(ΕΛ)ΛΑΣ Βέγκας

Την ίδια μέρα (χθες) που στοιχηματική εταιρεία διαφήμιζε με πρωτοσέλιδες καταχωρίσεις τα κατορθώματά της στο Διαδίκτυο και το δόλωμα που χρησιμοποιεί για ν' αγκιστρώνει νέους πελάτες, μια εντυπωσιακή είδηση, που έχει άμεση σχέση με τον ηλεκτρονικό τζόγο, περνούσε στα ψιλά των εφημερίδων.
ΔΕΚΑΤΕΤΡΑΧΡΟΝΟΣ μαθητής εγκατέλειψε το σπίτι του και ήθελε να αυτοκτονήσει, γιατί είχε πέσει θύμα εικονικής πραγματικότητας και νόμισε ότι έχασε 17.000 ευρώ σε διαδικτυακό παιχνίδι!

ΓΙΑ όσους δεν ξέρουν, τα τζογαδόρικα του Ιντερνετ δεν προσελκύουν πελάτες μόνο με τα λεγόμενα bonus εγγραφής ή τις πληρωμένες προτροπές διακεκριμένων (τρομάρα τους...) αθλητικών δημοσιογράφων. Δίνουν τη δυνατότητα στον αναποφάσιστο παίκτη να πάρει εικονικά μέρος στα διάφορα «παιχνίδια», έτσι ώστε να εξοικειωθεί με τους κανονισμούς και (το σημαντικότερο...) να πιστέψει ότι τάχα είναι πολύ εύκολο να αποκομίσει κέρδη.

ΚΑΠΩΣ έτσι έγινε και με τον 14χρονο, με τη μόνη διαφορά ότι η εικονική πραγματικότητα αντί, ως συνήθως, να τον βγάλει κερδισμένο, τον έβγαλε χαμένο. Και ο πιτσιρικάς, που δεν είχε καταλάβει ότι έπαιζε «αέρα», σκέφθηκε μέσα στην απελπισία του να βάλει τέλος στη ζωή του...

ΠΟΣΟ απέχει, όμως, η εικονική πραγματικότητα, που έζησε ο 14χρονος, από την αμείλικτη πραγματικότητα του διαδικτυακού τζόγου; Ελάχιστα. Τη διαφορά ουσιαστικά κάνει μια πιστωτική (ή και χρεωστική) κάρτα, με την οποία ο παίκτης μπορεί να ταξιδέψει παντού: στο στοίχημα επί αθλητικών αγώνων, στο καζίνο, στο πόκερ, στον ιππόδρομο. Και φυσικά να χάσει πολλά, χωρίς πλήρη συναίσθηση της πραγματικότητας, μιας και το πλαστικό χρήμα δημιουργεί, ως γνωστόν, πλείστες όσες ψευδαισθήσεις...

ΤΟ όλο ζήτημα αποκτά ιδιαίτερο ενδιαφέρον, καθώς η σοσιαλιστική κυβέρνηση του Γ.Α. Παπανδρέου ετοιμάζεται να κάνει μεγάλες επενδύσεις στον βωμό του τζόγου, και ειδικότερα του ηλεκτρονικού. Βιντεολόττο, κουλοχέρηδες, ιντερνετικό «Πάμε Στοίχημα» και καζίνα, σε συνδυασμό με την καθιέρωση στοιχηματισμού σε ξένες ιπποδρομίες που ήδη ακμάζει, προβλέπεται ότι θα αλλάξουν προς το... καλύτερο την εικόνα της παραπαίουσας χώρας μας.

Η αυξημένη πιθανότητα να προκληθούν τεράστια προσωπικά και οικογενειακά δράματα, ελάχιστη σημασία φαίνεται να έχει μπροστά στο γενικό καλό!

Ο αρμόδιος υπουργός Π. Γερουλάνος έδειξε πρόσφατα τον δρόμο, μιλώντας με θαυμασμό για τον κοινωνικό (!!!) και οικονομικό ρόλο του Λας Βέγκας και του Ατλάντικ Σίτι. Εμπρός, λοιπόν, για το σωτήριο (Ελ)Λας Βέγκας! Αλλωστε, τα αμερικανικά πανεπιστήμια δεν τα τελειώσαμε για πλάκα...

(άρθρο του Φ.Συρίγου, αναδημοσίευση από Ελευθεροτυπία, 28/9/10)

ΚΥΚΛΟΦΟΡΕΙ ΤΟ ΦΥΛΛΟ 64

Open publication - Free publishing - More neo fyllo

Τι να πρωτοκαμαρώσει κανείς…..!!!

Το ήθος; Τη συνέπεια στις αρχές; Διαβάστε και κρίνετε μόνοι σας!

«Εκτός από λάθος προβλήματα, ο κ. Παπανδρέου εφευρίσκει και λάθος , ή μάλλον σωστότερα ανύπαρκτους εχθρούς. Είναι γνωστή και δοκιμασμένη η τακτική: όταν κάπου αποτύχεις, δημιούργησε έναν φανταστικό εχθρό, ρίξε πάνω του το φταίξιμο και μετά προσπάθησε να βγεις ο ίδιος «λάδι». Τι μας λέει για πολλοστή φορά ο κ. Παπανδρέου; Ότι το ΠΑΣΟΚ συνεχίζει να βρίσκεται εκτός εξουσίας, διότι βρίσκει απέναντί του τα συμφέροντα , τα οποία ωστόσο θα αντιπαλέψει με όλες του τις δυνάμεις, και ταυτοχρόνως ουδέποτε θα ταυτιστεί/ συνδιαλλαγεί με αυτά...................................................................................

H διαχειριστική ανεπάρκεια των σημερινών ηγεσιών μετατοπίζει τον ιδεολογικό άξονα της ελληνικής κοινωνίας στις απλοϊκές, λαϊκίστικες πεποιθήσεις του παρελθόντος. Φθάσαμε έτσι να μιλούμε για πολλά. Για εξωθεσμικά κέντρα που επιβουλεύονται το μέλλον της κυβέρνησης. Για «δούρειους ίππους» των Αμερικανών και έτερων «φονιάδων των Λαών». Για πέντε έξι «νταβατζήδες» που υφαρπάζουν τον πλούτο του Έλληνα……………………………………… Τα «συμφέροντα» του 2008 και οι «νταβατζήδες» του 2004 είναι οι δύο όψεις του ίδιου ακριβώς νομίσματος, ενός νομίσματος όμως που ξοδεύεται πολύ γρήγορα………………………………………………………………………………………….

Το ΠΑΣΟΚ υπό τον κ. Παπανδρέου φάνηκε και σήμερα ότι δεν κατόρθωσε να εξηγήσει στον Έλληνα πολίτη τι ακριβώς είναι. Παλινδρομεί ανάμεσα στην διεύρυνση του εκσυγχρονισμού, για να καταλήξει συνέχεια του «παλαιοπασοκισμού».Ο κ. Παπανδρέου επικαλείται το «Νέο ΠΑΣΟΚ». Και μάλιστα προβαίνει σε τέτοιου είδους τεκμηριώσεις έχοντας στο πλευρό του όλους εκείνους που κάποτε απεχθάνονταν τις παλιές του απόψεις, έτοιμοι και σήμερα να κλαδέψουν κάθε του προοδευτικό βήμα. Η δυναμική της αυλής του υπαγορεύει και την πολιτική του………………………………………………………..

Το «Νέο ΠΑΣΟΚ» του κ. Παπανδρέου είναι το παλιό ΠΑΣΟΚ. …………………Με περισσότερες ίντριγκες, πολύ διχασμό, αλληλοσυγκρουόμενες κατευθύνσεις, ένδεια πολιτικής συνοχής, απουσία νέων ιδεών, καινοτόμων μυαλών. Την ίδια στιγμή, ο ελληνικός λαός δεν αντέχει άλλους κληρονόμους και πρίγκιπες της πολιτικής

Πέτρος Τατούλης (13 Σεπτεμβρίου 2008)  (ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ)»

Τι άλλαξε από τον Σεπτέμβρη 2008 μέχρι σήμερα; Πολλά. Κατ’ αρχήν η κυβέρνηση. Το «νέο ΠΑΣΟΚ που είναι ίδιο με το παλιό» είναι στην εξουσία. Κατά δεύτερον ο κ. Τατούλης δεν είναι πλέον με την τότε νικήτρια και νυν χαμένη Νέα Δημοκρατία. Κατά τρίτον είναι υποψήφιος Περιφερειάρχης υποστηριζόμενος από το ΠΑΣΟΚ, αυτό το ΠΑΣΟΚ στο οποίο «Η δυναμική της αυλής του υπαγορεύει και την πολιτική του.» ,που «Τα «συμφέροντα» του 2008 και οι «νταβατζήδες» του 2004 είναι οι δύο όψεις του ίδιου ακριβώς νομίσματος» Κατά τέταρτο, η άποψή του για τον κ. Παπανδρέου, που από « κληρονόμος και πρίγκιπας της πολιτικής» αναβαθμίστηκε σε αξιόλογο πολιτικό κατά τον κ. Τατούλη, αλλιώς πως θα δεχόταν τη στήριξή του για την (σχεδόν κυβερνητική) θέση του Περιφερειάρχη! Κατά πέμπτο, η εκτίμηση του κ. Γ. Παπανδρέου (ανεξίκακος και ελεήμων) προς το πρόσωπο του κ. Τατούλη, αλλιώς πως θα τον επέλεγε υποψήφιο για μια τόσο σημαντική θέση, «συγχωρώντας του τα «μικρά λάθη» του παρελθόντος!

Αναρωτιέμαι, πότε θα αλλάξουμε εμείς οι ψηφοφόροι, πετώντας στον πολιτικό κάλαθο των αχρήστων όσους δίγλωσσους, αφερέγγυους, πολιτικάντηδες, μας εμπαίζουν αισχρά με τις άνευ αρχών πολιτικές συναλλαγές τους, προς ίδιον όφελος. Πως το είπε ο κ. Τατούλης;

« Είναι πολλά τα λεφτά της εξουσίας»!!!!!

(Ευχαριστώ τον συμπολίτη που ……..πλούτισε τις γνώσεις μου, στέλνοντας την ομιλία του κ. Τατούλη)

Κ.Μαυραγάνη

Πομφόλυγα διαστάσεων...

«Ολοι μαζί τα φάγαμε», είπε ο κ. Πάγκαλος και θεώρησε, προφανώς, ότι έκλεισε τους λογαριασμούς του με τις ιστορικές ευθύνες του ιδίου –ως στελέχους με κεντρικό ρόλο σε όλες τις κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ– αλλά και του πολιτικού κόσμου συνολικά για την απίστευτη, εξωφρενική διαχρονική κατασπατάληση του δημοσίου χρήματος και την κατάντια στην οποία έχει φτάσει σήμερα η χώρα.
Πιστεύει, δηλαδή, ο κ. Πάγκαλος ότι αρκεί μία αθυρόστομη, κυνική μέχρι αηδίας στην ουσία του περιεχομένου της παρέμβαση, για να εκτονωθεί η οργή που υπάρχει σήμερα στην κοινωνία για την πολιτική και τους πολιτικούς; Και καλά, αυτοί που τα έφαγαν μαζί με τους άλλους, που τα μάσαγαν αδιάκοπα και βουλιμικά και που σίγουρα είναι πολλοί και εξαιρετικά δραστήριοι διαχρονικά. Να δεχθούμε ότι στο συνολικό θέατρο του παραλόγου που βιώνουμε, βρήκαν έναν πρωταγωνιστικό ρόλο. Τους αποδόθηκε, έστω με τρόπο πομπώδη και θεατρικό η συνενοχή –λεκτικά πάντα– για την ιστορική ευθύνη. Ολοι οι άλλοι όμως; Οι εκατοντάδες χιλιάδες των έντιμων πολιτών αυτής της χώρας που δεν είχαν καν την ευκαιρία να μπουν στο δίλημμα αν θα φάνε κι αυτοί ή όχι, πως υποτίθεται ότι πρέπει να νιώσουν και να αντιδράσουν μετά από αυτή τη δήλωση του κ. Πάγκαλου; Μήπως πρέπει να νιώσουν ανακούφιση που δεν ήταν ένας, δύο ή τρεις, αλλά πολλοί, από πολλά κόμματα αυτοί που πήραν μέρος στο εθνικό πάρτι; Ή μήπως θα πιστέψουν επειδή το είπε ο διαχρονικά εμφανιζόμενος ως ο αιρετικός του ΠΑΣΟΚ αντιπρόεδρος της κυβέρνησης ότι όλοι αυτοί που τα ’φαγαν μαζί με τους πολιτικούς, είχαν στο DNA τους την κλεψιά και τη λαμογιά; Ναι. Είναι σημαντικό το κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας που διαβρώθηκε την τελευταία 35ετία και πίστεψε ότι μπορεί να κλέβει με όποιο τρόπο το κράτος και να μη δίνει ποτέ λογαριασμό σε κανέναν και για τίποτα. Κάποιοι όμως πρωτοστάτησαν στον μαζικό εκμαυλισμό αυτού του τμήματος της κοινωνίας. Κάποιοι έδωσαν το «πράσινο φως» και τα εχέγγυα για να μετατραπούν ορισμένοι από πρόβατα σε αρπακτικά. Και αυτοί οι κάποιοι, όλως τυχαίως, βρέθηκαν στην πρωτοπορία του ΠΑΣΟΚ, που με τη σοσιαλιστική του αύρα βάφτισε το κρέας ψάρι, εκμαύλισε συνειδήσεις, αποθέωσε το λούμπεν, ταύτισε την έννοια του κράτους με το κόμμα, εξέθρεψε παράγοντες και παραγοντίσκους και δημιούργησε τα σημερινά «στερεότυπα επιτυχίας».
Τι ακριβώς δηλαδή θέλησε να αποδείξει ο κ. Πάγκαλος με την «πετριά» που έριξε κατά της κοινωνίας συνολικά; Αν θέλησε να αποδείξει ότι δεν έχει μείνει τίποτα όρθιο, δεν το κατάφερε. Οσοι πολλοί δεν τα έχουν φάει παρέα τα λεφτά, μόνο χλεύη και οργή μπορεί να νιώσουν για κάτι τέτοιες ισοπεδωτικές γενικότητες. Αν ήθελε να κρούσει μία καμπάνα κινδύνου και να νουθετήσει, έστω και με δραματική καθυστέρηση, το κόμμα του, ούτε αυτό κατάφερε, αφού η παρέμβασή του δεν είχε κανένα διά ταύτα που να αφορά το από ’δω και το εξής και ταυτόχρονα κυριολεκτικά αποδομεί την καρδιά της πολιτικής σύστασης του ΠΑΣΟΚ – ζωτικό στοιχείο της οποίας υπήρξε και παραμένει και ο ίδιος. Εκτός κι αν απλώς έκανε με τον δικό του ιδιαίτερο τρόπο την αυτοκριτική του για το γεγονός ότι δεν κατόρθωσε να κλείσει ούτε έξω από το σπίτι του τις αθλιότητες που σήμερα καταγγέλλει, διορίζοντας –έστω πρόσκαιρα– το δικό του παιδί στη Βουλή. Αν είναι αυτό, δεκτό. Η αυτοκριτική είναι πάντα καλοδεχούμενη από τους πολίτες και συνήθως λειτουργεί εκτονωτικά, όταν είναι γενναία και από καρδιάς. Ομως, στην περίπτωση ενός κορυφαίου στελέχους, νούμερο δύο σήμερα της κυβέρνησης του Γ. Παπανδρέου, ένα τέτοιο αυτοκριτικό ξέσπασμα θα είχε νόημα μόνο αν συνοδευόταν από επόμενο βήμα, που δύσκολα μπορώ να φανταστώ ότι είναι άλλο από μια ειλικρινή παραίτηση. Διαφορετικά, πρόκειται για μία ακόμη πομφόλυγα «παγκαλικών διαστάσεων» ή για το μετέωρο βήμα ενός πολιτικού που διχάζεται ανάμεσα στην ιδιότητα του αμπελουργού που πολιτικολογεί και του πολιτικού που αμπελοφιλοσοφεί... ΥΓ.: Παρεμπιπτόντως, υπάρχει και ένα ερώτημα το οποίο κανένα, νομίζω, σχετικό σχόλιο δεν έχει εγείρει: Καθώς η δήλωση Πάγκαλου συνιστά μια κραυγαλέα παραδοχή εγκλήματος, πώς και δεν έχει παρέμβει η εισαγγελία να του ζητήσει περαιτέρω στοιχεία;

(Αναδημοσίευση από άρθρο της Eλλης Tριανταφυλλου στην "Καθημερινή", 24/9/2010)

Τοπική αυτοδιοίκηση στα χρόνια του Μνημονίου

Οι φετινές Δημοτικές Εκλογές διεξάγονται υπό τη σκιά της μεγαλύτερης οικονομικής κρίσης που έχει γνωρίσει τις τελευταίες δεκαετίες η χώρα. Το γεγονός αυτό έχει διαστρεβλώσει σε μεγάλο βαθμό το χαρακτήρα τους, αφού η μεγαλύτερη μερίδα της αντιπολίτευσης τις χαρακτηρίζει σαν «δημοψήφισμα για το μνημόνιο», ενώ η κυβέρνηση σαν «δημοψήφισμα για τον Καλλικράτη». Πέρα από την άποψη που μπορεί κανείς να έχει για τα παραπάνω, το σίγουρο είναι ότι οι θέσεις αυτές αφορούν τα συμπεράσματα που θα βγουν το βράδυ των εκλογών και μόνο. Μετά τις εκλογές όμως, τι;

Πολλοί ισχυρίζονται ότι μέσα στα στενά πλαίσια που έχει θέσει η κεντρική εξουσία, η Τοπική Αυτοδιοίκηση θα είναι απλά ο κομπάρσος, που δε θα μπορεί να επηρεάσει ουσιαστικά τη ζωή των πολιτών, οπότε δεν αξίζει να ασχολούμαστε με το ποιος θα εκλεγεί και τι υπόσχεται. Όση δόση αλήθειας και να έχει αυτό όμως, η μορφή αυτή εξουσίας δεν παύει να είναι η πλησιέστερη στον πολίτη και αυτή στην οποία μπορεί να παρέμβει πιο άμεσα. Σε μια περίοδο που η κεντρική εξουσία έχει αποξενωθεί τελείως από την κοινωνία και συνδιαλέγεται μόνο με τα μεγάλα οικονομικά συμφέροντα της Ελλάδας και του εξωτερικού, η Τοπική Αυτοδιοίκηση οφείλει να δώσει οξυγόνο στις τοπικές κοινωνίες, στο βαθμό που μπορεί να παρέμβει.
Έχουν περάσει οι εποχές που οι μόνες απαιτήσεις που είχε ο πολίτης από την εκάστοτε Δημοτική Αρχή ήταν να διατηρείται η πόλη καθαρή, να κλαδεύονται τα δέντρα στους δρόμους και να εξυπηρετείται από τις δημοτικές υπηρεσίες. Αυτά είναι τα ΑΥΤΟΝΟΗΤΑ, όποιες δυσκολίες κι αν παρουσιάζονται κατά καιρούς και δε θα έπρεπε να φτάνουμε στο σημείο να συζητιούνται σε τόσο μεγάλη κλίμακα. Το γεγονός ότι κάποιες από τις παραπάνω υπηρεσίες ο πολίτης του Κιάτου και των χωριών μας τα στερήθηκε για μεγάλα διαστήματα και δικαιολογημένα αγανακτεί, δε σημαίνει ότι αυτά πρέπει να γίνουν το βασικό κριτήριο επιτυχίας μιας μελλοντικής Δημοτικής Αρχής, καθώς αποτελούν απλά δείγματα φυσιολογικής λειτουργίας ενός δήμου που παρέχει τα στοιχειώδη στους πολίτες του.

Το στοίχημα που έχει να κερδίσει ο νικητής των εκλογών του Νοέμβρη είναι η ΑΝΑΠΤΥΞΗ. Στους δύσκολους καιρούς που ήδη διανύουμε και στους ακόμα χειρότερους που έρχονται, η νέα Δημοτική Αρχή θα πρέπει να παλέψει για να διαμορφώσει όρους που θα δώσουν ανάσες στην τοπική κοινωνία. Ακόμα κι αν η χώρα πάει απ’ το κακό στο χειρότερο, η κρίση θα χτυπήσει λιγότερο αυτούς που θα έχουν δημιουργήσει κάποιες άμυνες για τις τοπικές τους οικονομίες. Και η περιοχή μας έχει τα συγκριτικά πλεονεκτήματα για να το πετύχει αυτό. Ακολουθούν κάποια παραδείγματα:

• Παραλία: η αναγκαιότητα αναβάθμισης της εικόνας της είναι κάτι που αναγνωρίζουν πλέον σχεδόν όλοι στο Κιάτο και μπορεί να αυξήσει την εισροή χρήματος στην πόλη και να δημιουργήσει θέσεις εργασίας. Για να γίνει όμως αυτό πρέπει να πάψει να είναι αιχμάλωτη γραφειοκρατικών αγκυλώσεων που προκαλούνται από την εμπλοκή του Λιμενικού Ταμείου. Ο Δήμος πρέπει να διεκδικήσει δυναμικά μια λύση για κάτι που ανήκει πρώτα απ’ όλους στους πολίτες της περιοχής.
• Αλιευτικό καταφύγιο: η σωστή αξιοποίησή του θα μπορούσε να αυξήσει την επισκεψιμότητα της πόλης του Κιάτου. Κάποια μικροπροβλήματα μπορούν εύκολα να ξεπεραστούν. Είναι παράλογο π.χ. τα εκατοντάδες σκάφη που δένουν εδώ κατά τύχη να μη βρίσκουν ούτε τα στοιχειώδη (νερό, ρεύμα κ.ά.)
• Λιμάνι: αν και αποτελεί την κατάρα του Κιάτου, θα μπορούσε κι αυτό να συγκαταλέγεται στα συγκριτικά πλεονεκτήματα αν αποκτούσε λόγο ύπαρξης, είτε φιλοξενώντας σκάφη αναψυχής, είτε σαν διαμετακομιστικό κέντρο αγροτικών προϊόντων.
• Ορεινή ζώνη: ιδιαίτερου φυσικού κάλλους κομμάτι του νέου δήμου, το οποίο πρέπει να προβληθεί και να αποκτήσει ευκολότερη πρόσβαση, ειδικά η περιοχή του Φενεού.
• Αγροτική παραγωγή: η εύφορη ενδοχώρα του δήμου μας αποτελεί παραδοσιακά πηγή πλούτου και ίσως το σημαντικότερο κρίκο στην οικονομική αλυσίδα της περιοχής, καθώς ο αγροτικός κόσμος των χωριών στηρίζει σε πολύ μεγάλο βαθμό τον εμπορικό κόσμο του Κιάτου. Η αγροτική παραγωγή πρέπει να στηριχθεί με κάθε τρόπο, να διερευνηθεί η δυνατότητα πιστοποίησης αγροτικών προϊόντων της περιοχής, προβολής και προώθησης τους.
Τα παραπάνω αποτελούν μερικά μόνο παραδείγματα που αποδεικνύουν ότι η περιοχή μας δεν είναι και τόσο αδικημένη από τη φυσική της θέση και ότι δυνατότητες ανάπτυξης υπάρχουν. Πέρα από τα φυσικά χαρίσματα όμως, ανάπτυξη μπορούν να φέρουν και ενέργειες που θα έπρεπε να έχουν γίνει από καιρό, όπως η επέκταση του σχεδίου πόλης, που θα δώσει δουλειά σε μια σειρά επαγγελμάτων γύρω από την οικοδομή, η διεκδίκηση και αξιοποίηση της παλιάς σιδηροδρομικής γραμμής, η αξιοποίηση της κληρονομιάς μας, όπως το αρχαίο μας θέατρο, οι αποθήκες ΑΣΟ, το κτίριο Τσίλλερ (τι απέγινε άραγε;) και πολλά άλλα.

Η αναγκαιότητα των αναπτυξιακών έργων εντείνεται από το γεγονός ότι η γενιά που θα βγει στην αγορά εργασίας τα επόμενα χρόνια, θα είναι η γενιά των 500, πλέον, ευρώ. Νέοι δηλαδή, που στην Αθήνα δε θα μπορούν να πληρώσουν ούτε το νοίκι και φυσιολογικά αναμένεται να επιστρέψουν και να αναζητήσουν την τύχη τους εδώ, με την υποστήριξη της οικογένειας. Η ιδιαίτερη πατρίδα τους οφείλει να τους δώσει κάποιες ευκαιρίες, στο μέτρο που αυτό είναι δυνατό.

Η ανάπτυξη βέβαια δεν είναι εύκολο πράγμα μέσα στα ασφυκτικά πλαίσια του Μνημονίου και του Καλλικράτη, ο οποίος φορτώνει με πολλά επιπλέον έξοδα τους δήμους, περιθώρια όμως υπάρχουν αν σταματήσουν φαινόμενα του παρελθόντος, όπως:

• Η κατασπατάληση του χρήματος του Δήμου με την πληθώρα των αμειβόμενων αιρετών (400.000€ το χρόνο το κόστος), οι οποίοι μάλιστα αμείβονταν και από τα επαγγέλματα που ασκούσαν.
• Το παράλογο κόστος για διάφορα δημοτικά έργα, πολλές φορές αμφίβολης αναγκαιότητας.
• Ο πολύ μικρός βαθμός απορρόφησης κοινοτικών κονδυλίων.
• Η πραγματοποίηση μεγάλου αριθμού μελετών που μένουν στα «αζήτητα».

Για να επιτευχθούν τα παραπάνω, δεν αρκούν μόνο δηλώσεις περί καλών προθέσεων και εντιμότητας που κάνουν οι υποψήφιοι, αλλά χρειάζεται ένας πραγματικά ΑΝΟΙΧΤΟΣ ΔΗΜΟΣ, που ο πολίτης θα γνωρίζει τι ξοδεύεται, που και με ποιο προσδοκώμενο όφελος, θα έχει λόγο για όλα τα σημαντικά ζητήματα μέσω τακτικών λαϊκών συνελεύσεων και που η κατανομή των θέσεων στη διοίκηση του Δήμου δε θα είναι ανταμοιβή σε πολιτικούς φίλους για την προεκλογική τους στήριξη, αλλά θα βασίζεται σε προσόντα και στην πρόθεση για ανιδιοτελή προσφορά. Δυστυχώς όμως, αυτό δε φαίνεται να εξασφαλίζεται με υποψηφιότητες που έχουν πάρει το «χρίσμα» πίσω από τις κλειστές πόρτες κομματικών γραφείων και με περίεργες «συμφωνίες κυρίων» που κυκλοφορούν από στόμα σε στόμα.

Δημήτρης Ηλιόπουλος