Για να βοηθήσουμε στην ομαλή ένταξη στην κοινωνία, να γνωριστούμε, να προτάξουμε την αλληλεγγύη..
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα μετανάστες. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα μετανάστες. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Παρασκευή 23 Μαρτίου 2012
Κάλεσμα για τη δημιουργία σχολείου μεταναστών στην Κόρινθο
Για να βοηθήσουμε στην ομαλή ένταξη στην κοινωνία, να γνωριστούμε, να προτάξουμε την αλληλεγγύη..
Κυριακή 27 Νοεμβρίου 2011
Σε ξενώνες λαθρομεταναστών καταλήγουν πολλοί Έλληνες που φεύγουν για Αυστραλία
Ενα πρωτοφανές κύμα μετανάστευσης, που όμοιό του είχε να γνωρίσει η Ελλάδα από τη δεκαετία του '60, βρίσκεται σε εξέλιξη τον τελευταίο καιρό. Χιλιάδες Έλληνες φεύγουν αναζητώντας ένα καλύτερο αύριο, μακριά από τους φόρους, τα χαράτσια, τις μειώσεις μισθών και την ανεργία.
Όμως, η φυγή δεν είναι εύκολη υπόθεση και πολλοί συμπατριώτες μας καταλήγουν σε ξενώνες με τους ντόπιους να τους αντιμετωπίζουν σαν λαθρομετανάστες.
Τρίτη 17 Μαΐου 2011
Συμπάθεια κι αγάπη στους αλλοεθνείς πρόσφυγες και μετανάστες!!!
Η χώρα μας, κι όχι μόνο, γέμισε από μετανάστες κι αλλοεθνείς πρόσφυγες. Τα χωριά μας ξαναζούν χάρη σ’ αυτούς. Πολλές δημόσιες ή ιδιωτικές δραστηριότητες έγιναν και γίνονται με τη δική τους παρουσία, τη δική τους εργατικότητα και χάρη στο χαμηλό ημερομίσθιο, που μετά από παζάρια τους …προσφέρουμε.
Η χώρα μας δεν είναι πλέον δική μας μονάχα πατρίδα κι η γλώσσα μας και τα σύμβολά μας, δεν είναι κι αυτά μόνο δικά μας. Έγιναν και δικά τους. Τα οικειοποιήθηκαν.
Επιφανειακά ή ουσιαστικά, αυτό είναι μια άλλη ιστορία κι απαιτεί πολύ έρευνα. Στους Ρωμαίους κατακτητές στα προχριστιανικά χρόνια, όπως μας διασώζει η ιστορία, καταφέραμε εμείς οι Έλληνες να τους μεταδώσουμε τον πολιτισμό μας και παράλληλα, ότι ευγενικό κι ωραίο είχαμε σαν έθνος και φυλή.
Γεγονός πάντως είναι πως, συζούμε με μία πανσπερμία αλλοεθνών, αφουγκραζόμαστε τον προβληματισμό τους, βλέπουμε την αγωνία και τον κόπο τους να επιβιώσουν, κι ας μην το κρύβουμε, κάποιες φορές επηρεασμένοι από τα προβαλλόμενα γεγονότα, τους φοβόμαστε και γιατί όχι, φυλαγόμαστε και απ’ αυτούς. Ειδικά, όταν ορισμένοι σε συνεντεύξεις τους δηλώνουν πως, αν ξεσπάσει «ιερός πόλεμος» εναντίων των «απίστων», θα ενταχθούν πρόθυμα στις τάξεις των πολεμιστών ισλαμιστών…
Παρασκευή 13 Μαΐου 2011
ΣΑΣ ΘΥΜΙΖΕΙ ΤΙΠΟΤΑ;
Οι πρώτες ελληνικές οικογένειες μεταναστών στην Αμερική, επιζητούσαν να μένουν η μία κοντά στην άλλη για προστασία, καθώς αντιμετωπίστηκαν με εχθρότητα από τους Αμερικανούς. Τους θεωρούσαν, τους πιο ανεπιθύμητους μετανάστες. Το κατακάθι της Ευρώπης. Δεν τους θεωρούσαν καν λευκούς, αλλά μιγάδες. Οι Εργοδότες τους έβαζαν να κάνουν τις πιο επικίνδυνες δουλειές και τους πλήρωναν με τα μικρότερα μεροκάματα.
Χωρίς να το θέλουν, οι πρώτοι Έλληνες μετανάστες, με τη διαφορετικότητά τους, έγιναν θύματα των ρατσιστών. Αντιμετωπίστηκαν ως εισβολείς που απειλούσαν τις θέσεις εργασίας και τα χρηστά ήθη των ‘‘γνήσιων’’ Αμερικανών, ενώ κατηγορήθηκαν ως υπεύθυνοι για την αύξηση της εγκληματικότητας.
Η λέξη “Έλληνας” εκστομιζόταν εναντίον τους ως βρισιά.
Χωρίς να το θέλουν, οι πρώτοι Έλληνες μετανάστες, με τη διαφορετικότητά τους, έγιναν θύματα των ρατσιστών. Αντιμετωπίστηκαν ως εισβολείς που απειλούσαν τις θέσεις εργασίας και τα χρηστά ήθη των ‘‘γνήσιων’’ Αμερικανών, ενώ κατηγορήθηκαν ως υπεύθυνοι για την αύξηση της εγκληματικότητας.
Η λέξη “Έλληνας” εκστομιζόταν εναντίον τους ως βρισιά.
Κυριακή 31 Οκτωβρίου 2010
Ποιος είναι ο "αλλοδαπός της διπλανής πόρτας";
...ΕΡΕΥΝΑ 2 ΕΤΩΝ ΤΟΥ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ ΑΘΗΝΩΝ ΣΕ 2.000 ΝΟΙΚΟΚΥΡΙΑ ΜΕΤΑΝΑΣΤΩΝ
«Ικανοποιητικό βαθμό ένταξης» στην ελληνική κοινωνία εμφανίζουν οι αλλοδαποί που απασχολούνται στη νόμιμη και μη αγορά εργασίας, με ένα μεγάλο τμήμα τους ωστόσο να απασχολείται στην παραοικονομία, ενώ το 50% εργάζεται «επειδή δέχθηκε δουλειά με χαμηλή αμοιβή ή δουλειά που δεν έκανε κανείς άλλος». Οι ίδιοι λένε ότι «στα δύσκολα» τους στηρίζουν οι Ελληνες φίλοι τους, τονίζοντας ότι ουδέποτε αντιμετώπισαν ζήτημα περίθαλψης σε κάποιο πρόβλημα υγείας.
Σε πανελλαδική έρευνα δύο ετών του Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών, που ολοκληρώθηκε πριν από λίγες εβδομάδες, με δείγμα 2.000 νοικοκυριά μεταναστών και 400 φορείς, καταγράφεται ο βαθμός ένταξης των αλλοδαπών (εργασία, στέγαση, υγεία, κοινωνική και πολιτική συμμετοχή).
Παράλληλα, στην 600 σελίδων έρευνα (που παραδόθηκε στην αρμόδια υφυπουργό Θεοδώρα Τζάκρη) καταγράφεται σειρά προβλημάτων αλλά και προτάσεις προς τη δημόσια διοίκηση, ώστε να αποφευχθούν μελλοντικά, σοβαρά κοινωνικά προβλήματα. Ειδικότερα:
- Υψηλός είναι ο βαθμός πρόσβασης των αλλοδαπών στην αγορά (νόμιμη και μη) εργασίας (89%). Ομως 6:10 απασχολούνται σε προσωρινή εργασία ή με σύμβαση, ενώ 5:10 δηλώνουν ότι έχουν δουλειά διότι έχουν αποδεχθεί χαμηλές αμοιβές ή «κανένας άλλος δεν ήθελε τη συγκεκριμένη εργασία». Μόνο το 1% έχει βρει εργασία μέσω δημοσίων υπηρεσιών όπως ο ΟΑΕΔ. «Ενα μεγάλο μέρος από τους μετανάστες εργάζεται στην παραοικονομία», εξηγεί στην «Κ» ο ερευνητής κ. Σταύρος Ζωγραφάκης, «όπου οι αμοιβές δεν καλύπτονται από τις συμβάσεις εργασίας και δεν υπάρχουν δικλίδες ασφαλείας όταν μένουν άνεργοι. Αρα, το κοινωνικό πρόβλημα προβλέπεται ότι θα είναι έντονο».
- Το ποσοστό ιδιοκατοίκησης ανέρχεται σε 8,2%. Το υψηλότερο ποσοστό ανήκει στους προερχόμενους από χώρες της Ευρώπης εκτός Ε.Ε. (κυρίως παλιννοστήσαντες), ακολουθούν αυτοί από χώρες–νέα μέλη της Ε.Ε. και έπονται αυτοί από Ασία και Αφρική (οι τελευταίοι είχαν έρθει πριν από δεκαετίες ως νόμιμα εργαζόμενοι ή φοιτητές). Τελευταίοι είναι οι Αλβανοί, οι οποίοι, αν και έχουν στήσει εδώ και χρόνια νοικοκυριά, κινούνται μεταξύ νομιμότητας και παρανομίας εξαιτίας της διογκούμενης κρίσης εργασίας. «Η ιδιόκτητη κατοικία αποτελεί σημαντικό παράγοντα κοινωνικής ένταξης», σχολιάζεται σχετικά και «θα πρέπει να διευκολυνθεί μέσα από το τραπεζικό σύστημα και την Πολιτεία».
- Το 91% των αλλοδαπών δηλώνει ότι έχει καλή ή πολύ καλή υγεία. Ποσοστό αισθητά υψηλότερο από το 68,9% των φτωχών Ελλήνων και το 78,6% των Ελλήνων με σχετική ή μεγάλη οικονομική άνεση. «Οι ημέρες νοσηλείας των αλλοδαπών είναι ανάλογες με τον μέσο όρο της Ελλάδας και του ΟΟΣΑ», τονίζει ο ερευνητής κ. Απόστολος Λαμπρόπουλος, και το 99% των αλλοδαπών με επείγον ή σοβαρό πρόβλημα υγείας δεν αντιμετώπισε άρνηση περίθαλψης.
- Αν και είναι ενημερωμένοι για το θεσμικό πλαίσιο (πρόσβαση στην ιθαγένεια, καθεστώς επί μακρόν διαμένοντος) οι αλλοδαποί δεν παρουσιάζουν ανταπόκριση στην αξιοποίησή του, για ποικίλους λόγους. Υπάλληλοι των αρμόδιων υπηρεσιών δηλώνουν αδυναμία να ανταποκριθούν στο έργο τους όπως θα επιθυμούσαν και μιλούν για ανάγκη συνεχούς επιμόρφωσης και ενημέρωσης για τις αλλαγές στη νομοθεσία. «Τα ποσοστά κοινωνικής και πολιτικής συμμετοχής είναι χαμηλά, ενώ δεν εμπιστεύονται τις συνδικαλιστικές οργανώσεις και την Κοινωνία των Πολιτών», σημειώνει η ερευνήτρια κ. Νένα Σαμπατάκου. «Ομως, ενδιαφέρονται για τα κοινά και υπό κατάλληλες συνθήκες θα συμμετείχαν στην πολιτική ζωή».
- Οι μετανάστες διατηρούν ισχυρούς δεσμούς με τη χώρα καταγωγής (78%) και είναι εξίσου δυναμικά προσανατολισμένοι στην ελληνική κοινωνία (πάνω από 70%). Είναι σε υψηλό βαθμό ικανοποιημένοι από τον εαυτό τους και τη ζωή τους (80%), αλλά από την άλλη δηλώνουν δυσκολία (70%) να αντεπεξέλθουν στις ανάγκες της καθημερινότητας. Στις δυσκολίες, απευθύνονται κυρίως στην οικογένεια και στους φίλους. Οι Ελληνες φίλοι τους λένε ότι τους υποστηρίζουν σε εξίσου υψηλό βαθμό (4,8 με άριστα το 10) με τους συμπατριώτες τους (5,6). Ακολουθούν –«στη συμπαράσταση»– οι δημόσιες υπηρεσίες (3,2), οι διάφοροι σύλλογοι (2,3) και μετά η Εκκλησία (2,2).
Επιστημονικοί υπεύθυνοι της έρευνας είναι οι καθηγητές Αντώνης Κόντης, Ηλίας Μπεζεβέγκης. Η έρευνα έγινε από το Εργαστήριο Μελέτης της Μετανάστευσης και της Διασποράς (enmedia.pspa.uoa.gr).
Μετ’ εμποδίων η εκπαίδευσή τους
Το 20% των παιδιών μεταναστών δεν λαμβάνει επαρκή στήριξη από τους καθηγητές ενώ το 26% κάνει αδικαιολόγητες απουσίες, αποτελώντας την υψηλή ομάδα κινδύνου για «σχολική διαρροή». Συνολικά, ένα στα πέντε παιδιά μεταναστών εγκαταλείπει το σχολείο στην 6η δημοτικού ή στο γυμνάσιο. Για το υπόλοιπο 80%, οι γονείς αναφέρουν ικανοποιητική στήριξη από το σχολικό περιβάλλον. Οι επιδόσεις τους δεν διαφέρουν πολύ από αυτές των ημεδαπών, έχοντας μέσον όρο βαθμολογίας 8,5 στο δημοτικό και 15,5 στο γυμνάσιο και το λύκειο. «Ομως, ένα εκπαιδευτικό σύστημα που σέβεται τον εαυτό του», σημειώνουν οι ερευνητές Μαρίνα Ντάλλα και Βασίλης Παυλόπουλος, «δεν θέλει να χάνει ένα στα πέντε παιδιά. Χρειάζονται περαιτέρω προσπάθειες».
Οι Αλβανοί γονείς εμφανίζονται ως οι πλέον θετικοί απέναντι στο ελληνικό σχολείο και ακολουθούν οι προερχόμενοι από Ασία και Αφρική. Η στάση τους δικαιολογείται από το γεγονός ότι προέρχονται από περιβάλλον με χαμηλότερο κοινωνικό και οικονομικό επίπεδο. Αντιθέτως, οι γονείς από κράτη της πρώην ανατολικής Ευρώπης δηλώνουν πολύ μικρότερη ικανοποίηση, αφού έχουν θητεύσει σε καλύτερα εκπαιδευτικά συστήματα. Οι μεγαλύτερες προσδοκίες τούς δημιουργούν απογοήτευση, που μεταφράζεται σε δυσκολότερη προσαρμογή των παιδιών στο σχολείο. Τα παιδιά επίσης που μένουν λιγότερα χρόνια στην Ελλάδα βιώνουν μικρότερη απογοήτευση από τα παιδιά των οποίων οι γονείς μένουν πολλά χρόνια στην Ελλάδα και έχουν μεγαλύτερες προσδοκίες.
Οι ερευνητές εφιστούν επίσης την προσοχή για τα παιδιά που φθάνουν εδώ σε ηλικία 13–15 ετών, δεν πηγαίνουν στο σχολείο και καταλήγουν στο περιθώριο. «Το εκπαιδευτικό σύστημα πρέπει να λάβει υπόψη αυτά τα παιδιά», σχολιάζει η κ. Ντάλλα, «διαφορετικά δεν θα έχει αξιοποιηθεί η αρνητική εμπειρία από άλλα κράτη που δεν έλαβαν υπόψη τις εκπαιδευτικές ανάγκες τέτοιων παιδιών».
Της Μαριας Δεληθαναση
Από το blog prezatv.blogspot.com
Σε πανελλαδική έρευνα δύο ετών του Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών, που ολοκληρώθηκε πριν από λίγες εβδομάδες, με δείγμα 2.000 νοικοκυριά μεταναστών και 400 φορείς, καταγράφεται ο βαθμός ένταξης των αλλοδαπών (εργασία, στέγαση, υγεία, κοινωνική και πολιτική συμμετοχή).
Παράλληλα, στην 600 σελίδων έρευνα (που παραδόθηκε στην αρμόδια υφυπουργό Θεοδώρα Τζάκρη) καταγράφεται σειρά προβλημάτων αλλά και προτάσεις προς τη δημόσια διοίκηση, ώστε να αποφευχθούν μελλοντικά, σοβαρά κοινωνικά προβλήματα. Ειδικότερα:
- Υψηλός είναι ο βαθμός πρόσβασης των αλλοδαπών στην αγορά (νόμιμη και μη) εργασίας (89%). Ομως 6:10 απασχολούνται σε προσωρινή εργασία ή με σύμβαση, ενώ 5:10 δηλώνουν ότι έχουν δουλειά διότι έχουν αποδεχθεί χαμηλές αμοιβές ή «κανένας άλλος δεν ήθελε τη συγκεκριμένη εργασία». Μόνο το 1% έχει βρει εργασία μέσω δημοσίων υπηρεσιών όπως ο ΟΑΕΔ. «Ενα μεγάλο μέρος από τους μετανάστες εργάζεται στην παραοικονομία», εξηγεί στην «Κ» ο ερευνητής κ. Σταύρος Ζωγραφάκης, «όπου οι αμοιβές δεν καλύπτονται από τις συμβάσεις εργασίας και δεν υπάρχουν δικλίδες ασφαλείας όταν μένουν άνεργοι. Αρα, το κοινωνικό πρόβλημα προβλέπεται ότι θα είναι έντονο».
- Το ποσοστό ιδιοκατοίκησης ανέρχεται σε 8,2%. Το υψηλότερο ποσοστό ανήκει στους προερχόμενους από χώρες της Ευρώπης εκτός Ε.Ε. (κυρίως παλιννοστήσαντες), ακολουθούν αυτοί από χώρες–νέα μέλη της Ε.Ε. και έπονται αυτοί από Ασία και Αφρική (οι τελευταίοι είχαν έρθει πριν από δεκαετίες ως νόμιμα εργαζόμενοι ή φοιτητές). Τελευταίοι είναι οι Αλβανοί, οι οποίοι, αν και έχουν στήσει εδώ και χρόνια νοικοκυριά, κινούνται μεταξύ νομιμότητας και παρανομίας εξαιτίας της διογκούμενης κρίσης εργασίας. «Η ιδιόκτητη κατοικία αποτελεί σημαντικό παράγοντα κοινωνικής ένταξης», σχολιάζεται σχετικά και «θα πρέπει να διευκολυνθεί μέσα από το τραπεζικό σύστημα και την Πολιτεία».
- Το 91% των αλλοδαπών δηλώνει ότι έχει καλή ή πολύ καλή υγεία. Ποσοστό αισθητά υψηλότερο από το 68,9% των φτωχών Ελλήνων και το 78,6% των Ελλήνων με σχετική ή μεγάλη οικονομική άνεση. «Οι ημέρες νοσηλείας των αλλοδαπών είναι ανάλογες με τον μέσο όρο της Ελλάδας και του ΟΟΣΑ», τονίζει ο ερευνητής κ. Απόστολος Λαμπρόπουλος, και το 99% των αλλοδαπών με επείγον ή σοβαρό πρόβλημα υγείας δεν αντιμετώπισε άρνηση περίθαλψης.
- Αν και είναι ενημερωμένοι για το θεσμικό πλαίσιο (πρόσβαση στην ιθαγένεια, καθεστώς επί μακρόν διαμένοντος) οι αλλοδαποί δεν παρουσιάζουν ανταπόκριση στην αξιοποίησή του, για ποικίλους λόγους. Υπάλληλοι των αρμόδιων υπηρεσιών δηλώνουν αδυναμία να ανταποκριθούν στο έργο τους όπως θα επιθυμούσαν και μιλούν για ανάγκη συνεχούς επιμόρφωσης και ενημέρωσης για τις αλλαγές στη νομοθεσία. «Τα ποσοστά κοινωνικής και πολιτικής συμμετοχής είναι χαμηλά, ενώ δεν εμπιστεύονται τις συνδικαλιστικές οργανώσεις και την Κοινωνία των Πολιτών», σημειώνει η ερευνήτρια κ. Νένα Σαμπατάκου. «Ομως, ενδιαφέρονται για τα κοινά και υπό κατάλληλες συνθήκες θα συμμετείχαν στην πολιτική ζωή».
- Οι μετανάστες διατηρούν ισχυρούς δεσμούς με τη χώρα καταγωγής (78%) και είναι εξίσου δυναμικά προσανατολισμένοι στην ελληνική κοινωνία (πάνω από 70%). Είναι σε υψηλό βαθμό ικανοποιημένοι από τον εαυτό τους και τη ζωή τους (80%), αλλά από την άλλη δηλώνουν δυσκολία (70%) να αντεπεξέλθουν στις ανάγκες της καθημερινότητας. Στις δυσκολίες, απευθύνονται κυρίως στην οικογένεια και στους φίλους. Οι Ελληνες φίλοι τους λένε ότι τους υποστηρίζουν σε εξίσου υψηλό βαθμό (4,8 με άριστα το 10) με τους συμπατριώτες τους (5,6). Ακολουθούν –«στη συμπαράσταση»– οι δημόσιες υπηρεσίες (3,2), οι διάφοροι σύλλογοι (2,3) και μετά η Εκκλησία (2,2).
Επιστημονικοί υπεύθυνοι της έρευνας είναι οι καθηγητές Αντώνης Κόντης, Ηλίας Μπεζεβέγκης. Η έρευνα έγινε από το Εργαστήριο Μελέτης της Μετανάστευσης και της Διασποράς (enmedia.pspa.uoa.gr).
Μετ’ εμποδίων η εκπαίδευσή τους
Το 20% των παιδιών μεταναστών δεν λαμβάνει επαρκή στήριξη από τους καθηγητές ενώ το 26% κάνει αδικαιολόγητες απουσίες, αποτελώντας την υψηλή ομάδα κινδύνου για «σχολική διαρροή». Συνολικά, ένα στα πέντε παιδιά μεταναστών εγκαταλείπει το σχολείο στην 6η δημοτικού ή στο γυμνάσιο. Για το υπόλοιπο 80%, οι γονείς αναφέρουν ικανοποιητική στήριξη από το σχολικό περιβάλλον. Οι επιδόσεις τους δεν διαφέρουν πολύ από αυτές των ημεδαπών, έχοντας μέσον όρο βαθμολογίας 8,5 στο δημοτικό και 15,5 στο γυμνάσιο και το λύκειο. «Ομως, ένα εκπαιδευτικό σύστημα που σέβεται τον εαυτό του», σημειώνουν οι ερευνητές Μαρίνα Ντάλλα και Βασίλης Παυλόπουλος, «δεν θέλει να χάνει ένα στα πέντε παιδιά. Χρειάζονται περαιτέρω προσπάθειες».
Οι Αλβανοί γονείς εμφανίζονται ως οι πλέον θετικοί απέναντι στο ελληνικό σχολείο και ακολουθούν οι προερχόμενοι από Ασία και Αφρική. Η στάση τους δικαιολογείται από το γεγονός ότι προέρχονται από περιβάλλον με χαμηλότερο κοινωνικό και οικονομικό επίπεδο. Αντιθέτως, οι γονείς από κράτη της πρώην ανατολικής Ευρώπης δηλώνουν πολύ μικρότερη ικανοποίηση, αφού έχουν θητεύσει σε καλύτερα εκπαιδευτικά συστήματα. Οι μεγαλύτερες προσδοκίες τούς δημιουργούν απογοήτευση, που μεταφράζεται σε δυσκολότερη προσαρμογή των παιδιών στο σχολείο. Τα παιδιά επίσης που μένουν λιγότερα χρόνια στην Ελλάδα βιώνουν μικρότερη απογοήτευση από τα παιδιά των οποίων οι γονείς μένουν πολλά χρόνια στην Ελλάδα και έχουν μεγαλύτερες προσδοκίες.
Οι ερευνητές εφιστούν επίσης την προσοχή για τα παιδιά που φθάνουν εδώ σε ηλικία 13–15 ετών, δεν πηγαίνουν στο σχολείο και καταλήγουν στο περιθώριο. «Το εκπαιδευτικό σύστημα πρέπει να λάβει υπόψη αυτά τα παιδιά», σχολιάζει η κ. Ντάλλα, «διαφορετικά δεν θα έχει αξιοποιηθεί η αρνητική εμπειρία από άλλα κράτη που δεν έλαβαν υπόψη τις εκπαιδευτικές ανάγκες τέτοιων παιδιών».
Της Μαριας Δεληθαναση
Από το blog prezatv.blogspot.com
Δευτέρα 16 Νοεμβρίου 2009
ΟΙ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ, ΟΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ ΑΠΟΚΛΕΙΣΜΕΝΟΙ ΚΑΙ Ο ΣΕΒΑΣΜΙΟΤΑΤΟΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΚΟΡΙΝΘΟΥ κ. ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ
Δεν μπορώ να κατανοήσω, γιατί η εκκλησία, εμφανίζει δύο εκ διαμέτρου αντίθετα πρόσωπα.
Το ένα γεμάτο αγάπη, σεβασμό προς κάθε διαφορετικότητα, αλληλεγγύη, προσφορά και κοινωνικό έργο και το άλλο γεμάτο διαχωριστικές γραμμές, προκαταλήψεις σε βάρος συνανθρώπων μας, φοβικές αντιδράσεις απέναντι στο διαφορετικό και θρησκευτικό φανατισμό.
Το κακό πρόσωπο της εκκλησίας, ατυχώς κατά την γνώμη μου εμφανίστηκε, με την εγκύκλιο του Μητροπολίτη κ. Διονύσιου εν όψη της έναρξη μαθημάτων των κατηχητικών σχολείων, που προτρέπει σε πνευματική αφύπνιση, επαγρύπνηση και ανάληψη δραστηριοτήτων τον κλήρο, για να προστατεύσει τα θρησκευτικά ιδεώδη του ποιμνίου του και κυρίως τον ευαίσθητο χώρο της νεολαίας που κινδυνεύει περισσότερο, λόγω της αλλοίωσης του πληθυσμού με την εισροή εις την χώρα μας αλλόπιστων δηλαδή μεταναστών, αλλοίωσης των ορθοδόξων κριτηρίων κλπ.
Υπήρξαν δικαιολογημένες αντιδράσεις από πολλούς, γιατί θεωρούν ότι ο ρόλος της εκκλησίας μπορεί και πρέπει να είναι διαφορετικός, γιατί θέλουν να βλέπουν το καλό πρόσωπο της εκκλησίας.
Είναι γνωστό, ότι η Εκκλησία της Ελλάδος έχει να επιδείξει ένα πολύ σημαντικό κοινωνικό έργο. Με ευαισθησία, υποστηρίζει τις κοινωνικά αδύναμες ομάδες και συμβάλλει στη δημιουργία μιας νέας αντίληψης για τον ανθρωπισμό.
Ενδεικτικά παραδείγματα της κοινωνικής προσφοράς της Εκκλησίας, που πραγματικά δείχνουν σεβασμό σε κάθε διαφορετικότητα που έχει σχέση με θρησκευτικές, πολιτικές ή άλλες πεποιθήσεις, είναι :
- Η ανθρωπιστική βοήθεια που παρέδωσε, στους πυροπαθείς Έλληνες και μετανάστες (καταυλισμός των Κούρδων) του Δήμου Πεντέλης.
- Η ανθρωπιστική βοήθεια με τρόφιμα, σε ανταπόκριση αιτήματος του Πολιτιστικού Κέντρου Κουρδιστάν, προς ενίσχυση του προσφυγικού καταυλισμού Λαυρίου.
- Η ανθρωπιστική βοήθεια στους πρόσφυγες, οι οποίοι είχαν βρει προσωρινό καταφύγιο στην ακριτική Λέρο.
- Το πολυπολιτισμικό σχολείο, με Νηπιαγωγείο, Δημοτικό και Γυμνάσιο που κατασκεύασε η “Αλληλεγγύη” της Εκκλησίας της Ελλάδος με τη συγχρηματοδότηση του Υπουργείου Εξωτερικών στο Χαλέπι της Συρίας.
Άλλωστε, για την υποστήριξη των μεταναστών, η “Αλληλεγγύη” της Εκκλησίας της Ελλάδος, διεκδίκησε βραβείο της κοινωνίας των πολιτών στη διάρκεια του παγκόσμιου φόρουμ για την μετανάστευση που έγινε στην Αθήνα την περασμένη εβδομάδα.
Είναι επίσης χρήσιμο για την κοινωνία μας, να γνωρίζουμε τις απόψεις φωτισμένων ιεραρχών, όπως του Αρχιεπίσκοπου Αλβανίας κ. Αναστάσιου, για το ρόλο της εκκλησίας και την στάση μας απέναντι στους μετανάστες και τους κοινωνικά αποκλεισμένους. Λέει λοιπόν :
«Η Εκκλησία έχει χρέος να αγωνίζεται για δικαιότερους κοινωνικούς θεσμούς, διορατικές ρυθμίσεις, περισσότερη αλληλεγγύη, γνησιότερη αγάπη.
Η θέση της Εκκλησίας, ως συνόλου και κάθε χριστιανού προσωπικά, είναι ο σεβασμός παντός ανθρωπίνου προσώπου, ανεξαρτήτως καταγωγής η γλώσσας, ιδιαιτέρως όταν βρίσκεται σε δοκιμασία και ανάγκη. Σε αυτήν την κατηγορία ανήκουν αναμφισβήτητα οι μετανάστες και η Εκκλησία αυτό το πνεύμα καλλιεργεί και ενισχύει, στηλιτεύοντας τον ρατσισμό και συμβάλλοντας στην ομαλή ένταξή τους στην τοπική κοινωνία. Υπάρχουν, βεβαίως, και περιπτώσεις όπου ορισμένοι μετανάστες δημιούργησαν σοβαρά προβλήματα. Αλλά από καμιά κοινωνική ομάδα δεν λείπουν τα αρνητικά παραδείγματα. Ας μη παραθεωρείται όμως το γεγονός ότι οι μετανάστες συνέβαλαν και στην ανάπτυξη της οικονομίας σε ανάγκες οι οποίες δεν ήταν δυνατόν να καλυφθούν από εντοπίους.»
Προσυπογράφω και το εξαιρετικό άρθρο του Κορίνθιου- Κώστα Παππή για τους “μετανάστες και ρατσισμός” δημοσιευμένο στο blog του (costaspappis.blogspot.com), όπου αναφέρει μεταξύ άλλων :
«Το ζήτημα των μεταναστών δεν μπορεί να το αντιμετωπίσει κανείς μόνο με το μυαλό ή μόνο με το συναίσθημα. Πρέπει να λειτουργήσει και η μνήμη. Μνήμη που αναφέρεται στους δικούς μας μετανάστες “νόμιμους” και “παράνομους”. Αυτή, να μην τη χάσουμε ποτέ, γιατί αλλιώς χάνουμε την ψυχή μας.»
O Σεβασμιότατος Μητροπολίτης κ. Διονύσιος έχει πάρει πρωτοβουλίες στήριξης των κοινωνικά αδύναμων με την παροχή προς αυτούς “γευμάτων αγάπης”. Γι’ αυτό και το περιεχόμενο της επιστολής του που αναφέρεται στους μετανάστες τον αδικεί.
Πιστεύω ότι θα πάρει όλες τις απαραίτητες πρωτοβουλίες ώστε, να μην καλλιεργηθεί ρατσιστική αντίληψη και συμπεριφορά προς συνανθρώπους μας ανεξαρτήτως θρησκεύματος, χρώματος και εθνικότητας.
Θεωρώ όμως, ότι οι σημερινές συνθήκες απαιτούν την ανάληψη μιας πλατιάς πρωτοβουλίας στην Κορινθία, από πολίτες, συλλογικότητες, τοπική αυτοδιοίκηση και εκκλησία, για έναν Φορέα υποστήριξης, εκπαίδευσης και ένταξης μεταναστών κατά τα πρότυπα του “ανοικτού σχολείου μεταναστών” που ήδη με μεγάλη επιτυχία λειτουργεί σε Αθήνα και Πειραιά. Η υποστήριξη και η συμμετοχή της εκκλησίας σε μια τέτοια πρωτοβουλία και προσπάθεια που πρέπει να ξεκινήσει άμεσα, πιστεύω ότι θα συμβάλλει στον ρόλο και το πρόσωπο της εκκλησίας που θέλουμε όλοι .
Λεωνίδας Φωτιάδης
Παρασκευή 6 Νοεμβρίου 2009
ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ ΚΑΙ ΡΑΤΣΙΣΜΟΣ
Ήθελα σε αυτό το τεύχος να γράψω μερικές σκέψεις για το ζήτημα των μεταναστών στη χώρα μας και ειδικότερα στην πόλη μας, για το φόβο (ή τα άλλα αισθήματα, όπως η συμπόνια) που προκαλούν, για τις εκδηλώσεις ρατσισμού (αλλά και αντι-ρατσισμού) των συμπατριωτών μας. Μεσολάβησαν δυο γεγονότα: πρώτα μια αντιρατσιστική εκδήλωση που οργάνωσε η δραστήρια ομάδα του Copyleft, μια υπέροχη ομάδα νέων – από τους ελάχιστους που μας εκπλήσσουν ευχάριστα και μας δημιουργούν ελπίδες μέσα στη μαυρίλα των μηνυμάτων που εκπέμπονται από το χώρο των νέων της χώρας μας, έτσι όπως είναι εγκλωβισμένοι στην ιδιώτευση, στην αποχή από τα κοινά και στο όραμα της προσωπικής δήθεν «επιτυχίας» που τους έχουν εμπνεύσει οι γονείς τους. Μετά ήρθε το γκρέμισμα με μπουλντόζες από τη Δημοτική Αρχή Σικυωνίων του καταυλισμού μεταναστών στην περιοχή Αγ. Νικόλαου, την Τρίτη 27 Οκτωβρίου. Τα δυο αυτά γεγονότα με βοήθησαν να οργανώσω καλύτερα τη σκέψη μου και τα αισθήματά μου. Γιατί το ζήτημα των μεταναστών δεν μπορεί να το αντιμετωπίσει κανείς μόνο με το μυαλό ή μόνο με το συναίσθημα. Λειτούργησε και η μνήμη. Αυτήν, να μη τη χάσουμε ποτέ, γιατί αλλιώς χάνουμε την ψυχή μας.
Θυμήθηκα τους δικούς μας μετανάστες, «νόμιμους» και «παράνομους». Ανθρώπους φτωχούς (όπως οι γονείς και οι άλλοι συγγενείς μου), που πήραν το δρόμο της ξενιτιάς από ανάγκη, για να αναζητήσουν μια καλύτερη ζωή, να ξεφύγουν από την εξαθλίωση που τους επιφύλασσε η πατρίδα μας. Ανθρώπους καταδιωγμένους από τη μοίρα και τις περιπέτειες του τόπου μας (εμφύλιος, δικτατορία), που οδηγήθηκαν από ανάγκη στην εξορία της ξένης γης. Αυτοί ήσαν πιο τυχεροί. Βρήκαν καλύτερη φιλοξενία, μακριά από την Ελλάδα, τη «χώρα της φιλοξενίας» - λέμε τώρα.
Οι μετανάστες, «λαθραίοι» (αλήθεια, τι πάει να πει «λαθραίοι»;) ή όχι, έφτασαν εδώ, πολλοί παίζοντας κορώνα-γράμματα τη ζωή τους, αφήνοντας μια πατρίδα που θα ήθελαν να ήταν μάνα, όχι μητριά. Θα προτιμούσαν, είμαι βέβαιος, να μείνουν στη χώρα τους, κοντά στους δικούς τους ανθρώπους, στους γονείς και τα αδέρφια τους, στη ζεστασιά της κοινότητάς τους, ν’ ακούνε τη γλώσσα τους, ν’ ακούνε τα τραγούδια τους, να χορεύουν τους χορούς τους. Θα το προτιμούσαν, αν η δική τους πατρίδα τους εξασφάλιζε τα στοιχειώδη που έχει δικαίωμα κάθε άνθρωπος στη ζωή: ειρήνη, ψωμί, δουλειά, εκπαίδευση, υγεία.
Φτάνουν εδώ αυτοί οι άνθρωποι, πολύ συχνά θύματα της «πολιτισμένης» Δύσης (βλ. Ιράκ, Αφγανιστάν, Αφρική κλπ), της απληστίας της και της εξαγριωμένης και εξαχρειωμένης επιθετικότητάς της, θέλοντας όχι να τους ταϊσουμε τζάμπα, αλλά να βρουν ειρήνη και δουλειά, να βάλουν μια στέγη πάνω από το κεφάλι τους, να ζήσουν με αξιοπρέπεια. Το τι βρίσκουν συνήθως είναι γνωστό: το βλοσυρό, καχύποπτο βλέμμα, την αποστροφή, την επιθετικότητα, τις μπουλντόζες να γκρεμίζουν τη χάρτινη ή τσίγκινη στέγη που στήνουν «αυθαίρετα». Υπάρχουν, βέβαια, και άλλοι συμπατριώτες μας που τους συμπονούν, τους συμπαρίστανται, τους βοηθούν. Φοβάμαι πως είναι οι πολύ λιγότεροι.
Mε τι ευκολία, κύριοι της όποιας εξουσίας, γκρεμίζετε με τις μπουλντόζες σας την «αυθαίρετη» ψεύτικη στέγη που στήνουν αυτοί οι εξαθλιωμένοι, απελπισμένοι, δίχως στον ήλιο μοίρα, χωρίς να αναρωτηθείτε τι θα απογίνουν αυτοί οι άνθρωποι (άνθρωποι!), αυτές οι γυναίκες, αυτά τα παιδιά. Όμως δεν σας είδα ποτέ να γκρεμίζετε την αυθαίρετη βίλα του πλούσιου καταπατητή, που πάει και τη χτίζει στη θάλασσα πλάϊ στο κύμα, στο καμένο δάσος, στη δημόσια (δική μας, όλων των Ελλήνων) γη, ξέροντας πως κάθε εξουσία είναι τελικά μαζί του – στο άψε-σβήσε θα του πάει και δρόμο και ηλεκτρικό και τηλέφωνο.
Προκαλώ τον καθένα συμπατριώτη μας που κοιτάζει εχθρικά, με δυσπιστία και με οργή, αυτούς τους ανθρώπους, να ξεχάσει για μια στιγμή, μόνο για μια στιγμή, ότι ζει στην πατρίδα του, ότι έχει οικογένεια, στέγη να περάσει τη νύχτα, λεφτά να τραφεί. Να δει τον εαυτό του μόνο μέσα στη νύχτα, στη βροχή και το κρύο, άστεγο, άφραγκο, πεινασμένο, χωρίς ένα φίλο, σε μια χώρα που δεν καταλαβαίνει τη γλώσσα της, που τον παίρνει στο κυνήγι διώχνοντάς τον σαν ανεπιθύμητο. Ίσως καταλάβει έτσι πώς ζουν αυτοί οι άνθρωποι που αυτός κοιτάζει εχθρικά, με δυσπιστία και με οργή.
Κι όμως η ζωή θριαμβεύει. Κοιτάξτε τους Αλβανούς. Έτσι ήρθαν στην Ελλάδα. «Λαθραίοι», κυνηγημένοι, ανεπιθύμητοι. Ήρθαν, κι οι περισσότεροι ρίζωσαν, βοήθησαν με τη δουλειά τους την αγροτική και, γενικότερα, την εθνική οικονομία, συνεισφέροντας σημαντικά στο εθνικό εισόδημα και στην αποφυγή της πλήρους κατάρρευσης των ασφαλιστικών ταμείων! Τα παιδιά τους αριστεύουν στα Ελληνικά σχολεία και θα γίνουν ίσως οι πιο άξιοι Έλληνες! Είναι οι καλύτεροι πελάτες των μαγαζιών της πόλης μας, συνεισφέροντας ακόμα και το 50% του τζίρου τους! Και δίνουν δουλειά (ναι, αυτοί!) στους Έλληνες!
Κι όσο για την παραβατική συμπεριφορά, δεν είναι χειρότεροι αυτοί, οι πεινασμένοι και εξαθλιωμένοι μετανάστες, από ό,τι οι δικοί μας. Και, βέβαια, ούτε σύγκριση με τα μεγάλα μαχαίρια και τα χρυσά κουτάλια, τους πρωθυπουργικούς φίλους και τους ομοτράπεζους, τα golden boys, τους χρυσοφόρους real estate καλόγερους, και τις τράπεζες που θησαυρίζουν ληστεύοντας.
Αυτά τα λίγα σχόλια, μονόπλευρα ίσως και όχι πολύ «ψύχραιμα». Τα άλλα, πιο ψύχραιμα και με ολόπλευρο κοίταγμα του σύνθετου προβλήματος του ρατσισμού και της μετανάστευσης και των πιθανών λύσεών του, θα τα βρείτε στα άρθρα που περιέχει το τεύχος αρ. 3 του Copyleft, αφιερωμένο στο πρόβλημα. Γιατί, ναι, το πρόβλημα είναι σύνθετο. Για παράδειγμα, ο καταυλισμός που γκρεμίστηκε δημιουργούσε πρόβλημα υγιεινής στο διπλανό σχολείο (και ακόμα μεγαλύτερο στους ίδιους τους κατοίκους του καταυλισμού). Κι ακόμα, έχουν αυξηθεί οι μικροκλοπές στην πόλη (προσωπικά έχω πέσει θύμα). Σας συνιστώ να ψάξετε να βρείτε αυτό το τεύχος του Copyleft. Περιέχει άρθρα που αναλύουν το πρόβλημα ώριμα και υπεύθυνα, που πολύ θα ήθελα να τα είχα υπογράψει εγώ.
Κώστας Παππής
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)