν μπορώ να σου πω για το μέλλον. Ούτε καν για τον επόμενο μήνα. Τώρα πάω στη Φλωρεντία να δω τι μπορώ να κάνω ενώ περιμένω και απαντήσεις σε αιτήσεις που έχω κάνει στην Ιαπωνία. Ημουν ήδη χαμένος τα τελευταία τρία χρόνια. Απλώς αυτή η σφαλιάρα που έφαγα από το Ανοιχτό Πανεπιστήμιο, με έκανε ακόμα πιο χαμένο. Ημουν ένας άνθρωπος που προσπαθούσα να βρω την άκρη, να ανάψω το διακόπτη στο σκοτεινό δωμάτιο και ξαφνικά ήρθε κάποιος και με έσπρωξε. Και δεν είμαι ένας μίζερος κακομοίρης που γκρινιάζει για να τον βολέψουν κάπου. Είμαι ένας αξιόλογος επιστήμονας και διεκδικώ δικαιοσύνη και να μπαίνουν οι άξιοι άνθρωποι σε σωστές θέσεις. 

(συνέντευξη στην Αγγελική Μπουμπούκα, αναδημοσίευση από Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία, 17/10/2010)

ΝΑΟΜΙ ΚΛΑΪΝ: "Σας εκπαιδεύουν να αισθάνεστε ένοχοι"

Η διάσημη καναδέζα δημοσιογράφος και ακτιβίστρια, συγγραφέας του «Δόγματος του σοκ» που κατακρίνει τον «καπιταλισμό της καταστροφής», μιλάει για τον ρόλο του ΔΝΤ και τους κινδύνους για την Ελλάδα

Η Ναόμι Κλάιν μιλάει με μια τόσο απαλή φωνή που δεν μπορείς να φανταστείς ότι κρύβει μέσα της τόσο δυναμισμό. Και επίσης, ούτε ότι αυτή η 40χρονη Καναδέζα θεωρείται από πολλούς μία από τις πιο μαχητικές δημοσιογράφους της εποχής μας, με τέτοια
απήχηση στην αμερικανική Αριστερά που πολλοί να τη θεωρούν ακόμη και διάδοχο του Νόαμ Τσόμσκι.
Οταν λοιπόν τη ρωτήσαμε ποια είναι η άποψή της για την εμπλοκή του ΔιεθνούςΝομισματικού Ταμείου (ΔΝΤ) στην Ελλάδα, υπήρξε καταπέλτης: «Η
Ελλάδα θυσιάστηκε για να σωθεί η ευρωζώνη. Και για να γίνει, σας εκπαιδεύουν να αισθάνεστε ένοχοι γι΄ αυτό που είστε. Εχουν ήδη διαγνώσει ότι είστε άρρωστοι». Η κυρία Κλάιν μένει μόνιμα στο Τορόντο του Καναδά, μαζί με τον σύζυγό της Αβι Λιούις. Σε
λίγο καιρό θα κυκλοφορήσει στην ελληνική γλώσσα το τελευταίο βιβλίο της με τίτλο «Το δόγμα του σοκ» («Τhe Shock Doctrine»), το οποίο αποτελεί μια σκληρή πολεμική εναντίον του
«καπιταλισμού της καταστροφής», όπως η ίδια τον αποκαλεί.
Στο βιβλίο «Το δόγμα του σοκ» της Ναόμι Κλάιν υπάρχει μια λεπτομερέστατη καταγραφή της δράσης του ΔΝΤ σε διάφορες χώρες την τελευταία 30ετία, όπου αποτυπώνονται οι δραματικές επιπτώσεις της παρέμβασής του, κυρίως στη Λατινική Αμερική (Αργεντινή, Βολιβία), αλλά επίσης στη Ρωσία.

«Παρακολουθώ από πολύ κοντά την ελληνική κρίση και φυσικά την παρέμβαση της τρόικας του ΔΝΤ, της Ευρωπαϊκής Ενωσης και της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας» λέει στη συνέντευξη που παραχώρησε στο «Βήμα» η κυρία Κλάιν. «Αυτό που με εντυπωσίασε» σημειώνει, «ιδιαίτερα στην αρχή της κρίσης, ήταν ότι οι Ελληνες αντιστάθηκαν στα όσα πήγαιναν να τους επιβληθούν. Οταν μάλιστα και στις Ηνωμένες Πολιτείες είχαμε την κρίση με τις τράπεζες, επεσήμαινα το γεγονός αυτό σε αμερικανούς συνομιλητές μου».

Μετά βέβαια το κλίμα σταδιακά άλλαξε. «Οταν τα πράγματα δυσκόλεψαν,άρχισε η “εκπαίδευση”. Κατ΄ αρχάς,το ΔΝΤ διέγνωσε ότι είστε άρρωστοι,ότι ο χαρακτήρας των Ελλήνων είναι άρρωστος. Και τώρα σας εκπαιδεύουν να αισθάνεστε ένοχοι γι΄ αυτό που είστε. Πρόκειται για μια τακτική κοινωνικής παθολογίαςη οποία δεν περιορίζεται στην Ελλάδα. Επεκτείνεται και στις υπόλοιπες χώρες του μεσογειακού Νότου».«Πρόκειται» τονίζει η γνωστή συγγραφέας «για μια κλασική περίπτωση όπου οι κυβερνήσεις βρίσκουν το κατάλληλο άλλοθι. Αφού εμείς είμαστε ανίκανοι να τα καταφέρουμε μόνοι μας, ας φέρουμε κάποιους άλλους να το κάνουν για εμάς».

Κατά μία έννοια, «η περίπτωση της Ελλάδας είναι εμβληματική. Στην πορεία,ο στόχος από την παρέμβαση της τρόικας άλλαξε» υπογραμμίζει. «Αν το δει κανείς σε παγκόσμιο επίπεδο,δεν μιλάμε πλέον απλώς για την ιδιωτικοποίηση μεγάλων τομέων της οικονομίας. O σκοπός είναι η απενοχοποίηση των τραπεζών,η μεταφορά του βάρους της αποτυχίας από τους ώμους των ελίτ σε εκείνους των απλών ανθρώπων» λέει η κυρία Κλάιν.

«Σώσατε το ΔΝΤ από τη χρεοκοπία»

«Στην Ουάσιγκτον υπάρχουν ορισμένα θέματα ταμπού και ο Ομπάμα δεν μπόρεσε να το ξεπεράσει αυτό» λέει η κυρία Κλάιν για τον αμερικανό πρόεδρο

«Γιατί το κοστούμι του ΔΝΤ δεν προσαρμόζεται στις ανάγκες κάθε χώρας και είναι ίδιο για όλες;» ήταν μία από τις ερωτήσεις προς την κυρία Κλάιν. «Πραγματικάδεν μπορώ να σας δώσω ξεκάθαρη απάντηση» παραδέχεται με μια μικρή δόση ενοχής. «Είναι απορίας άξιο πώς δεν κατάλαβαν ας πούμε ότι, καθώς η Ελλάδα δεν μπορούσε να προχωρήσει σε υποτίμηση, ο πληθωρισμός λογικά θα ανέβαινε.Υπάρχει επίσης και κάτι άλλο» προσθέτει. «Μετά το ξέσπασμα της οικονομικής κρίσης το 2008,οι περισσότεροι ανέμεναν ότι το ΔΝΤ θα άλλαζε μυαλά. Περιμέναμε ότι το ευρωπαϊκό μοντέλο θα υπερίσχυε του αμερικανικού.Τώρα γιατί δεν έγινε κάτι τέτοιοπαραμένει άγνωστο.Ισως οι άνθρωποι του ΔΝΤ να έχουν πέσει όλα αυτά τα χρόνια σε μια ιδεολογική παγίδα».

Ωστόσο, όπως εξηγεί η κυρία Κλάιν, μετά και την εμπειρία της Αργεντινής, «το ΔΝΤ ήταν έτοιμο κυριολεκτικά να χρεοκοπήσει,τόσο ιδεολογικά όσο και χρηματικά. Σε αυτό είχε βοηθήσει και η οικονομική κρίση μετά το 2008. Μην ξεχνάτε ότι το ΔΝΤ είχε αναγκαστεί να πουλήσει ακόμη και χρυσό από τα αποθέματά του. Και βέβαιαη εικόνα του στον αναπτυσσόμενο κόσμο ήταν τόσο κακή που οι ηγεσίες των χωρών αυτών δεν ήθελαν να το δουν μπροστά τους». «Τώρα όμως» επισημαίνει «το ΔΝΤ βρήκε μια νέα “αγορά”:την Ευρώπη.Κατά έναν περίεργο τρόπο,σώσατε το ΔΝΤ από τη χρεοκοπία».

Τι λέει για τον Ομπάμα «Οι νέοι άνθρωποι έχουν χάσει πλέον τον ενθουσιασμό που είχαν για τον Μπαράκ Ομπάμα » δηλώνει η κυρία Κλάιν. «Ο Ομπάμα ήταν εκπληκτικός στην προεκλογική εκστρατεία του. Εκανε τους Αμερικανούς να αισθάνονται ότι μπορούν να γίνουν καλύτεροι. Ωστόσο, στην Ουάσιγκτον υπάρχουν ορισμένα θέματα που είναι ταμπού,όπως η Γουόλ Στριτ ή το Ισραήλ.Και ο Ομπάμα δεν μπόρεσε να το ξεπεράσει αυτό. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα οι Δημοκρατικοί να χάσουν την εμπιστοσύνη της βάσης τους.Πάρτε ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα. Τώρα που έφυγε από τον Λευκό Οίκο ο Λάρι Σάμερς οι φήμες λένε ότι θα τον αντικαταστήσει ένα στέλεχος της Γουόλ Στριτ.Ολα αυτά θα κριθούν στις επικείμενες εκλογέςγια το Κογκρέσο» καταλήγει.

Η «Πασιονάρια» του κινήματος κατά της παγκοσμιοποίησης

«Δεν αποφάσισα εγώ να γράψω αυτό το βιβλίο. “Εκείνο” το αποφάσισε για μένα» λέει για το «Το δόγμα του σοκ» η Ναόμι Κλάιν

Οταν ήταν μικρή, η Ναόμι Κλάιν συνήθιζε να ψωνίζει συνέχεια. Ποιος να φανταζόταν ότι αρκετά χρόνια αργότερα θα έγραφε ένα βιβλίο που από πολλούς χαρακτηρίστηκε η «Βίβλος» κατά των πολυεθνικών. Το «Νo Logo: Νo Space, no choice, no jobs: Η βίβλος του αντι-εταιρικού ακτιβισμού», που εκδόθηκε το 2000, τη μετέτρεψε ουσιαστικά σε «πασιονάρια» του κινήματος κατά της παγκοσμιοποίησης.

Γεννηθείσα το 1970 στο Μόντρεαλ από αριστερή οικογένεια που μετανάστευσε το 1967 από τις ΗΠΑ στον Καναδά λόγω αντίθεσης στον πόλεμο στο Βιετνάμ, η νεαρή Ναόμι μεγάλωσε σε ένα πολιτικοποιημένο περιβάλλον. Σήμερα ερευνά μανιωδώς διάφορα θέματα και προσφέρει μια εναλλακτική ματιά στα πράγματα. Το 2007 εκδόθηκε «Το δόγμα του σοκ» και, όπως λέει η ίδια, «δεν αποφάσισα εγώ να γράψω αυτό το βιβλίο.“Εκείνο” το αποφάσισε για μένα. Είχα πάει στο Ιράκ όταν ο Πολ Μπρέμερ διοικούσε τη χώρα αμέσως μετά τον πόλεμο. Οι Αμερικανοί είχαν αποφασίσει να εφαρμόσουν την τακτική του “σοκ και δέους” με την οποία κέρδισαν τον πόλεμο και στην οικονομία. Αδιαφόρησαν πλήρως για το τι συνέβαινε στο Ιράκ και ήθελαν να ιδιωτικοποιήσουν αμέσως τα πάντα. Να φανταστείτε ότι ο διερμηνέας μου δεν γνώριζε να υπάρχει λέξη για την ιδιωτικοποίηση στα ιρακινά.Ετσι άρχισα να γράφω για τον καπιταλισμό της καταστροφής γνωρίζοντας από πρώτο χέρι και την εμπειρία της Αργεντινής».

Το νέο βιβλίο της θα έχει θέμα την κλιματική αλλαγή και έχει ήδη αρχίσει έρευνα. Για αυτό και έχει περιορίσει τις διαλέξεις της ανά τον κόσμο αλλά προλαβαίνει να γράφει άρθρα για έντυπα όπως η βρετανική εφημερίδα «Guardian» και το αμερικανικό περιοδικό «Τhe Νation». 

(Συνέντευξη στον Αγγ. Αθανασόπουλο για το "Βήμα", 2/10/2010)