Μια άλλη άποψη για τη χρεοκοπία

Του Γιάννη Βαρουφάκη

Για μέρες τώρα βαραίνουμε τις ψυχές μας με μια μόνιμη αγωνία: Θα χρεοκοπήσει το κράτος μας; Ε, λοιπόν, ήρθε η ώρα να αγκαλιάσουμε αυτό που φοβόμαστε.

Αν οι φίλοι μας οι Γερμανοί...
δεν έχουν πρόβλημα να χρεοκοπήσουμε, καιρός είναι να το κάνουμε. Χωρίς δεύτερη κουβέντα. Όχι ως διαπραγματευτική μπλόφα και ούτε μόνο γιατί το χειρότερο που μπορεί να μας συμβεί είναι να χρεοκοπήσουμε σε ένα χρόνο (βλ. το προηγούμενο άρθρο μου Το Πρώτο Τάνγκο στην Ευρωζώνη) αλλά επειδή ήρθε η ώρα να στρέψουμε το βλέμμα στην αισιόδοξη πλευρά της χρεοκοπίας.

Νόαμ Τσόμσκι: «Η Ελλάδα καταστρέφεται βάσει σχεδίου»

Τον έχουν χαρακτηρίσει «Αϊνστάιν της γλωσσολογίας», «Δαρβίνο της εποχής μας» και «κορυφαίο διανοούμενο του κόσμου». Είναι ένας από τους σημαντικότερους ακτιβιστές των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, κάτι που του έδωσε και τον χαρακτηρισμό «ο αντιαμερικανός εξτρεμιστής», τον οποίο χρησιμοποιούν κυρίως οι Αμερικανοί. Η θεμελιώδης πλέον «Ιεραρχία Τσόμσκι», την οποία περιέγραψε το 1956, τον έχει καθιερώσει και ως έναν από τους σημαντικότερους γλωσσολόγους όλων των εποχών. Και όμως, παρ’ ότι έχεις όλα αυτά στο μυαλό σου όταν πηγαίνεις να τον συναντήσεις, ο 83χρονος Νόαμ Τσόμσκι είναι τελικά ακόμη πιο επιβλητικός και εντυπωσιακός από τη φήμη του.

1821-2011: Τα αποικιοκρατικά δάνεια της Ελλάδας

Ο φαύλος κύκλος χρεών που αναγεννάται στην Ελλάδα από το έτος σύστασης του Νέου Ελληνικού Κράτος έως σήμερα επισημαίνεται σε άρθρο της ολλανδικής εφημερίδας Volkskrant το οποίο φέρει τον τίτλο : "Η Ελλάδα δεν έχει ερευνηθεί αρκετά;". Ο συντάκτης του δημοσιεύματος, Peter de Waard, υποστηρίζει πως, κατά τους τελευταίους δύο αιώνες, η χώρα προσπαθεί να αποπληρώσει παλαιά χρέη δημιουργώντας νέα και, μάλιστα, με ιδιαίτερα αυξημένα επιτόκια.
Ειδικότερα, στα πλαίσια του άρθρου, αναφέρεται:

Σαν σήμερα, στις 10/12/1893, ο Χ.Τρικούπης κηρύσσει πτώχευση δηλώνοντας «Δυστυχώς επτωχεύσαμεν»

Η ιστορική παραδοχή του Χαρίλαου Τρικούπη «Δυστυχώς επτωχεύσαμεν» στις 10 Δεκεμβρίου 1893 σηματοδοτεί ανάγλυφα τη θλιβερή κατάληξη μιας οικονομικής πολιτικής μεγάλων φιλοδοξιών και αγαθών προαιρέσεων, τα διδάγματα της οποίας δεν έχουν ακόμα, έναν αιώνα αργότερα, συζητηθεί ευρέως. Η πολιτική αυτή ανάγκασε το 1898 την Ελλάδα στην αποδοχή του Διεθνούς Οικονομικού Ελέγχου (ΔΟΕ) ο οποίος υποχρέωσε τη χώρα σε πολιτική αυστηρότατης λιτότητας, ως το 1910 τουλάχιστον, για να καταργηθεί τυπικά μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.

 

Οι πολιτικές των δύο ανδρών διέφεραν ώς την πτώχευση του 1893 στη ρητορεία, αλλά συνέκλιναν στην πράξη. Ο Τρικούπης τασσόταν υπέρ της οικονομικής ανάπτυξης.

Κρίση & χρέος: Μύθοι και πραγματικότητα

Ένα πολύ ενδιαφέρον φυλλάδιο που έπεσε στα χέρια μας, από την ομάδα εκπαιδευτικών Π.Ε. "Αριστοτέλης" (Αθήνα) και κάνει μια συνοπτική παρουσίαση όλων των μύθων που καλλιεργούνται από τις φιλομνημονιακές φωνές εντός και εκτός Ελλάδας από το ξέσπασμα της ελληνικής κρίσης μέχρι σήμερα.

422 δισ. ευρώ τοκοχρεωλύσια σε 15 χρόνια!

Η ομιλία του νέου πρωθυπουργού στη Βουλή σχετικά με τις προγραμματικές δηλώσεις της κυβέρνησης δεν προκάλεσε καμία έκπληξη. Άλλωστε όλη η κοινωνία γνωρίζει πως η επιλογή ενός προσώπου σαν τον Λουκά Παπαδήμο προσιδιάζει στην επιλογή του κατάλληλου προσώπου για την αποτελεσματική διεκπεραίωση ενός project. Όμως η προγραμματική του ομιλία περιείχε διάφορα σημεία στα οποία αξίζει να επιστήσουμε την προσοχή. Ένα από αυτά είναι η επίκληση από τα χείλη του πρωθυπουργού της υποχρέωσης του ελληνικού λαού να ανταποκριθεί στην αλληλεγγύη που του επιδεικνύουν οι Ευρωπαίοι φορολογούμενοι, μέσω της αποδοχής της ασκούμενης πολιτικής λιτότητας και της συναίνεσης στην υπαναχώρηση από τα κεκτημένα του εργατικού κινήματος.

Η αλήθεια είναι ότι οι Ευρωπαίοι φορολογούμενοι έχουν κληθεί να συνδράμουν με σημαντικά ποσά τους Μηχανισμούς Στήριξης της Ελλάδας, αλλά και της Ιρλανδίας και της Πορτογαλίας. Το ερώτημα όμως στο οποίο πρέπει να απαντήσει ο κ. Παπαδήμος είναι το κατά πόσον αυτά τα βάρη των Ευρωπαίων φορολογουμένων ανακουφίζουν τους ώμους του ελληνικού λαού, από τον οποίο ο νέος πρωθυπουργός ζητάει υπευθυνότητα απέναντι «στην αλληλεγγύη που δέχεται».

ΜΙΑ ΠΟΛΥ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΥΣΑ ΑΝΑΛΥΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΚΑΘΗΓΗΤΗ Γ.ΣΤΑΘΑΚΗ

Ο Γεώργιος Σταθάκης είναι καθηγητής Πολιτικής Οικονομίας και αντιπρύτανης του Πανεπιστημίου Κρήτης. Η ομιλία του ανατρέπει με τεκμηριωμένο τρόπο πολλούς από τους μύθους που έχουν δημιουργήσει τα κυρίαρχα ΜΜΕ για το δημοσιονομικό πρόβλημα της Ελλάδας.

Debtocracy

Το βράδυ της Κυριακής 22/5/2011, στο Ισόγειο του Πολιτιστικού στο Κιάτο προβλήθηκε από την ομάδα Copyleft το ντοκιμαντέρ του Άρη Χατζηστεφάνου με τίτλο Debtocracy (Χρεωκρατία) με θέμα την οικονομική κρίση, τις πραγματικές αιτίες και της επιπτώσεις στην καθημερινή ζωή της θηλιάς του δημόσιου χρέους της χώρας μας.

Μετά το τέλος της ταινίες πολίτες συζήτησαν τους προβληματισμούς που προέκυψαν και που συγκλίνουν στα εξής :

To χρέος αυτό δεν μπορεί να εξοφληθεί όσες θυσίες κι αν κάνουμε. Είναι προϊόν ανήθικων συναλλαγών μεταξύ των πιστωτών και των ελληνικών κυβερνήσεων στη διάρκεια των τελευταίων δεκαετιών και για το λόγο αυτό δεν πρέπει να το αναγνωρίσουμε. seisaxthia.blogspot.com

  

Ένα καλό εργαλείο προς υτή κατεύθυνση αυτή είναι η προβολή του αιτήματος σε πανελλαδική κλίμακα για να ανοίξουν όλα τα λογιστικά βιβλία του κράτους, προκειμένου να φανεί ξεκάθαρα πώς δημιουργήθηκε. Όχι από τους εργαζόμενους αλλά με τις λογής διαπλοκές στα ολυμπιακά έργα, με τα προκλητικά έξοδα των Ολυμπιακών αγώνvn, προς όφελος των δανειστών, με τις αποικιοκρατικές συμβάσεις σαν αυτή της γέφυρας , Ρίου - Αντίριου, με τις απατεωνιές της Goldman Sachs.

  

Το "Debtocracy" αύριο βράδυ στο Πολιτιστικό Κέντρο Κιάτου

Η ομάδα Copyleft θα προβάλει αύριο, Κυριακή 22/5/2011 το ντοκιμαντέρ των Άρη Χατζηστεφάνου και Κατερίνας Κιτίδη "Debtocracy" (Χρεοκρατία), στις 20.30 στο Πολιτιστικό Κέντρο Κιάτου. Η είσοδος είναι ελεύθερη.


Λίγα λόγια για το ντοκιμαντέρ:

To Debtocracy/Xρεοκρατία, το πρώτο ελληνικό ντοκιμαντέρ που στηρίχθηκε αποκλειστικά στην οικονομική ενίσχυση των θεατών και το οποίο θα διατίθεται ελεύθερα, χωρίς περιορισμούς στη χρήση και αναμετάδοση.Ο Αρης Χατζηστεφάνου και η Κατερίνα Κιτίδη μιλούν με οικονομολόγους, δημοσιογράφους και προσωπικότητες από όλο τον κόσμο περιγράφοντας τα βήματα που οδήγησαν την Ελλάδα στην παγίδα του χρέους- τη χρεοκρατία. Το DEBTOCRACY παρακολουθεί την πορεία χωρών όπως ο Ισημερινός, που δημιούργησαν Επιτροπές Λογιστικού Ελέγχου αλλά και την αντίστοιχη προσπάθεια που ξεκίνησε στην Ελλάδα.
Οι συντελεστές του Debtocracy Αρης Χατζηστεφάνου και Κατερίνα Κιτίδη αναζητούν τα αίτια της κρίσης χρέους στην Ελλάδα και συνομιλούν με προσωπικότητες οι οποίες προτείνουν λύσεις που αποκρύπτονται από την κυβέρνηση και τα κυρίαρχα μέσα ενημέρωσης.

“Όχι άλλο χρέος”!

Σύμφωνα με δημοσιεύματα του Τύπου, έντυπου και ηλεκτρονικού, η κυβέρνηση Παπανδρέου ετοιμάζεται να συνομολογήσει νέο δάνειο 60 δισεκατομμυρίων ευρώ, κατ΄ απαίτηση της Τρόικας, με νέους επαχθείς όρους που ήδη περιγράφονται με λεπτομέρεια και  επιβάλλουν εκποίηση της δημόσιας περιουσίας και επιβολή ακόμη πιο σκληρής, μακροχρόνιας λιτότητας και περικοπών των κοινωνικών δαπανών. Σχεδιάζεται  η αφαίρεση από το ελληνικό κράτος του δικαιώματος διαχείρισης της περιουσίας του, μέσω της δημιουργίας αυτόνομου οργανισμού ιδιωτικοποιήσεων με έδρα τις Βρυξέλλες, χωρίς συμμετοχή του ελληνικού κράτους,  που θα κατευθύνει τα χρήματα από τις ιδιωτικοποιήσεις στην πληρωμή των πιστωτών. Οι εκπρόσωποι των πιστωτών, Ε.Ε. και ΔΝΤ, σε συνέργεια με την κυβέρνηση, γυρίζουν τη χώρα στις χειρότερες εποχές του Διεθνούς Οικονομικού Ελέγχου, με ξένους “επιτρόπους” στα υπουργεία. Θέλουν να εξασφαλίσουν την αποπληρωμή  άνομων, μη νομιμοποιημένων ή απεχθών  χρεών με συσσώρευση νέων χρεών και  τίμημα την κατάλυση κάθε έννοιας κυριαρχίας και την κοινωνική καταστροφή .
Η ανεργία θα καλπάσει. Συντάξεις θα συρρικνωθούν σχεδόν μέχρι εξαφάνισης. Μισθοί θα περικοπούν στα όρια της πείνας. Νοσοκομεία και σχολεία θα κλείσουν.  Μικρομεσαίες επιχειρήσεις θα κλείνουν με ακόμη πιο καταιγιστικούς ρυθμούς. Κερδοφόρες δημόσιες επιχειρήσεις, γη, φυσικός και ορυκτός πλούτος θα πουληθούν.

Καθαρές κουβέντες για το χρέος

ΔΕΙΤΕ ΜΕ ΠΡΟΣΟΧΗ. ΑΞΙΖΕΙ

Αντώνης Γιάνναρος

Επιτροπή Λογιστικού Ελέγχου του Δημοσίου Χρέους της Ελλάδας - Ενημέρωση

Αγαπητοί φίλοι,

Το πολιτικό ενδιαφέρον σας για τη σύσταση Επιτροπής Λογιστικού Ελέγχου είναι σημαντικό στοιχείο στην προσπάθειά μας. Ζητούμενο μας είναι αυτό το πολιτικό αίτημα να μετεξελιχθεί σε κοινωνικό αίτημα με ευρεία απήχηση.

Σας αποστέλλουμε το κείμενο που αφορά στην Ε.Λ.Ε.

Επίσης σας ενημερώνουμε ότι στις 3/3 θα πραγματοποιηθεί συνέντευξη τύπου για την επισημοποίηση του αιτήματος, με παράλληλη ανακοίνωση των αρχικών υπογραφών, Ελλήνων και ξένων, που στηρίζουν την πρωτοβουλία.

Ταυτόχρονα θα δημιουργηθεί στο διαδίκτυο χώρος για τη συλλογή υπογραφών.

Εκτιμούμε ότι η δυναμική που θα παρουσιάσει η πρωτοβουλία θα είναι πολύ μεγάλη.

Αυτό σε πολύ μεγάλο βαθμό θα εξαρτηθεί και από τη δική σας δραστηριοποίηση και συμμετοχή.

Είμαστε στη διάθεσή σας για κάθε ενημέρωση.

Φιλικά

Σοφία Σακοράφα

Επιχείρηση «Ξαφνικός Θάνατος»

Τρέμουν την εξάπλωση των κοινωνι­κών αναταραχών τύπου Ιρλανδίας οι αξιωματούχοι της τρόικας, οι οποίοι καταστρώνουν σχέδια και κάνουν σεμινάρια στους Έλληνες κυβερνώντες για το πώς να περάσουν τις επώδυνες αλλαγές που έρχο­νται. Οι σχέσεις της ηγεσίας της κυβέρνησης με το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο όλο και... σφίγγουν, με τον επικεφαλής της ομάδας του Ταμείου Πολ Τόμσεν να παίζει ολοένα και πιο ενεργό ρόλο στα πολιτικά δρώμενα της χώρας.
Εκτός από τις κατευθυντήριες γραμμές που αξιωματούχοι έδιναν παρασκηνιακά στον Παπακωνσταντίνου (στο περιθώριο της συνέλευσης του ΔΝΤ στην Ουάσιγκτον), τα υψηλά κλιμάκια του Ταμείου διατηρούν ανοικτή γραμμή και με τον πρωθυπουργό. Σας υπενθυμίζουμε ότι αποτέλεσμα αυτής της συνεννόησης ήταν και η άστοχη (και όπως αποδείχθηκε επικίνδυνη) στρα­τηγική ρήξης της Ελλάδας με την Ε.Ε. και ιδιαίτερα τη Γερμανία, με τη δικαιολογία ότι «έτσι θα πιεστούν και θα χαλαρώσουν το Μνημόνιο».
Βέβαια κάτι τέτοιο όχι μόνο δεν επιτεύ­χθηκε, αλλά γύρισε μπούμερανγκ καθώς η οργή των εταίρων μας, που διαβιβάστηκε με όλους τους τόνους, όχι μόνο δεν έφερε χα­λάρωση στους όρους, αλλά επέσπευσε και τα χρονοδιαγράμματα για τις επώδυνες αλ­λαγές και τα μέτρα που μας περιμένουν. Και βεβαίως ουδέποτε η κυβέρνηση τόλμησε να θέσει επισήμως θέμα «ευνοϊκότερης αντιμε­τώπισης».

Η αναδιαπραγμάτευση του χρέους είναι μονόδρομος

O καθηγητής του Πανεπιστημίου του Λονδίνου, Κώστας Λαπαβίτσας, μιλά στην «Καθημερινή» για τον πόλεμο των νομισμάτων, τα προβλήματα της Ευρωζώνης και το ενδεχόμενο στάσης πληρωμών.

- Προτείνετε στάση πληρωμών και αναδιαπραγμάτευση του χρέους. Προς τα εκεί, όμως, δεν μας ωθούν ισχυροί κύκλοι της Ε. Ε. που μελετούν σενάρια ελεγχόμενης πτώχευσης;

- Καλό είναι να αποφεύγεται η συνωμοσιολογία στα ζητήματα αυτά. Η πραγματικότητα είναι ότι η δημοσιονομική κατάσταση της χώρας ήταν τραγική ήδη από το τέλος του 2009. Το Μνημόνιο διέθεσε δανεικά, αλλά με ακριβά επιτόκια και επιβάλλοντας ανηλεείς περικοπές εν μέσω ύφεσης. Ανοιξε δε το δρόμο για την επιβολή λιτότητας στην Ε. Ε. Δυστυχώς, η πολιτική αυτή οδηγεί σε γενικευμένο οικονομικό μαρασμό. Ηδη η ιρλανδική οικονομία παρουσίασε ξανά συρρίκνωση. Οι δανειστές αντιλαμβάνονται ότι θα υπάρξουν δυσκολίες εξυπηρέτησης του χρέους στο μέλλον, φοβούνται την αθέτηση πληρωμών, και άρα κρατούν τα σπρεντ της Ελλάδας και της λοιπής περιφέρειας εξαιρετικά υψηλά.

Η πιθανότητα αθέτησης πληρωμών προκύπτει λοιπόν από τη σκληρή πραγματικότητα. Η αναδιάρθρωση του χρέους, για την οποία γίνεται πολύς λόγος τελευταία, εκχωρεί την πρωτοβουλία στους δανειστές. Επόμενο είναι να προστατεύσουν τα συμφέροντά τους. Ας μη μας ξεγελάει ο «συναινετικός» μανδύας, η κάποια επιμήκυνση του χρέους και ίσως η μείωση επιτοκίων. Αυτό που προτείνω εγώ και άλλοι είναι η αναδιαπραγμάτευση με πρωτοβουλία του δανειζόμενου. Τότε μπορεί να υπάρξει ουσιαστικό «κούρεμα» που θα άρει το άχθος του χρέους. Θα χρειαστεί βέβαια μονομερής παύση πληρωμών, πλήρης διαφάνεια, και γενικότερη κινητοποίηση της κοινωνίας. Η επιλογή αυτή εμπεριέχει ρήξη με τους «ισχυρούς κύκλους» της Ε. Ε., αλλά και με τους Ελληνες δανειστές οι οποίοι κατέχουν περίπου το ένα τρίτο του δημόσιου χρέους.

- Αναγνωρίζετε ότι η αναδιαπραγμάτευση ενδέχεται να προκαλέσει τον αποκλεισμό μας, για ένα διάστημα, από τις διεθνείς αγορές. Δεν θα ήταν κάτι τέτοιο καταστροφικό για την οικονομία και για τον ελληνικό λαό;

- Ο αποκλεισμός από τις διεθνείς αγορές είναι σοβαρό πλήγμα, αλλά μακράν απέχει του να είναι καταστροφικός. Η διεθνής εμπειρία δείχνει ότι σπάνια κρατάει πολύ. Αν υπάρξει παραγωγική αναδιάρθρωση της οικονομίας, σύντομα θα μπορέσει η Ελλάδα να επιστρέψει στις αγορές. Θέλω όμως να πω δυο λόγια για το ζήτημα της πληρωμής των μισθών και των συντάξεων, γύρω από το οποίο ασκείται ακατάσχετη κινδυνολογία. Πρώτον, και πάλι από τη διεθνή εμπειρία, ο προϋπολογισμός γίνεται ταχέως πλεονασματικός ύστερα από τέτοιου είδους χρηματοπιστωτικά επεισόδια. Δεύτερον, οι μισθοί και οι συντάξεις του Δημοσίου είναι μέρος του εθνικού προϊόντος. Δεν τους πληρώνουν οι Γάλλοι ή οι Γερμανοί δανειστές, αλλά οι Ελληνες εργαζόμενοι. Οσο αυξάνεται το ΑΕΠ, δεν θα κινδυνεύουν οι μισθωτοί και οι συνταξιούχοι του Δημοσίου. Η πραγματική απειλή είναι η λιτότητα, η οποία φέρνει στασιμότητα και προοιωνίζεται ακόμη βαθύτερες μειώσεις.

- Ενδεχόμενη έξοδος από το ευρώ, την οποία επίσης προτείνετε, δεν ενέχει κινδύνους μαζικής φυγής κεφαλαίων και κατάρρευσης των τραπεζών;

- Το ευρώ βρίσκεται στην καρδιά του ελληνικού προβλήματος. Πρέπει να γίνει αντιληπτό ότι το πρόβλημα του χρέους της περιφέρειας είναι άμεσα συνδεδεμένο με τη λειτουργία της ΟΝΕ. Το ευρώ δημιούργησε πλεονάσματα για τη Γερμανία και ελλείμματα για την περιφέρεια. Αδυνατώντας να ανταγωνιστεί επιτυχώς, η περιφέρεια επιδόθηκε σε κατανάλωση και κερδοσκοπία ακινήτων. Το αποτέλεσμα ήταν η γιγάντωση κυρίως του ιδιωτικού και λιγότερο του δημόσιου χρέους, το οποίο τώρα τη συντρίβει. Η λύση που προκρίνει η Ευρωζώνη είναι η λιτότητα και η περαιτέρω φιλελευθεροποίηση. Πρόκειται για τραγική επιλογή που οδηγεί σε στασιμότητα και υψηλή ανεργία. Η έξοδος από το ευρώ θα κόψει τον γόρδιο δεσμό. Δεν αποτελεί λύση από μόνη της, βεβαίως. Απαιτείται ευρύτερο πρόγραμμα που θα περιλαμβάνει δημόσιο έλεγχο και ιδιοκτησία επί των τραπεζών, καθώς και έλεγχο επί των κεφαλαιακών ροών. Θα χρειαστεί επίσης βιομηχανική πολιτική και εκ βάθρων αναδιάρθρωση του κράτους.

- Είναι δυνατόν μια μικρή χώρα σαν την Ελλάδα να πραγματοποιήσει μόνη της τόσο ριζοσπαστικές αλλαγές, χωρίς ευρύτερη στήριξη από μια ομάδα ισχυρών κρατών;

- Η Ελλάδα δεν είναι τόσο αδύναμη όσο υπονοείτε. Επειδή πολλά λέγονται περί Αργεντινής, που είναι «μεγάλη χώρα», θα ήθελα να τονίσω ότι η ελληνική οικονομία είναι και μεγαλύτερη και ισχυρότερη. Η δυνατότητα ριζοσπαστικής λύσης στην Ελλάδα είναι απολύτως εφικτή. Η πραγματική δυσκολία έγκειται στις κοινωνικές δυνάμεις που καθορίζουν την αντιμετώπιση της κρίσης. Μια συμμαχία τραπεζών και άλλων δανειστών κατόρθωσε να επιβάλει την άποψη ότι το συμφέρον τους είναι ταυτόσημο με το συμφέρον της χώρας. Κατάφεραν να τρομοκρατήσουν επαγγελματίες και μισθωτούς πως θα χάσουν τις αποταμιεύσεις τους αν υπάρξει αναδιαπραγμάτευση και έξοδος από το ευρώ. Η σχέση τους με τους ξένους δανειστές είναι γενικά συνεργατική. Ως τώρα έχουν καταφέρει να μετακυλίσουν το κόστος της κρίσης στους φορολογούμενους και τους μισθωτούς του δημόσιου τομέα. Ούτε καν στοιχειώδη φορολογική αναδιάρθρωση δεν είναι διατεθειμένοι να ανεχτούν. Το ζητούμενο, λοιπόν, είναι η κοινωνική αλλαγή στο εσωτερικό και όχι οι συμμαχίες στο εξωτερικό. Αν υπάρξει αυτή, η Ελλάδα θα βρει στήριξη και στην περιφέρεια και στο κέντρο.

(Δημοσιεύθηκε στην Καθημερινή της Κυριακής στις 17/10/2010)