Με λίγα λόγια...

Nα ‘τανε το '21!

Λίγα λόγια, μνημείο γνήσιας αυτοκριτικής, ανιδιοτελούς κριτικής, ειλικρίνειας, πικρίας, αγανάκτησης, από την πέννα ενός αληθινού πατριώτη, που ‘μαθε μόνος του γράμματα για να μπορέσει να μεταφέρει σε μας σήμερα το συναίσθημα που κρύβει η ιστορία. Κάθε ομοιότητα με πρόσωπα και καταστάσεις του σήμερα, δεν είναι καθόλου συμπτωματική, απεναντίας, ιδιαζόντως χρήσιμη!

«Μπαίνοντας εις αυτό το έργον και ακολουθώντας να γράφω δυστυχήματα αναντίον της πατρίδος και θρησκείας, οπού της προξενήθηκαν από την ανοησίαν μας και ’διοτέλειά μας και από θρησκευτικούς και από πολιτικούς και από ’μάς τους στρατιωτικούς, αγαναχτώντας και εγώ απ’ ούλα αυτά, ότι ζημιώσαμε την πατρίδα μας πολύ και χάθηκαν και χάνονται τόσοι αθώοι άνθρωποι, σημειώνω τα λάθη ολωνών και φτάνω ων σήμερον, οπού δεν θυσιάζομε ποτές αρετή και πατριωτισμόν και είμαστε σε τούτην την άθλια κατάστασιν και κιντυνεύομεν να χαθούμεν……………….

« Το ΝΑΙ της Ελλάδας στο Μνημόνιο...»

Ήταν τα πρώτα λόγια, μετά την ψηφοφορία στη Βουλή την Κυριακή 12/02, των δημοσιογράφων στα δελτία όλων των καναλιών, οι οποίοι δεν μπορούσαν να κρύψουν την ανακούφισή τους που «γλιτώσαμε» τη χρεωκοπία (ποιών άραγε;)με το «ΝΑΙ σε όλα» 199 εξουσιοδοτημένων δια ψήφων μας αντιπροσώπων (δικών μας; άλλων;)
Και πώς να μην ανακουφιστούν, τόσο προσπάθησαν τα κανάλια όλον αυτό τον καιρό της «κυβέρνησης σωτηρίας» του λαού (!!!!). Τρομοκρατία, κινδυνολογία και αποπροσανατολισμός μέχρι το παρά πέντε της ψηφοφορίας, που ενώ εκατοντάδες χιλιάδες κόσμος μαζεύονταν και διαδήλωναν στους δρόμους και έξω από τη Βουλή, τα κανάλια πρόβαλαν ταινίες (!!!) και κάπου κάπου (τα κρατικά) αγορεύσεις από τα ενδότερα της Βουλής.

ΜΕ ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ...

«Ν’ ακολουθήσετε τη φωνή της συνείδησής σας ….»

Αν αναρωτιόμαστε τι πρέπει να ειπωθεί σε αυτούς τους δύσκολους καιρούς , που το μέλλον θαμπώνει και «οχτροί μπαίνουν στην πόλη»,για να πείσει και πάλι τη νέα γενιά ότι αξίζει η διεκδίκηση του μέλλοντός της , ότι το αύριο που της αξίζει περνάει από το «νοείν» και το «πράττειν», αυτά τα λίγα λόγια του δάσκαλου Δημήτρη Γληνού, τόσες και τόσες δεκαετίες πριν, φαντάζουν σήμερα πιο επίκαιρα, πιο ζωντανά από ποτέ

«Αγαπητοί μου νέοι,

Μ’ ερωτάτε να σας πω κι εγώ, ποιοι δρόμοι ανοίγονται μπροστά σας και φυσικά ποιον από όλους να ακολουθήσετε. Ίσως αρμοδιότεροι απ’ όλους εμάς της ώριμης γενιάς, είσαστε ‘σεις οι ίδιοι, για να απαντήσετε σε αυτό το ερώτημα. …..……μπορείτε βέβαια να ακούσετε τι θα σας πούμε εμείς οι άλλοι, να τραβήξετε όμως το δρόμο, που θα νιώσετε μέσα σας να σας δείχνει με εσωτερική αναγκαιότητα ο ίδιος σας ο εαυτός.

………..πιστευω, πως είναι των αδυνατων αδυνατο να ξεχωρισει κανεις οποιοδηποτε κλαδο της ανθρωπινης πνευματικης ενεργειας από την πολιτικη. Γιατι ο ανθρωπος ουτε σαν ατομο (που ουσιαστικα δεν υπαρχει) ουτε σαν συνολο, μπορει να μεταβληθει ποτε σ’ένα απλο και μονο θεωρητικο πλασμα. Ζωη σημαινει ενεργεια και τροπος ενεργειας. Τροπος ενεργειας σημαινει πολιτικη, ειτε συνειδητη, ειτε όχι. Γιατι δεν υπαρχει ενεργεια του ανθρωπου, που δεν είναι κοινωνικα καθορισμενη.

ΜΕ ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ...

Εμείς, Αυτοί και ο Μακρυγιάννης!

Αν ήξερε ο στρατηγός του -21 Μακρυγιάννης τη σημερινή κατάντια της συμβουλής του «πρέπει να είμαστε εις το εμείς και όχι εις το εγώ», θα το σκεφτότανε δυό φορές να τη συμπεριλάβει στα γράμματά του! Γιατί αυτό το «εμείς» αποδεικνύεται σήμερα ότι δεν αφορά όλους μας.

Αφορά βεβαίως όλους εμάς που στη χειρότερη είμαστε χωρίς δουλειά (και χωρίς καθόλου λεφτά) και στην καλύτερη στενοχωριόμαστε για τη μείωση του πενιχρού μισθού ή της σύνταξής μας! Δε μας φτάνουν τα 500 έως 1000 € το μήνα (6000 έως 12000 € το χρόνο) για να τα βγάλουμε πέρα με τις υποχρεώσεις μας; Υπομονή, θα έλθουν και καλύτερες μέρες (το πότε, μας διαφεύγει!), προς το παρόν όλοι ΕΜΕΙΣ σφίγγουμε τα ζωνάρια για να ανορθώσουμε την οικονομία μας που κατά έναν περίεργο , ανεξήγητο, τρόπο ΕΜΕΙΣ …..καταστρέψαμε! Αλλά χαιρόμαστε σαν καλοί Χριστιανοί, που κάποιοι συνάνθρωποί μας εκτός του ΕΜΕΙΣ περνούν λίγο(;;) καλύτερα από μας! Ποιοι είναι; Διαβάστε αυτά που διάβασα κι εγώ (ένα μικρό δείγμα από ….. συνεισφέροντες στην ανόρθωση της οικονομίας) και ….κλάψτε (από …χαρά),όπως κι εγώ!

· Πρόεδρος της Δημοκρατίας 360.000 ευρώ το χρόνο Σε όλους τους Προέδρους της Δημοκρατίας που έχουν αποχωρήσει παρέχεται ισόβια μηνιαία αποζημίωση λόγω εξόδων παράστασης 11.000 ευρώ

· Πρωθυπουργός: 113.500 ευρώ το χρόνο

ΜΕ ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ...

Oι μέσα και οι έξω

Ήταν η περίτρανη απόδειξη της πλήρους διάστασης πολιτείας και πολιτών, οι παράλληλες τηλεοπτικές εικόνες αίθουσας Βουλής και Πλατείας Συντάγματος, που παρακολουθήσαμε κατά την ψήφιση του «μεσοπρόθεσμου της σωτηρίας».

Οι μέσα και οι έξω.

Μέσα, οι καλοντυμένοι, οι εκλεγμένοι εθνοπατέρες, «αναγκασμένοι» στην πλειοψηφία τους να στίψουν «με πόνο ψυχής» το εισόδημα και τις εργασιακές ελευθερίες μας «για το καλό μας» με δεύτερη δέσμη οικονομικών μέτρων, σε λιγότερο από ένα χρόνο, εξακοντίζοντας χωρίς ντροπή κορώνες περί « εθνικής ευθύνης πάνω από την ανθρώπινη αξιοπρέπεια», τάχα προβληματισμένοι αλλά τελικά πεισμένοι από τις κυβερνητικές και κομματικές κεφαλές ότι το κάνουν «για να αποφευχθεί η οικονομική χρεωκοπία της Ελλάδας και να εξασφαλισθούν οι μισθοί και οι συντάξεις μας»! Αυτοί οι μισθοί και αυτές οι συντάξεις που οι ίδιοι μας έκοψαν και εξακολουθούν να κόβουν! Και τέλος ανακουφισμένοι και ενθουσιασμένοι, να χειροκροτούν όρθιοι τη «νίκη» (της δημοκρατίας; της κυριαρχίας; του λαού; του κυβερνητικού κόμματος; της καρέκλας τους; ) με τις πολυπόθητες 154 ψήφους.

ΜΕ ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ...

Μια βόλτα στο Κιάτο με….καροτσάκι

Καλοκαίριασε, Μάης μήνας, Σάββατο πρωί κι είπα να πάρω την εγγονή μου με το καροτσάκι για μια βόλτα, να ηρεμήση κι αυτή, να ηρεμήσω κι εγώ. Τι στο καλό, αν έχουμε κάτι που αξίζει στην επαρχία, αυτό είναι η πολυτέλεια της άνεσης του περιπάτου! Ας το χαρούμε, λοιπόν!

Φευ! Τη μάτιασα τη σκέψη! Μετά από μια δίωρη προσπάθεια να κάνω αυτό που ξεκίνησα, μια βόλτα, αναθεώρησα όλα τα παραπάνω περί ηρεμίας, άνεσης κτλ, κτλ. Δε φαντάζεστε (εκτός κι αν έχετε μωρό ή ΑΜΕΑ), ούτε κι εγώ το φανταζόμουν άλλωστε, πόσα περισσότερα πράγματα προσέχει κανείς όταν βγαίνει βόλτα με το καροτσάκι.

Πρώτα πρώτα, αναγκάζεται να κινείται ως επί το πλείστον στα πεζοδρόμια. Ποια πεζοδρόμια όμως;
Τα καταστραμένα στην πλειοψηφία τους άρα και επικίνδυνα πεζοδόμια ; Και αμορτισέρ να είχαν τα καροτσάκια, πάλι τη βόλτα θα τη μετέτρεπαν σε ανώμαλο δρόμο!
Τα απροσπέλαστα πεζοδρόμια στις γειτονιές, εκεί που οι διακοσμητικοί θάμνοι ξεχάστηκαν να κουρευτούν;

Ή μήπως τα κλεισμένα (κατά το ήμισυ στην καλύτερη περίπτωση, εξ ολοκλήρου στη χειρότερη) από παρκαρισμένα αυτοκίνητα πεζοδρόμια, κυρίως του κέντρο και της παραλίας, που ως πεζός ίσα που πέρναγα στριμωχτά, με το καροτσάκι όμως; Αδύνατο! Πρέπει να κατέβω μετά φόβου Θεού στο δρόμο!

Σαν να μην είμαστε εμείς

Δεν ξέρω πώς να το εξηγήσω! Είναι αποτέλεσμα του σοκ που υποστήκαμε σαν λαός από τις απανωτές σφαλιάρες σε όλα τα επίπεδα, οικονομικό, αξιακό, πολιτικό; Είναι σύμπτωμα της απόγνωσης από την συνειδητοποίηση της ποικίλης ένδειας στην οποία περιπέσαμε; Είναι το αποτέλεσμα της χρόνιας και συστηματικής νάρκωσής μας, καλά σχεδιασμένης και εφαρμοσμένης από τα διάφορα κανάλια «ενημέρωσης»; Είναι το αποτέλεσμα του φόβου  μπροστά στο χειρότερο;

Μπορεί κάποια, μπορεί και όλα αυτά να δικαιολογούν την κατάστασή μας! Την κατάντια μας να κοιτάζουμε τη ζωή μας από τη θέση του θεατή, σα να μη «παίζουμε» σ’ αυτή, αλλά να «χαζεύουμε» από την τηλεόραση την κατρακύλα μας! Σαν να μην είμαστε εμείς, αλλά κάποιοι άλλοι!

Σαν να μην είμαστε εμείς  αυτοί που μας κόβουν το εισόδημα και βλέπουμε τις τσέπες μας να αδειάζουν!

Σαν να μην είμαστε εμείς αυτοί που μεγαλώνουμε τις ουρές των ανέργων!

Σαν να μην είμαστε εμείς αυτοί που δεν μπορούμε να εξασφαλίσουμε κανένα μέλλον στα παιδιά μας!

Σαν να μην είμαστε εμείς αυτοί που υφιστάμεθα καθημερινά το ξεπούλημα των αξιών μας!

Σαν να μην είμαστε εμείς αυτοί που μας εμπαίζουν και μας χαρακτηρίζουν «κοπρίτες» «κλέφτες» και «τεμπέληδες» αυτοί που είχαν αναγάγει την κλεψιά σε επιστήμη και την εξουσία που τους δώσαμε σε «μεγάλο φαγοπότι»!