Για όλα φταίνε …………οι καταλήψεις

 (με αφορμή το άρθρο ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ του Κώστα Παππή)

Δεν είμαι φοιτήτρια (εδώ και πολύ καιρό!), δεν είμαι Πανεπιστημιακός δάσκαλος, άρα θα αφήσω τη συζήτηση για το αν ο νόμος για τα ΑΕΙ είναι καλός ή κακός στους παραπάνω. Θα σταθώ όμως στα γενικά συμπεράσματα του φίλου μου Κώστα, αποδεχόμενη την ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ του ΣΕ ΔΙΑΛΟΓΟ, έτσι για δικαιώσουμε και το φιλόσοφο Γιούργκεν Χάμπερμας, τροφοδοτώντας τη συζήτηση με διαφωνία. Το αν επιτευχθεί ο στόχος της συναίνεσης δεν το ξέρω, ας χρησιμοποιήσουμε τουλάχιστον το μέσον της διαφωνίας!

Ξεκινώντας από το συμπέρασμα του άρθρου ότι «οι καταλήψεις των Πανεπιστημίων μας οδηγούν στο μερίδιο που τους αναλογεί στην εδραίωση του εφιάλτη πάνω από τη χώρα, αποκλείωντας κάθε διέξοδο» και αντιστρέφοντάς το, αναρωτιέμαι. Αν σταματήσουν οι καταλήψεις ή εξαφανιστούν από τη λίστα των μορφών πάλης, θα τον γλυτώσουμε τον εφιάλτη της κρίσης πάνω από τη χώρα; Μου ακούγεται μάλλον αστείο!!

Τι είναι οι καταλήψεις χώρων; Μια από τις επιλεγόμενες μορφές κοινωνικού αγώνα, οι οποίοι κοινωνικοί αγώνες «είναι απολύτως αναγκαίοι για να προστατευθούν οι κοινωνίες από την κυβερνητική βία, αναλγησία και αυθαιρεσία» σύμφωνα με τα λόγια του αρθρογράφου, αλλά όχι όμως αγώνες με καταλήψεις, γιατί «…ανατινάζουν τις προυποθέσεις εξόδου από την κρίση» (!!!).

Κατάληψη στο μηχανογραφικό κέντρο της ΔΕΗ για να μην εκδοθούν οι λογαριασμοί με τα χαράτσια

Αυτη τη στιγμη, εκατονταδες εργαζομενοι και μελη της ΓΕΝΟΠ-ΔΕΗ, εχουν καταλαβει το μηχανογραφικο κεντρο της ΔΕΗ, επι της οδου Πειραιως 247, στον Ταυρο (στο υψος της Χαμοστερνας).
Εκει εκδιδονται οι νεοι λογαριασμοι της ΔΕΗ με τα χαρατσια.
Ειναι μια πολυ σημαντικη κινητοποιηση και οι συναγωνιστες που βρισκονται μεσα και γυρω απο το κτιριο, ζητανε να πανε οσοι εργαζομενοι μπορουν για να περιφρουρησουν την καταληψη.

Ανακοίνωση της ΓΕΝΟΠ ΔΕΗ για τα χαράτσια:

Η ΔΕΗ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΚΑΟΥΜΠΟΗΣ ΚΑΙ ΣΕΡΙΦΗΣ ΓΙΑ ΝΑ ΒΑΛΕΙ ΤΟ ΠΙΣΤΟΛΙ ΣΤΟΝ ΚΡΟΤΑΦΟ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΛΑΟΥ
Το ντου να γίνει σε αυτούς που έχουν τα 600 δις στις τράπεζες της Ελβετίας και φοροδιαφεύγουν και όχι στην τσέπη του ελληνικού λαού.

Πρό(σ)κληση σε διάλογο

Καταλήψεις

Του Κώστα Παππή
Διατύπωσα πρόσφατα στη στήλη αυτή κάποιες αρχές που η εφαρμογή τους αποτελεί, κατά τη γνώμη μου, πρoϋπόθεση για να οδηγηθούμε στην έξοδο από τον εφιάλτη που καλύπτει τη χώρα. Επιχειρώ να δοκιμάσω μια από αυτές, την πρώτη συγκεκριμένα, στο γεγονός των καταλήψεων των πανεπιστημίων. Μας οδηγούν οι καταλήψεις στην έξοδο από τον εφιάλτη ή μήπως εδραιώνουν την παρουσία του;

Αρχή πρώτη, λοιπόν: η χώρα να αποκτήσει επιτέλους, όπου δεν έχει, υγιείς και μόνιμους θεσμούς και οι πολίτες να μάθουν να τους σέβονται.

Οι καταλήψεις αποτελούν ακραίο φαινόμενο καταπάτησης θεσμών και νόμων, και μάλιστα με την άσκηση βίας και αυθαιρεσίας (βλέπε και δεύτερη αρχή: “Να μπει τέρμα στην κρατική βία και αυθαιρεσία. Αλλά να μπει τέρμα στη βία και την αυθαιρεσία και των πολιτών, όλων όσοι διεκδικούν αιτήματα και δικαιώματα, όσο αδικημένοι και αν αισθάνονται. Που ασκούν βία και αυθαιρεσία σε βάρος άλλων πολιτών, σε βάρος της οικονομίας και της κοινωνίας”). Αποτελούν ευθεία παραβίαση ακόμα και του θεσμού του ασύλου που ίσχυε ως πρόσφατα, για τον οποίο κόπτονται οι τωρινοί καταληψίες. Για να ακριβολογούμε, ο θεσμός του ασύλου, όπως τον εννοεί μια ελάχιστη, δυναμική μειοψηφία των φοιτητών, αυτών που κάνουν τις καταλήψεις, έχει το εξής νόημα: «το κλειδώνουμε» επειδή έτσι αποφασίσαμε εμείς οι 100-200-300, σαν να είναι ιδιοκτησία μας, και απαγορεύεται η είσοδος εις πάντας, ακόμα και στους άλλους συν-«ενοίκους» του πανεπιστημίου, που συμβαίνει να είναι και οι μόνιμοι (όχι περαστικοί, για 4-5-6 χρόνια, όπως οι φοιτητές) «ένοικοι» των πανεπιστημίων, διδάσκοντες, ερευνητές, διοικητικούς υπαλλήλους κλπ. Απαγορεύεται, για όσο διαρκεί η κατάληψη, κάθε διακίνηση ελεύθερης σκέψης (π.χ. μέσω της διδασκαλίας ή με την πραγματοποίηση ερευνητικής εργασίας, ή έστω με ανοιχτή συνέλευση), αφού απαγορεύεται ρητώς και δια ροπάλου η παρουσία στον υπό κατάληψη χώρο των φυσικών φορέων της ελεύθερης σκέψης. Απαγορεύεται ακόμα η παρουσία φοιτητών που δεν υποστηρίζουν την κατάληψη και που θέλουν π.χ. να εξεταστούν, να παρακολουθήσουν κανονικά τις διαλέξεις των καθηγητών τους κλπ.

ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑΚΟΣ ΞΕΣΗΚΩΜΟΣ: Η ΣΠΙΘΑ ΠΟΥ ΘΑ ΒΑΛΕΙ ΦΩΤΙΑ ΣΕ ΕΝΑΝ ΟΛΟΚΛΗΡΟ ΚΑΜΠΟ?

Όταν πριν περίπου 1.5 χρόνο η Ελληνική κυβέρνηση υπέγραφε το πρώτο μνημόνιο ήταν πλέον δεδομένο για το σύνολο των πολιτών ότι μπαίναμε σε μια νέα καθεστωτική φάση και αυτό που ονομάζαμε Μεταπολιτευτική Ελληνική Δημοκρατία με όλες τις κατακτήσεις, ελευθερίες, δικαιώματα και δεδομένα που είχε κατοχυρώσει με θυσίες και αίμα ο Ελληνικός Λαός έφτανε στο τέλος της. Πλέον στην λειτουργία του Πολιτεύματος γενικοί κουμανταδόροι θα ήταν η Τρόικα και οι «Πιστωτές» με τη χώρα να μεταβάλλεται σε αποικία και τους εργαζόμενοι σε σκλάβους. Μπροστά σε αυτήν την θύελλα όμως η Ελληνική κοινωνία δεν έμεινε με τα χέρια σταυρωμένα. Μέσα σε μόλις ενάμιση χρόνο δοθήκαν εκατοντάδες μικροί και μεγάλοι αγώνες ενάντια με σημαντικότερη στιγμή έως τώρα το Κίνημα των Πλατειών που κατάφερε μέσα σε ένα μήνα να αποδείξει την τεράστια δυναμική της λαϊκής κινητοποίησης, τρομοκρατώντας του κυβερνώντες αφήνοντας μια τεράστια παρακαταθήκη για την συνέχεια.

O νέος Νόμος:

Μέσα σ’ όλο αυτό το κλίμα κανένας δεν περίμενε πως ο χώρος της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης θα παρέμενε ως είχε. Όλοι περίμεναν την επερχόμενη επίθεση του Τροϊκανού τυφώνα στο χώρο της παιδείας, άλλα λόγω των ιδιαιτεροτήτων που είχε το Ελληνικό Πανεπιστήμιο -με τη μεγάλη ιστορία των αγώνων του, από την χούντα έως την ήττα των ιδιωτικοποιήσεων Καραμανλή- επιβαλλόταν στην κυβέρνηση και τους προθύμους της να κινηθούν προσεκτικά και όντως έτσι κινήθηκαν.