Αν όχι τώρα, πότε;

Γνωρίζετε ότι στη χώρα που ζούμε:

- Το πρώτο Προεδρικό Διάταγμα για να γίνει κτηματολόγιο εξεδόθη το 1831 από τον πρώτο κυβερνήτη της χώρας μας, τον Ιωάννη Καποδίστρια; Όμως ακόμα και σήμερα δεν έχουμε ολοκληρωμένο κτηματολόγιο!

- Η πρώτη εξαγγελία για να σχηματιστεί περιουσιολόγιο έγινε από τον Χαρίλαο Τρικούπη το 1893; Είμαστε στο 2012 και ακόμα δεν έχουμε πλήρες και καθολικό περιουσιολόγιο! Το οποίο ν' αποτυπώνει την περιουσία όλων των Ελληνων υπηκόων εντός & εκτός της χώρας, σε όλες τις μορφές κινητού & ακίνητου πλούτου & με βάσει αυτή να φορολογούνται αναλογικά. Άλλωστε το σύνταγμά μας αναφέρει ότι οι Ελληνες πολίτες έχουν ίσα δικαιώματα και υποχρεώσεις (αρθρ 4 παρ. 2), και ότι "... συνεισφέρουν χωρίς διακρίσεις στα δημόσια βάρη, ανάλογα με τις δυνάμεις τους" (άρθρο 1 παρ. 5)

- Η πρώτη σημαντική προσπάθεια διοικητικής μεταρρύθμισης έγινε από τον Ελευθέριο Βενιζέλο; Όμως ακόμα και σήμερα ζούμε τα μπαλώματα εκείνης της μεταρρύθμισης! Και κυρίως ζούμε τον κομματισμό & τη λαφυραγώγησή της απο τα κόμματα που άσκησαν εξουσία. Αν και η διάκριση ανάμεσα στην πολιτική δ/νση και τη διοίκηση - διαχείρηση είναι απολύτως ορατή, όσοι μας κυβέρνησαν αυτή τη διάκριση δεν ήθελαν να τη δουν!

Δίστομο: Χρωστάω μια συγνώμη

Γεννήθηκα Έλληνας. Στην ταυτότητά μου, στο πεδίο γέννησης, δεν αναγράφεται: Δίστομο. Όταν όμως θα έχω φύγει από τούτο τον κόσμο ένας σταυρός στο κοιμητήριο, λίγο έξω από το χωριό, θα μαρτυρά πως έχω ταφεί εκεί. Στη σκιά του Παρνασσού θα αγναντεύω τον απέναντι λοφίσκο μέσα στο χωριό. Εκεί που μια και μόνο επίσκεψη ισοδυναμεί με εφ’ όρου ζωής αντιφασιστικό εμβόλιο. Φτάνει να είσαι Άνθρωπος. Τίποτα παραπάνω, τίποτα παρακάτω. Άνθρωπος. Εκεί που στον τύμβο διαβάζεις και δεκάδες ηλικίες όχι με έτη αλλά με μήνες. Εκεί που βρίσκονται τα οστά των θυμάτων της φασιστικής θηριωδίας. Εκεί που τα κρανία έχουν ακόμα μάτια. Και στόματα. Και λαλιά. Εκεί που η εκκωφαντική σιωπή τους σου λέει: Να θυμάσαι. Τίποτα άλλο δεν ζητάνε. Μόνο να θυμάσαι.

Τους σκότωσε όλους με μιας! Ένας 77χρονος μάρτυρας που τον είπαν αυτόχειρα....

Αδύνατον και συνάμα υβριστικό να μιλήσεις και να εξηγήσεις ιατρικά και δη ψυχιατρικά μια πράξη απόλυτα πολιτική. Η πράξη του αγέρωχου 77χρονου άρχοντα, εραστή της ελευθερίας με άσβεστη την νεανική ορμή του «θα ήμουν ο δεύτερος που θα έπαιρνε ένα καλάσνικοφ», μόνο να συγκλονίσει μπορεί.

Συγχρόνως, εξαναγκάζοντάς μας να σταματήσουμε τον θόρυβο της ανόητης ανώριμης και ατελέσφορης αγανάκτησή μας, μας καλεί να γυρίσει ο καθένας μας επιτακτικά τη ματιά μας μέσα μας, στρέφοντας το δάκτυλο προς τον κανακαρισμένο εαυτό μας και με θάρρος να ακούσουμε καθαρά την ψυχή μας και να απαντήσουμε τι θέλουμε. Αν πρώτα ο ίδιος δεν ματώσεις, ίδιος και ιδιώτης θα παραμείνεις χωρίς τίποτα να αλλάξει μέσα σου και γύρω σου.

Με λίγα λόγια...

Nα ‘τανε το '21!

Λίγα λόγια, μνημείο γνήσιας αυτοκριτικής, ανιδιοτελούς κριτικής, ειλικρίνειας, πικρίας, αγανάκτησης, από την πέννα ενός αληθινού πατριώτη, που ‘μαθε μόνος του γράμματα για να μπορέσει να μεταφέρει σε μας σήμερα το συναίσθημα που κρύβει η ιστορία. Κάθε ομοιότητα με πρόσωπα και καταστάσεις του σήμερα, δεν είναι καθόλου συμπτωματική, απεναντίας, ιδιαζόντως χρήσιμη!

«Μπαίνοντας εις αυτό το έργον και ακολουθώντας να γράφω δυστυχήματα αναντίον της πατρίδος και θρησκείας, οπού της προξενήθηκαν από την ανοησίαν μας και ’διοτέλειά μας και από θρησκευτικούς και από πολιτικούς και από ’μάς τους στρατιωτικούς, αγαναχτώντας και εγώ απ’ ούλα αυτά, ότι ζημιώσαμε την πατρίδα μας πολύ και χάθηκαν και χάνονται τόσοι αθώοι άνθρωποι, σημειώνω τα λάθη ολωνών και φτάνω ων σήμερον, οπού δεν θυσιάζομε ποτές αρετή και πατριωτισμόν και είμαστε σε τούτην την άθλια κατάστασιν και κιντυνεύομεν να χαθούμεν……………….

Τεκμηρίωση της άποψης ότι η Σικυών είναι η αρχαιότερη πόλη της Ελλάδος

Γράφει ο Γιώργος Ν. Κασκαρέλης,
Αντιπρόεδρος του Συλλόγου Πολιτών «Η Αρχαία Σικυών»

Πολλοί νομίζουν ότι η ανωτέρω άποψη αναφέρεται μόνο στο «Χρονικόν» (βιβλίο 1ο, Οι Έλληνες, Οι βασιλείς των Σικυωνίων, σ. 97, D) του Επισκόπου Καισαρείας, συμβούλου του Μεγάλου Κωνσταντίνου και πατέρα της εκκλησιαστικής ιστορίας Ευσέβιου του Παμφίλου (265-340 μ.Χ). Ο Ευσέβιος γράφει «Πάντων μεν Ελλήνων παλαιότατοι τοις χρόνοις αναγράφονται Σικυώνιοι και βασιλείς οι Σικυώνος ηγησάμενοι, ων πρώτος ήρξεν Αιγιαλεύς κατά Βήλον και Νίνον γεγονώς, τους πρώτον Ασσυρίων βασιλεύσαι και της Ασίας μνημονευομένους, εξ ού Αιγιάλειαν το πριν, η νυν Πελοπόννησος εκαλείτο».

Πρό(σ)κληση σε διάλογο

Τι σόι λαός είμαστε;

 Πριν λίγες μέρες γιορτάσαμε την επέτειο της εθνικής επανάστασης. Περίσσεψαν, κι όχι άδικα, οι ύμνοι στις αρετές της φυλής, την ανδρεία, το αδούλωτο πνεύμα, την αγάπη για την ελευθερία, την ικανότητα αυτού του μικρού λαού να αντιστέκεται και να πραγματοποιεί, με το ένα πόδι στον τάφο, θαύματα και να ανασταίνεται εκεί που όλα έδειχναν πως είχε ιστορικά ξοφλήσει.
Φέτος ο εορτασμός πήρε ειδικό χρώμα, με τις οργισμένες αντιδράσεις για το ζοφερό παρόν και για το άγριο, χωρίς ελπίδα και προοπτική, μέλλον. Η αγανάκτηση και η οργή πήρε συγκεκριμένες κατευθύνσεις: την πολιτική ηγεσία που οδήγησε τη χώρα στον γκρεμό, και τους ξένους επικυρίαρχους που επιβάλλουν τους ταπεινωτικούς όρους της υποταγής μας. Η ευθύνη όλη στους άλλους…

Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας: Η ιστορία της 8ης Μαρτίου

Ημέρα αφιερωμένη στη γυναίκα η σημερινή. Η Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας γιορτάζεται κάθε χρόνο στις 8 Μαρτίου, σε ανάμνηση μιας μεγάλης εκδήλωσης διαμαρτυρίας που έγινε στις 8 Μαρτίου του 1857 από εργάτριες κλωστοϋφαντουργίας στη Νέα Υόρκη, οι οποίες ζητούσαν καλύτερες συνθήκες εργασίας. Η πρώτη Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας γιορτάστηκε το 1909 με πρωτοβουλία του Σοσιαλιστικού Κόμματος των ΗΠΑ και υιοθετήθηκε δύο χρόνια αργότερα από τη Σοσιαλιστική Διεθνή.


Ιστορία της 8ης Μαρτίου

Η 8η Μαρτίου ορίστηκε το 1977 από τον Οργανισμό Ηνωμένων Εθνών ως Παγκόσμια Ημέρα για τα δικαιώματα της Γυναίκας και τη Διεθνή Ειρήνη.

Από το...1952 ξέραμε τι θα συμβεί στην Ελλάδα!

Το παρακάτω άρθρο μας ήρθε με e-mail. Το βιβλίο δεν είναι εύκολο να το βρούμε για να επιβεβαιώσουμε όσα αναφέρονται και τα οποία είναι εντυπωσιακα:

Τέτοιες μέρες είναι καλό να θυμόμαστε αυτά που οι άλλοι έχουν ξεχάσει.
Ήταν Γενάρης του 1952, όταν ο Ισίδωρος Πόσδαγλης ολοκλήρωνε το πόνημά του "Πατριωτική Οικονομική Πολιτική", ένα μικρό βιβλιαράκι που "κάποιοι" φρόντισαν να εξαφανιστεί. Αντίτυπά του μοιράζονταν από χέρι σε χέρι μέχρι και τα τέλη της δεκαετίας του 1980, περίπου τρεις δεκαετίες μετά την πρώτη του έκδοση από τις οικονομικές εκδόσεις "Μπιστιρλή", το γνωστό στους ...
μυημένους εξειδικευμένο εκδοτικό οίκο που από τις αρχές του αιώνα εξέδιδε τα πλέον προχωρημένα επιστημονικά συγγράμματα για λίγους και εκλεκτούς.

Ποιος ήταν ο Ισίδωρος Πόσδαγλης;

Γεννήθηκε στη Λαμία το 1907. Εντάχθηκε από πολύ νωρίς, ήδη από το 1922 στην ηλικία των 15 χρονών, στον "Όμιλο Ελεύθερης Σκέψης" κι άρχισε να διαμορφώνει την πατριωτική του οικονομική θεωρία.

Το όνομα «Κιάτο» προέκυψε από τον πρώτο οικιστή

Γράφει ο συγγραφέας Γιώργος Κασκαρέλης

Επειδή ορισμένοι αδαείς ή ημιμαθείς εξακολουθούν νε επιμένουν ότι το όνομα της δεύτερης πόλης της Κορινθίας «Κιάτο» προέκυψε από τους Αρβανίτες «πάμε κάτω, Κιάτου, Κιάτο», οφείλουμε να τους πληροφορήσουμε ότι η εκδοχή αυτή έχει πλήρως καταρριφθεί και υπάρχει κρατούσα πλέον άποψη που στηρίζεται σε γραπτό τεκμήριο.

Σε παραχωρητήριο έγγραφο των Τούρκων, που το είχε από τους προγόνους του ο Γεώργιος Προυσαλόγλου από το Κάτω Διμηνιό, με ημερομηνία 29 του μήνα Σαπανιού, δηλαδή με το δικό μας ημερολόγιο το 1816, αναγράφεται:

«Ο Αβγή Κιαμίλμπεϊ παρεχώρησε αντί 12.000 γροσίων εις τον Αργείον Θεοδωράκην Χρήστου Βλασιόπουλον όσους τόπους πολλούς ή ολίγους γεωργησίμους και μη εξουσιάζει εις το τσιφλίκι Διμηνιό, κείμενον εις την πεδιάδα Βόχαν, εις το Ιμάρι μας, εις τον υπό την εξουσία μας, με Βασιλικόν Μπεράτι, Καζάν της Κορίνθου, οι οποίοι τόποι περιορίζονται προς το έν μέρος από τα σύνορα του Λαλιωτίου, προς το άλλο από τους βράχους του Μελισσίου, προς το τρίτον από το περιάλιον, προς το τέταρτον από το εντός των σχίνων δένδρον (ζακούμ, αγριοχαρουπιά) εις τας γαίας του Κιάτου έως την μεγάλην οδόν την φέρουσαν από τας γαίας του Ιαφέρ Αγά και του Ντερβέν Αγά Ζοδήδων εις την Καπανδρίσσαν».

1821-2011: Τα αποικιοκρατικά δάνεια της Ελλάδας

Ο φαύλος κύκλος χρεών που αναγεννάται στην Ελλάδα από το έτος σύστασης του Νέου Ελληνικού Κράτος έως σήμερα επισημαίνεται σε άρθρο της ολλανδικής εφημερίδας Volkskrant το οποίο φέρει τον τίτλο : "Η Ελλάδα δεν έχει ερευνηθεί αρκετά;". Ο συντάκτης του δημοσιεύματος, Peter de Waard, υποστηρίζει πως, κατά τους τελευταίους δύο αιώνες, η χώρα προσπαθεί να αποπληρώσει παλαιά χρέη δημιουργώντας νέα και, μάλιστα, με ιδιαίτερα αυξημένα επιτόκια.
Ειδικότερα, στα πλαίσια του άρθρου, αναφέρεται:

1923: Μια χρονιά χωρίς Χριστούγεννα

Το 1923 ήταν το έτος κατά το οποίο το άρτι σχηματισθέν στη σημερινή του μορφή ελληνικό κράτος αποφάσισε να κάνει την πρώτη κίνηση προσέγγισης στη Δύση. Έτσι, απαρνήθηκε το Ιουλιανό ημερολόγιο σύμφωνα με το ποίο όριζε τις υποθέσεις και την καθημερινή ζωή των πολιτών του μέχρι τότε και υιοθέτησε το Γρηγοριανό για να συμβαδίσει με την πολιτισμένη Ευρώπη. 

Η σημαντικότερη όμως παράμετρος της απόφασης αυτής ήταν ότι για πρώτη και δυστυχώς τελευταία φορά, ελληνική κυβέρνηση τόλμησε να διαχωρίσει κάπως το Κράτος από την Εκκλησία προβαίνοντας σε μια πράξη διαχωρισμού της πολιτικής από τη θρησκευτική καθημερινότητα. Η υλοποίηση αυτής της απόφασης βέβαια είχε πολλές και άμεσες συνέπειες όσον αφορά στον εορτασμό διαφόρων επετείων του "έθνους", διαφόρων εορτών αλλά και στην καθημερινή ζωή των πολιτών του, οι οποίοι ακόμη και σήμερα, πόσω μάλλον τότε, συμπεριφέρονταν και ζούσαν περισσότερο ως Έλληνες Υπήκοοι Χριστιανοί Ορθόδοξοι παρά ως Έλληνες Πολίτες.

Σαν σήμερα, στις 10/12/1893, ο Χ.Τρικούπης κηρύσσει πτώχευση δηλώνοντας «Δυστυχώς επτωχεύσαμεν»

Η ιστορική παραδοχή του Χαρίλαου Τρικούπη «Δυστυχώς επτωχεύσαμεν» στις 10 Δεκεμβρίου 1893 σηματοδοτεί ανάγλυφα τη θλιβερή κατάληξη μιας οικονομικής πολιτικής μεγάλων φιλοδοξιών και αγαθών προαιρέσεων, τα διδάγματα της οποίας δεν έχουν ακόμα, έναν αιώνα αργότερα, συζητηθεί ευρέως. Η πολιτική αυτή ανάγκασε το 1898 την Ελλάδα στην αποδοχή του Διεθνούς Οικονομικού Ελέγχου (ΔΟΕ) ο οποίος υποχρέωσε τη χώρα σε πολιτική αυστηρότατης λιτότητας, ως το 1910 τουλάχιστον, για να καταργηθεί τυπικά μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.

 

Οι πολιτικές των δύο ανδρών διέφεραν ώς την πτώχευση του 1893 στη ρητορεία, αλλά συνέκλιναν στην πράξη. Ο Τρικούπης τασσόταν υπέρ της οικονομικής ανάπτυξης.

Η Αθήνα δεν έχει λησμονήσει

Ένας γερμανός δημοσιογράφος γράφει για τις γερμανικές αποζημιώσεις

του Achim Beer

Aθήνα, 27 Απριλίου 1941. Στην Ακρόπολη υψώνεται η σβάστικα (Αρχείο Κ. Μεγαλοκονόμου)

Έσση, Οκτώβριος 2011. Τον περασμένο Μάρτιο κατέβαζαν στα χέρια, στα σκαλάκια έξω από το ελληνικό Κοινοβούλιο, τον Μανώλη Γλέζο, έναν οργισμένο γέροντα 89 ετών με το πρόσωπο συσπασμένο από τον πόνο των δακρυγόνων. Ήταν στην πρώτη γραμμή της διαδήλωσης, όπως πάντα· εκεί ήταν και πριν εβδομήντα χρόνια η θέση του. Μια νύχτα του Μάη του 1941 σκαρφάλωσε στην Ακρόπολη και ξέσκισε τη σημαία με τον αγκυλωτό σταυρό, η οποία ανέμιζε εκεί, διότι ο στρατός του Χίτλερ είχε μόλις καταλάβει τη χώρα. Ο Μανώλης Γλέζος μισούσε τους ναζί, τώρα μισεί το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, την Ευρωπαϊκή Επιτροπή και την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα. Και είναι ο γνωστότερος ανάμεσα σε ένα αυξανόμενο πλήθος Ελλήνων, οι οποίοι δεν θέλουν να αποκαλούνται διαρκώς από τους απογόνους των ναζί τεμπελχανάδες — και οι οποίοι υπενθυμίζουν στη Γερμανία ανοιχτούς λογαριασμούς. Κι έτσι, ο οργισμένος γέροντας πρόσθεσε τον ανθρώπινο πόνο, τον ληστευμένο πλούτο και τα έξοδα των δυνάμεων Κατοχής τα οποία αποσπάστηκαν με τη βία και μετά παρουσίασε τον λογαριασμό: «Υπολογίζω», είπε, «ότι μας οφείλουν 162 δισεκατομμύρια ευρώ».

Πάσα ομοιότης...

"Είμαι εδώ όχι ως κατακτητής, αλλά ως ειρηνοποιός για να βοηθήσω τους Έλληνες να προοδεύσουν"(1941, Γερμανός Φρούραρχος)

"Είμαι εδώ για να συντονίσω τη βοήθεια που η τρόικα μπορεί να προσφέρει. Πρέπει να κατανοήσει ο λαός ότι πράγματι πρόκειται για παροχή βοήθειας και όχι επιβολή πολιτικής" (2011, Χορστ Ράιχενμπαχ)

Τα μηνύματα του έπους του ΄40, η Ελλάδα του σήμερα και η έξοδος από την κρίση

Το φθινόπωρο του 1940, ολόκληρη σχεδόν η ηπειρωτική Ευρώπη στέναζε ήδη κάτω από τη μπότα του φασισμού. Η Γαλλία της γραμμής Μαζινό είχε καταρρεύσει μέσα σε λίγες μέρες, η Σοβιετική Ένωση του πανίσχυρου Στάλιν, φοβισμένη υπέγραφε σύμφωνο μη επίθεσης με τον Χίτλερ και η Μεγάλη Βρετανία είχε μείνει μόνη να παλεύει, βασίζοντας την άμυνά της στο νησιωτικό της χαρακτήρα. Οι δυνάμεις του άξονα έμοιαζαν ανίκητες.

Μέσα σ' αυτό το ιστορικό πλαίσιο όταν ακούστηκε το βροντερό “ΟΧΙ” που ξεπήδησε από τις ψυχές των Ελλήνων και εξέφρασε σύσσωμη την ελληνική κοινωνία, τα ξημερώματα της 28ης Οκτωβρίου, κανείς στο εξωτερικό δεν πίστευε ότι η μικρή Ελλάδα θα είχε τύχη απέναντι στην πανίσχυρη πολεμική μηχανή του Άξονα. Στο εσωτερικό όμως, το “ΟΧΙ” αυτό σκόρπισε κύματα ενθουσιασμού και οι Έλληνες μέσα σε μία στιγμή άφησαν τις διαφορές τους στην άκρη και βρέθηκαν στην πρώτη γραμμή. Η ηρωική αντίσταση του ελληνικού λαού για έξι μήνες απέναντι σε έναν, ως τότε, ανίκητο αντίπαλο, γέμισε ελπίδα όλη την Ευρώπη, πως η απαλλαγή από τις δυνάμεις του φασισμού είναι εφικτή.

Εφτά δεκαετίες αργότερα, πολλά έχουν αλλάξει, αλλά μια νέα παγκόσμια απειλή έχει εμφανιστεί στο προσκήνιο: ο νεοφιλελευθερισμός. Αυτή δηλαδή η ακραία μορφή καπιταλισμού, που επιτάσσει την πλήρη απορύθμιση των αγορών, την ασυδοσία του χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου και την κατάργηση κάθε έννοιας κοινωνικού κράτους. Το νέο αυτό είδος ολοκληρωτισμού, κατακτά κάθε γωνιά του πλανήτη με ένα διαφορετικό τρόπο: επιβάλλοντας μια παγκόσμια δικτατορία των τραπεζών και των πολυεθνικών, των οίκων αξιολόγησης και των κερδοσκόπων, οι οποίοι με τη δύναμη του χρήματος μπορούν να εξαγοράσουν τα πάντα.

Τα πρώτα αποτελέσματα της επέλασης αυτής είναι ορατά εδώ και χρόνια: τράπεζες που δανείζουν χρήματα που δεν έχουν και τα μετατρέπουν σε υπαρκτό πλούτο (κατασχέσεις ακίνητης περιουσίας κλπ.), ισχυρές οικονομίες των αριθμών με πεινασμένους και καταπιεσμένους πολίτες (και δεν είναι μόνο η Κίνα), επιχειρήσεις που αφήνουν κόσμο στο δρόμο και προτιμούν τα φτηνά μεροκάματα της Ανατολικής Ευρώπης και της Ασίας, κυβερνήσεις που εξαγοράζονται από πολυεθνικές (Siemens κλπ.), μαζική εισαγωγή φτηνών και κακής ποιότητας προϊόντων από τον αναπτυσσόμενο κόσμο, που αφήνουν στα αζήτητα τη δική μας παραγωγή, επενδυτές - “αεριτζήδες”, στρατιές άνεργων με προσόντα που παρακαλούν για μια οποιαδήποτε θέση εργασίας, πέφτοντας θύματα εκμετάλλευσης κ.ά.

Διακήρυξη της ΟΛΜΕ για την 28η Οκτωβρίου

Μαθητές και μαθήτριες,
Συνάδελφοι εκπαιδευτικοί,
Αγαπητοί γονείς,

Στις 28 του Οκτώβρη ο λαός μας γιορτάζει. Πριν από 71 χρόνια, μια μέρα σαν κι αυτή, οι εργάτες άφησαν τις δουλειές τους, οι έμποροι έκλεισαν τα μαγαζιά τους και οι αγρότες άφησαν τα χωράφια τους. Απειλούνταν η κυριαρχία μας, η ανεξαρτησία μας, η αξιοπρέπεια του λαού μας. Ο ιταλο-γερμανικός ιμπεριαλισμός, το μαύρο μπλοκ του φασισμού, επιτέθηκαν στη χώρα μας. Χωρίς κανέναν δισταγμό, όλος ο λαός μας είπε το «ΟΧΙ». Δεν θα περάσουν! Και τα νιάτα της πατρίδας μας βρέθηκαν στην πρώτη γραμμή. Οι γυναίκες στις πόλεις και πρώτα απ’ όλα στα χωριά ανέλαβαν την τροφοδοσία. Όλος ο λαός σήκωσε το μπόι του. Κι όταν ο λαός μας ορθώνεται, λυγίζουν τα σίδερα.

Οι Ιταλοί φασίστες βρήκαν το μπελά τους:
«ΟΧΙ, δεν θα μας πάρετε τα σπίτια μας, που με ιδρώτα έχουμε χτίσει».
«ΟΧΙ, δεν θα μας πάρετε τα χωράφια μας, που με αίμα τα έχουμε οργώσει».
«ΟΧΙ, δεν θα μας πάρετε το βιός μας που με τόσο κόπο δημιουργήσαμε».
«ΟΧΙ, δεν θα παραχωρήσουμε ούτε μια σπιθαμή από τα δικαιώματα μας, την ανεξαρτησία μας, την πατρίδα των γονιών μας».

Και νίκησε το δίκιο! Οι Ιταλικές μεραρχίες δεν πέρασαν! Χρειάστηκε να κατέβουν οι φασιστικές ορδές του Χίτλερ για να κάμψουν την ηρωική αντίσταση του λαού μας. Και παρά το ότι με φωτιά και σίδερο οι κατακτητές άρχισαν να ληστεύουν τη χώρα, παρά το ότι ο λαός πέθαινε από την πείνα, παρά το ότι οι επαγγελματίες πολιτικοί εγκατέλειψαν το λαό και λούφαξαν, ο λαός μας ξανασηκώθηκε. Οργανώθηκε στις πόλεις και στα χωριά και βγήκε στο βουνό. Η Εθνική Αντίσταση απλώθηκε σε όλη τη χώρα. Μαθητές και μαθήτριες, φοιτητές και φοιτήτριες, εργάτες και εργάτριες, αγρότες και αγρότισσες πήραν το όπλο.

H ιστορία του οίκου Moody’s

Η λέξη Moody’s έχει μπει, πλέον στην καθημερινότητα μας. Το όνομα είναι βαρύγδουπο και προβάλλεται ως “έγκυρο” από τα ελληνικά και ξένα Μ.Μ.Ε. Οι εκθέσεις το οίκου Moody’s ανεβοκατεβάζουν κυβερνήσεις και υποθηκεύουν το σήμερα και το αύριο του πλανήτη, αφού καθορίζουν το αν θα δανειστεί, και με ποιους όρους, μια χώρα. Υποθηκεύει το μέλλον του πλανήτη, γιατί ως γνωστόν, τα δανεικά αυτά θα τα πληρώσουν και οι μελλοντικές γενιές. Τις πληροφορίες για τον οίκο Moody’s της δανείζομαι από τον Γιώργο Δαμιανό.

Η επωνυμία Moody’s προέρχεται από το επώνυμο ενός, μάλλον, αποτυχημένου δημοσιογράφου / οικονομικού αναλυτή, που έδρασε στις ΗΠΑ στις αρχές του 20ου αιώνα. Το πλήρες όνομα του ήταν John Moody, γεννήθηκε το 1868 και πέθανε το 1958. Ξεκίνησε ως δημοσιογράφος, δίχως πανεπιστημιακές γνώσεις (στα γεράματα θα του έδωσαν τιμητικά Νομικής) και το 1909 αποφάσισε να ανοίξει μεσιτικό/χρηματοοικονομικό γραφείο στη Νέα Υόρκη.

Ήταν έξυπνος, παιδί της πιάτσας και καθώς το μάτι του έκοβε, αποφάσισε να εισάγει για πρώτη φορά έναν πίνακα αξιολόγησης στις επενδύσεις των σιδηροδρόμων. Έτσι υπεραπλουστεύοντας κάθε έννοια οικονομίας φτιάχνει έναν κατάλογο και με γράμματα (ΑΑΑ, ΑΑ, Α…) βαθμολογεί τις επενδύσεις στους σιδηροδρόμους των Η.Π.Α. Το σύστημα αξιολόγησής του θύμιζε την αξιολόγηση με αστεράκια των κινηματογραφικών ταινιών στα διάφορα έντυπα.

Η Ελλάδα, το λίκνο της δημοκρατίας, κλονίζει τον πλανήτη, του Μαρκ Μαζάουερ

Χθες, όλος ο κόσμος παρακολουθούσε την Ελλάδα καθώς το κοινοβούλιό της ψήφισε ένα διχαστικό πακέτο μέτρων λιτότητας το οποίο θα μπορούσε να έχει κρίσιμες επιπτώσεις στο παγκόσμιο οικονομικό σύστημα. Ισως προκαλεί έκπληξη που αυτή η μικρή άκρη της χερσονήσου των Βαλκανίων συγκεντρώνει τόση προσοχή. Σκεφτόμαστε συνήθως την Ελλάδα ως την πατρίδα του Πλάτωνα και του Περικλή, με την πραγματική της σημασία να βρίσκεται βαθιά στην αρχαιότητα. Αλλά δεν είναι η πρώτη φορά που για να κατανοήσεις το μέλλον της Ευρώπης χρειάζεται να στραφείς μακριά από τις μεγάλες δυνάμεις στο κέντρο της ηπείρου και να κοιτάξεις προσεκτικά όσα συμβαίνουν στην Αθήνα. Τα τελευταία 200 χρόνια η Ελλάδα ήταν στην πρώτη γραμμή της εξέλιξης της Ευρώπης.

Στη δεκαετία του 1820, στη διάρκεια του αγώνα για την ανεξαρτησία από την οθωμανική αυτοκρατορία, η Ελλάδα έγινε ένα πρώιμο σύμβολο δραπέτευσης από τη φυλακή της αυτοκρατορίας. Για τους φιλέλληνες, η παλιγγενεσία της αποτελούσε τον πιο ευγενή αγώνα. "Στο μεγάλο πρωινό του κόσμου", έγραψε ο Σέλεϊ στο ποιημά του "Ελλάς", "το μεγαλείο της Ελευθερίας τινάχθηκε και έλαμψε! " Η νίκη θα σήμαινε τον θρίαμβο της ελευθερίας όχι μόνο επί των Τούρκων αλλά και επί όλων των δυναστών που κρατούσαν υπόδουλους τόσο πολλούς ευρωπαίους. Γερμανοί, Ιταλοί, Πολωνοί και Αμερικανοί έτρεξαν να πολεμήσουν υπό την γαλανόλευκη σημαία της Ελλάδας για χάρη της δημοκρατίας. Και μέσα σε μια δεκαετία, η χώρα κέρδισε την ελευθερία της.

Το χρονικό των χρεοκοπιών του ελληνικού κράτους και η κρίση σήμερα

(ΑΠΟΜΑΓΝΗΤΟΦΩΝΗΣΗ-ΑΠΟΔΟΣΗ ΤΗΣ ΟΜΙΛΙΑΣ ΤΟΥ Δ. ΚΑΖΑΚΗ ΣΤΗ «ΣΠΙΘΑ» ΤΟΝ ΑΠΡΙΛΙΟ 2011 (πριν την αποχώρηση του από αυτή) )

 

Η πρώτη μας χρεοκοπία, γνήσια χρεοκοπία σαν ελληνικό κράτος, συνέβη στα 1827. Η πρώτη πράξη που έκανε ο κυβερνήτης τότε ήταν να δηλώσει αδυναμία πληρωμής των λεγόμενων "δανείων ανεξαρτησίας" που ούτε δάνεια ήταν, ούτε για την ανεξαρτησία της χώρας δόθηκαν και το πρωτόκολλο του Λονδίνου το 1830 που συνέταξαν οι μεγάλες δυνάμεις, ερήμην φυσικά των Ελλήνων, προσδιόριζε με το άρθρο 6 ότι οι μεγάλες δυνάμεις επειδή ακριβώς τους χρωστάνε οι Έλληνες μπορούν να μπαίνουν όποτε γουστάρουν στη χώρα και να κάνουν ότι γουστάρουν σ' αυτή τη χώρα.

Η δεύτερη χρεοκοπία έσκασε στα 1843. Εκεί έγινε και η εξέγερση της 3ης Σεπτέμβρη του 1843 που διεκδικήθηκε σύνταγμα. Επειδή όμως το ελληνικό κράτος αδυνατούσε να πληρώσει ή να έρθει σε διευθέτηση με τους χρηματιστές του, του επιβλήθηκε η πρώτη κατοχή (σε απελευθερωμένο ελληνικό κράτος) που είναι η κατοχή του 1853 όταν Άγγλοι και Γάλλοι αποβίβασαν 15.000 πεζοναύτες στο Πειραιά, ασκήσανε κατοχή επί μια σχεδόν 10ετία που ήταν από τις πιο αιματηρές κατοχές που έζησε ο τόπος και ο λόγος ήταν το δημοσιονομικό, η καταβολή του χρέους στους τοκογλύφους, στις μεγάλες δυνάμεις. Όποιος ξέρει από ιστορία γνωρίζει ότι είχαμε τη δική μας οκτωβριανή επανάσταση τον Οκτώβριο του 1862 όταν εξεγέρθηκε ο λαός, καθάρισε τα κόμματα της κατοχής, το αγγλικό και το γαλλικό, διέλυσε τα πάντα, έδιωξε τον Όθωνα και δημιούργησε τις προϋποθέσεις ενός νέου συντάγματος, μιας νέας συνταγματικής αρχής, που θεωρήθηκε ως η πλέον δημοκρατική της Ευρώπης εκείνη την εποχή. Ο λαός πάντα δηλαδή έκανε το χρέος του.

Παπαδιαμάντης, επίκαιρος 115 χρόνια μετά...

"Τις ημύνθη περί πάτρης;
Και τι πταίει η γλαυξ, η θρηνούσα επί ερειπίων; Πταίουν οι πλάσαντες τα ερείπια. Και τα ερείπια τα έπλασαν οι ανίκανοι κυβερνήται της Ελλάδος.
Αυτοί οι πολιτικοί, αυτοί οι βουλεπταί, εκατάστρεψαν το έθνος, ανάθεμά τους. Κάψιμο θέλουν όλοι τους! Τότε σ' εξεθέωναν οι προεστοί κ' οι 'γυφτοχαρατζήδες', τώρα σε 'αθεώνουν' οι βουλευταί κ' οι δήμαρχοι.
Αυτοί που είχαν το λύειν και το δεσμείν εις τα δύο κόμματα, τους έταζαν 'φούρνους με καρβέλια', δώσαντες αυτοίς ουχί πλείονας των είκοσι δραχμών μετρητά, απέναντι, καθώς τους είπαν, και παρακινήσαντες αυτούς να εξοδεύσουν κι απ' τη σακκούλα τους όσα θέλουν άφοβα, διότι θα πληρωθούν μέχρι λεπτού, σύμφωνα με τον λογαριασμόν, όν ήθελαν παρουσιάσουν.
Το τέρας το καλούμενον επιφανής τρέφει τη φυγοπονίαν, την θεσιθηρίαν, τον τραμπουκισμόν, τον κουτσαβακισμόν, την εις τους νόμους απείθειαν. Πλάττει αυλήν εξ αχρήστων ανθρώπων, στοιχείων φθοροποιών τα οποία τον περιστοιχίζουσι, παρασίτων τα οποία αποζώσιν εξ αυτού…