Όταν πριν περίπου 1.5 χρόνο η Ελληνική κυβέρνηση υπέγραφε το πρώτο μνημόνιο ήταν πλέον δεδομένο για το σύνολο των πολιτών ότι μπαίναμε σε μια νέα καθεστωτική φάση και αυτό που ονομάζαμε Μεταπολιτευτική Ελληνική Δημοκρατία με όλες τις κατακτήσεις, ελευθερίες, δικαιώματα και δεδομένα που είχε κατοχυρώσει με θυσίες και αίμα ο Ελληνικός Λαός έφτανε στο τέλος της. Πλέον στην λειτουργία του Πολιτεύματος γενικοί κουμανταδόροι θα ήταν η Τρόικα και οι «Πιστωτές» με τη χώρα να μεταβάλλεται σε αποικία και τους εργαζόμενοι σε σκλάβους. Μπροστά σε αυτήν την θύελλα όμως η Ελληνική κοινωνία δεν έμεινε με τα χέρια σταυρωμένα. Μέσα σε μόλις ενάμιση χρόνο δοθήκαν εκατοντάδες μικροί και μεγάλοι αγώνες ενάντια με σημαντικότερη στιγμή έως τώρα το Κίνημα των Πλατειών που κατάφερε μέσα σε ένα μήνα να αποδείξει την τεράστια δυναμική της λαϊκής κινητοποίησης, τρομοκρατώντας του κυβερνώντες αφήνοντας μια τεράστια παρακαταθήκη για την συνέχεια.
O νέος Νόμος:
Μέσα σ’ όλο αυτό το κλίμα κανένας δεν περίμενε πως ο χώρος της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης θα παρέμενε ως είχε. Όλοι περίμεναν την επερχόμενη επίθεση του Τροϊκανού τυφώνα στο χώρο της παιδείας, άλλα λόγω των ιδιαιτεροτήτων που είχε το Ελληνικό Πανεπιστήμιο -με τη μεγάλη ιστορία των αγώνων του, από την χούντα έως την ήττα των ιδιωτικοποιήσεων Καραμανλή- επιβαλλόταν στην κυβέρνηση και τους προθύμους της να κινηθούν προσεκτικά και όντως έτσι κινήθηκαν.
